• Tweets

    Please check your Twitter settings!
  • Blog

    ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΝΕΟΙ ΓΟΝΕΙΣ.

     

    Το να είσαι γονιός σαφώς και αποτελεί την πιο δύσκολη δουλειά και βέβαια το αρχικό της στάδιο είναι και το δυσκολότερο. Ωστόσο επειδή γονιός δε γεννιέσαι αλλά γίνεσαι, πρακτικά όλοι στην αρχή την καριέρας τους πέφτουν σε κάποια λάθη. Σας παρουσιάζουμε μερικά από τα πιο συνηθισμένα, ώστε να τα αποφύγετε.
    1. Δεν κοιμόμαστε

    Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες τα μωρά «κλέβουν» δύο μήνες ύπνου από τους γονείς τους στη διάρκεια του πρώτου χρόνου ζωής τους. Ένα μωρό θα ξυπνήσει κατά μέσον όρο τρεις φορές μέσα στη νύχτα και θα χρειαστεί 33 λεπτά για να ξαναηρεμήσει. Και σχεδόν οι μισοί από τους νέους γονείς θα τσακωθούν στη συνέχεια για το ποιος έχει κοιμηθεί περισσότερη ώρα, με τις μητέρες να δηλώνουν ότι εκείνες μένουν άυπνες περισσότερο. Αυτό το «σύνδρομο στέρησης ύπνου» και «ανταγωνιστικό σύνδρομο» μαζί, προκαλεί σοβαρά προβλήματα στα ζευγάρια. Σχεδόν οι μισοί από τους νέους γονείς λένε πως η βασική αιτία για τις διαφωνίες τους είναι ποιος ξεκουράζεται λιγότερο. Το 42% των μητέρων υποστηρίζουν ότι αν το μωρό τους κλάψει μέσα στη νύχτα, θα ανταποκριθούν στο κάλεσμά του μέσα σε 30 δευτερόλεπτα, ενώ το 68% τονίζει ότι ο σύντροφός τους θα χρειαστεί πέντε λεπτά, αν όχι παραπάνω, να σηκωθεί –αν σηκωθεί ποτέ– από το κρεβάτι του. Οι ειδικοί λένε πως εκείνο που βοηθάει πολύ σε αυτή τη φάση είναι η συνεργασία των δύο γονέων σαν ομάδα. Μαζί και η διαμόρφωση μιας ρουτίνας για το μωρό, όπως η ώρα του μπάνιου για χαλάρωση και η αφήγηση μιας ιστορίας την ίδια ώρα κάθε μέρα.

     

    2. Εκτιμάμε λάθος τον χρόνο μας.

    Πολλοί νέοι γονείς  πιστεύουν πως θα έχουν άπειρο χρόνο να κάνουν τα πάντα ενώ το μωρό θα κοιμάται. Λάθος, λάθος και λάθος. Γιατί ενώ το μωρό κοιμάται, εσείς θα πρέπει να ζεστάνετε το γάλα να φροντίσετε το ζεστό νερό, να πλύνετε τα ρούχα του, να απολυμάνετε τα μπιμπερό, να μιλήσετε με τον παιδίατρο για εκείνα τα εξανθήματα που έβγαλε και να μαγειρέψετε για εσάς και για εκείνον τον επίσης ταλαιπωρημένο και άυπνο άνθρωπο που λέγεται σύντροφός σας Εντάξει μην τρομάζετε! Απλά οι έξοδοι, οι συναντήσεις με φίλους και το μαγείρεμα για δείπνο μπορεί να μην ταιριάζει με το πρόγραμμα του μωρού σας. Προγραμματίστε μια εργασία ή δραστηριότητα για κάθε ημέρα που να είναι ρεαλιστική και εφικτή. Στο τέλος της ημέρας θα δείτε πως θα είστε ικανοποιημένη που προλάβατε να κάνετε έστω και κάποια από τα πράγματα από αυτά που είχατε προγραμματίσει

    3. Πιστεύουμε οποιαδήποτε συμβουλή μας δίνουν

    Φίλοι, γονείς, πεθεροί, παιδοψυχολόγοι, γνωστοί και συγγενείς, όλοι έχουν μια γνώμη και ακόμη χειρότερα μια συμβουλή για το νέο σας γονεικό ρόλο. Και εσείς όπως κάθε νεοσύλλεκτος την ακούτε. Ακόμη κι αν δεν την ζητήσατε. Ζυγίστε αυτά που ακούτε, μην σας τρομάζουν και ειδικά μην πανικοβάλλεστε. Όλοι αυτοί που αυτοονομάζονται ειδικοί σε θέματα μητρότητας ή πατρότητας δεν έχουν πάντα δίκιο. Πολλές μάλιστα φορές δεν έχουν καν πτυχίο. Γι’ αυτό περιοριστείτε στο να ακούτε μόνον τις συμβουλές του παιδίατρου σας που σαφώς και εμπιστεύεστε.

    4. Παραμελούμε τον σύντροφό μας

    Ναι, η αλήθεια είναι πως το μωρό ειδικά τον πρώτο καιρό αποτελεί το κέντρο του κόσμου, ειδικά για τη μανούλα του. Θυμηθείτε όμως. Ο σύντροφός σας όση κατανόηση κι αν δείχνει σίγουρα νιώθει παραμελημένος. Εντάξει το μωρό είναι προτεραιότητα αλλά και μια ρομαντική έξοδος μαζί του είναι απαραίτητη για να νιώσετε και πάλι ερωτευμένοι!

     

    5. Ανησυχούμε υπερβολικά

    Τι μπορεί να πάει στραβά με τη νέα  νταντά; Μήπως το μωρό πνιγεί από λόξιγκα; Μήπως το καζανάκι το ξυπνήσει και δεν ξανακοιμηθεί; Ναι πολλές φορές η γέννηση ενός μωρού σου βάζει σκέψεις που σχεδόν αγγίζουν τα όρια της παράνοια; Χαλαρώστε! Κάθε μέρα στον κόσμο γεννιούνται εκατομμύρια μωρά και κάτω μάλιστα από δύσκολες συνθήκες, μεγαλώνουν και αναπτύσσονται απόλυτα φυσιολογικά. Χαλαρώστε λοιπόν, αλλιώς απλώς θα τρελαθείτε!

     

    6. Ξοδεύουμε πολλά

    Το μωρό σας αλλάζει τη ζωή μας αλλά φέρνει και μεγάλες αλλαγές στο πορτοφόλι μας μια που οι περισσότεροι γονείς πέφτουν στην παγίδα και αγοράζουν δεκάδες εκατοντάδες μικρο-πράγματα που θα το προστατεύσουν, θα το κάνουν να νιώσει πιο όμορφα και θα το ομορφύνουν! Ε τώρα που γίνατε γονείς θα πρέπει πλέον να συνειδητοποιήσατε πως «τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα».

    7. Η ζωή μπορεί να έχει αλλάξει για εμάς αλλά ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει

    Ναι το μωρό αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα της ζωής σας, αλλά  προσπαθήστε να θυμάστε ότι η ζωή είναι και πολλά άλλα πράγματα!

    πηγή Κ.Χαιδαράκου.

    Περισσότερα

    Φόβοι και φοβίες σε παιδιά προσχολικής ηλικίας

    Η Άννα ηλικίας τεσσάρων ετών περπατάει με τη μητέρα της στο δρόμο. Ξαφνικά, βλέπει ένα μεγαλόσωμο σκύλο να έρχεται τρέχοντας καταπάνω τους. Η Άννα τρομάζει, βάζει τα κλάματα και κρύβεται στην αγκαλιά της μητέρας της. Η μητέρα της διώχνει το σκύλο και προσπαθεί να ησυχάσει το κοριτσάκι εξηγώντας ότι ο σκύλος ήθελε απλώς να παίξει. Σύντομα το κοριτσάκι σταματά τα κλάματα, σκουπίζει το πρόσωπό του και συνεχίζει τη βόλτα με τη μητέρα του. Μετά από λίγη ώρα, το γεγονός έχει ήδη ξεχαστεί για την Άννα.

     

    Ένα άλλο τετράχρονο παιδάκι, ο Γιώργος, πηγαίνει με τον πατέρα του στον παιδικό σταθμό. Στο απέναντι πεζοδρόμιο, μια κυρία έχει βγάλει βόλτα το σκυλάκι της, το οποίο κουνά χαρούμενα την ουρά του στους περαστικούς. Μόλις ο Γιώργος αντιλαμβάνεται το σκυλάκι, σφίγγει δυνατά το χέρι του πατέρα του, χλωμιάζει και κοκαλώνει στη θέση του. Ανοίγει διάπλατα τα μάτια του ενώ η καρδιά του αρχίζει να χτυπά δυνατά. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο Γιώργος έχει γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα ενώ προσπαθεί να ψελλίσει λίγες λέξεις με τρεμάμενη φωνή: «Μπαμπά, ένας σκύλος….Φοβάμαι». Ο πατέρας του τον παίρνει αγκαλιά ενώ η κυρία με το σκυλάκι έχει ήδη χαθεί από το οπτικό τους πεδίο. Το παιδί δυσκολεύεται να συνέλθει, παραπονιέται ότι άρχισε να το πονάει η κοιλιά του και αρνείται να συνεχίσει το δρόμο προς το σχολείο. Είναι φανερό ότι ο Γιώργος έχει αποδιοργανωθεί.

     

    Στην πρώτη περίπτωση, οι αντιδράσεις της Άννας αποτελούν εκδηλώσεις φυσιολογικού φόβου μπροστά σε μια πραγματική απειλή, οι οποίες μάλιστα είναι πολύ συνηθισμένες για παιδιά αυτής της ηλικίας. Στη δεύτερη περίπτωση, οι αντιδράσεις του Γιώργου αποτελούν ενδείξεις φοβίας απέναντι σε μια υποτιθέμενη απειλή, οι οποίες ξεφεύγουν από τα όρια του φυσιολογικού και χρήζουν ειδικής αντιμετώπισης. Πώς όμως μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους φυσιολογικούς φόβους των μικρών παιδιών από τις φοβίες και πότε πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε;

     

     

    Οι παιδικοί φόβοι

    Ο φόβος είναι μια φυσιολογική αντίδραση σε γεγονότα που φαίνεται να απειλούν την προσωπική ασφάλεια του ατόμου. Στην ουσία είναι μια προσαρμοστική αντίδραση καθώς εξασφαλίζει στο άτομο την ετοιμότητα να αντιμετωπίζει καταστάσεις ανάγκης και να αποφεύγει τους κινδύνους. Χωρίς το συναίσθημα του φόβου, το άτομο θα έμενε ανυπεράσπιστο και απαθές απέναντι σε πραγματικούς κινδύνους με πιθανό αποτέλεσμα την απειλή της σωματικής του –και όχι μόνο- ακεραιότητας.

     

    Στην περίπτωση των παιδιών προσχολικής ηλικίας, οι φόβοι συνδέονται κυρίως με καταστάσεις που προκαλούν το συναίσθημα της ανασφάλειας και της ανησυχίας μπροστά στο άγνωστο, στο απρόβλεπτο και στο ξαφνικό. Πολλοί παιδικοί φόβοι είναι φυσιολογικές συνέπειες της διαδικασίας ανάπτυξης των παιδιών. Οι τυπικές πηγές φόβου για τα παιδιά αυτής της ηλικίας είναι το σκοτάδι, οι ασυνήθιστοι θόρυβοι, οι καταιγίδες, τα μεγαλόσωμα ζώα καθώς και τα άγνωστα πρόσωπα. Οι συνήθεις εκδηλώσεις φόβου σε αυτά τα ερεθίσματα είναι η έντονη ανησυχία και νευρικότητα, το κλάμα, καθώς και η αναζήτηση προστασίας και παρηγοριάς από τους ενήλικες. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα του νηπίου που κρύβεται στην αγκαλιά της μαμάς του όταν φοβάται κάποιο άγνωστο πρόσωπο καθώς και εικόνα του μικρού παιδιού που κλείνει τα αυτιά του και κλαίει όταν ακούει αστραπές και βροντές. Επίσης, συχνά τα παιδιά αυτής της ηλικίας μπορεί να ζητούν από τους γονείς τους να αφήνουν κάποιο φως αναμμένο και την πόρτα του δωματίου τους ανοιχτή τη νύχτα ή να ζητούν να κοιμηθούν αγκαλιά με το αγαπημένο τους παιχνίδι.

     

    Οι φόβοι αυτοί δεν πρέπει να αποτελούν αντικείμενο ανησυχίας για τους ενήλικες καθώς υποχωρούν συνήθως με το πέρασμα του χρόνου. Πρόκειται για παροδικά φαινόμενα, τα οποία μπορεί να αναστατώνουν για ορισμένο χρονικό διάστημα το παιδί και τους γονείς του αλλά συνήθως παρέρχονται, εάν αντιμετωπιστούν σωστά χωρίς να παρακωλύουν την ομαλή συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.

     

    Πολλές φορές, οι φόβοι των παιδιών προσχολικής ηλικίας μπορεί να αποτελούν περιστασιακές αντιδράσεις σε συγκεκριμένα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ημέρας. Για παράδειγμα, το παιδί μπορεί να εκδηλώσει φόβο για τους κλέφτες ή για τα φαντάσματα μετά από ένα τρομαχτικό έργο που είδε στην τηλεόραση ή μετά από ένα παραμύθι που περιείχε έντονα φανταστικά στοιχεία. Ο φόβος αυτός μπορεί να εκδηλωθεί είτε λεκτικά, κατά τη διάρκεια της ημέρας, είτε μέσω εφιαλτικών ονείρων κατά τη διάρκεια της νύχτας. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η διαβεβαίωσή του για την ασφάλειά του από τους ενήλικες μπορεί να αποτελέσει επαρκή τρόπο αντιμετώπισης των φόβων αυτών.

     

    Παρά το γεγονός όμως ότι οι φόβοι σαν αυτούς που περιγράψαμε αποτελούν συνήθως φυσιολογικές αντιδράσεις των παιδιών κατά την προσχολική ηλικία, αυτό δεν σημαίνει ότι οι ενήλικες πρέπει να τους παραβλέπουν εντελώς και να αφήνουν το παιδί αβοήθητο να μετατραπούν οι φόβοι αυτοί σε φοβίες οι οποίες αποτελούν πλέον μια παθολογική κατάσταση και μπορούν να αντιμετωπιστούν κυρίως με την παρέμβαση κάποιου ειδικού.

     

     

    Η αντιμετώπιση των παιδικών φόβων
    Προκειμένου να διευκολύνουν την ομαλή υποχώρηση των φυσιολογικών φόβων της προσχολικής ηλικίας, οι γονείς και οι παιδαγωγοί πρέπει να έχουν υπόψη τους ή να κάνουν τα εξής:

     


    Να μη μεταδίδουν στο παιδί τους δικούς τους φόβους.


    Να μην πανικοβάλλονται και μεγαλοποιούν τους φόβους του παιδιού δίνοντας υπερβολική προσοχή στην παραμικρή εκδήλωση φόβου


    Να μην ειρωνεύονται τους φόβους του παιδιού, οι οποίοι μπορεί να μοιάζουν παράλογοι ή και αστείοι στα μάτια τους αλλά να είναι πρόθυμοι να ακούσουν το παιδί και να του συμπαρασταθούν με κατανόηση και ψυχραιμία.


    Να μην εξαναγκάζουν βίαια και χωρίς καμιά προετοιμασία το παιδί να πλησιάζει το αντικείμενο του φόβου του.


    Να μην εξαναγκάζουν βίαια και χωρίς καμιά προετοιμασία το παιδί να πλησιάζει το αντικείμενο του φόβου του.


    Να διερευνούν την πιθανή πηγή του φόβου προκειμένου να παράσχουν στο παιδί τις απαραίτητες λογικές εξηγήσεις και έμπρακτες αποδείξεις ως προς την απουσία πραγματικού κινδύνου.


    Να μη φοβίζουν σκόπιμα το παιδί λέγοντάς του ότι «αν δεν είναι καλό παιδί θα το πάρει ο «μπαμπούλας» ή η «αστυνομία». Αν οι ενήλικες προσπαθούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά των παιδιών με τη χρήση του φόβου, δεν θα πρέπει στη συνέχεια να απορούν γιατί τα παιδιά φοβούνται!


    Να χρησιμοποιήσουν εικονογραφημένα παιδικά βιβλία με παιδιά που φοβούνται αλλά τελικά ξεπερνάνε τους φόβους τους, τα οποία κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία. Το παιδί μπορεί να ταυτιστεί με τον ήρωα του βιβλίου και να ξεπεράσει ευκολότερα το φόβο του.


    Γενικά, έργο των ενηλίκων είναι να ενθαρρύνουν με κάθε τρόπο τα παιδιά ώστε να αναπτύξουν πρωτοβουλίες, αυτοπεποίθηση, θάρρος, αυτάρκεια και αυτονομία. Η υπερπροστατευτική συμπεριφορά των ενηλίκων διευκολύνει την εκδήλωση φόβων από την πλευρά του παιδιού. Θαρραλέος είναι όποιος νοιώθει ότι μπορεί να ασκήσει έλεγχο σε αυτά που του συμβαίνουν και ένα παιδί στο οποίο οι ενήλικες μεταδίδουν μηνύματα ανικανότητας, είναι λογικό να αισθάνεται αδύναμο και να φοβάται ευκολότερα.
    Οι παιδικές φοβίες
    Η φοβία είναι ένας έκδηλος και επίμονος φόβος, ο οποίος είναι υπερβολικός και παράλογος και εκλύεται από την παρουσία ειδικού αντικειμένου ή ειδικής κατάστασης (π.χ. χρήση ασανσέρ, ζώα, ύψος κλπ). Η έκθεση στο φοβικό ερέθισμα προκαλεί σχεδόν πάντα μια άμεση αντίδραση άγχους, όπως εφίδρωση, ταχυκαρδία, τρόμο, έντονη αναστάτωση και ακολουθείται συνήθως από μια συνεχή προσπάθεια αποφυγής αυτού του ερεθίσματος. Για παράδειγμα, ο τετράχρονος Γιώργος, ο οποίος φαίνεται να έχει φοβία με τα σκυλιά, είναι πιθανό να αρνείται να πάει στο σχολείο ή να παραπονιέται για ζαλάδες και πονοκεφάλους κάθε πρωί, επειδή κατά βάθος φοβάται μήπως συναντήσει πάλι κάποιο σκυλί στο δρόμο για το σχολείο. Επομένως, πολλές φορές η άρνηση του παιδιού να αντιμετωπίσει ορισμένες καταστάσεις, μπορεί να κρύβει την ύπαρξη κάποιας φοβίας.

     

    Οι φοβίες μπορεί να δημιουργηθούν με πολλούς τρόπους. Μια άμεση τραυματική εμπειρία του παιδιού, π.χ. το δάγκωμα ενός σκυλιού, είναι δυνατόν να προκαλέσει φοβίας απέναντι στα σκυλιά. Επιπλέον, πιθανές συνεξαρτήσεις που δημιουργεί το παιδί μεταξύ δύο ερεθισμάτων, μπορεί να οδηγήσουν στην εγκατάσταση μιας φοβίας. Με άλλα λόγια, οι φοβικές αντιδράσεις «μαθαίνονται» από το παιδί καθώς αυτό συνδέει μια δυσάρεστη εμπειρία με μια συγκεκριμένη ουδέτερη κατάσταση. Για παράδειγμα, αν η εκδήλωση σεισμού βρήκε το παιδί μέσα σε ένα ασανσέρ, είναι πιθανόν το παιδί να αναπτύξει κλειστοφοβικές αντιδράσεις.

     

    Η σημαντικότερη οδός όμως, μέσω της οποίας αναπτύσσονται και εδραιώνονται οι φοβίες στα παιδιά είναι μέσω της μετάδοσής τους από τους ενήλικες. Η μετάδοση αυτή μπορεί να γίνει τόσο με λεκτικό όσο και με μη λεκτικό τρόπο. Το παιδί πολύ εύκολα αντιλαμβάνεται τις εκδηλώσεις φόβου των ενηλίκων και ασυνείδητα τις υιοθετεί. Ακόμα και τα πιο μικρά σήματα, όπως οι μορφασμοί και οι χειρονομίες που προδίδουν φόβο μπορούν να γίνουν αντιληπτά από τα παιδιά. Αν ο γονιός κλειδαμπαρώνει το σπίτι και ελέγχει κάθε τόσο τις πόρτες, το παιδί είναι πολύ πιθανόν να αρχίσει να φοβάται να μένει μόνο του στο δωμάτιό του. Με άλλα λόγια, τα μικρά παιδιά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στις μεταδοτικές συνέπειες των συναισθημάτων που βιώνουν τα πρόσωπα του στενού τους περιβάλλοντος και –ιδιαίτερα- οι γονείς τους. Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι η μετάδοση αυτή δεν πραγματοποιείται με κάποιον μυστηριώδη τρόπο μέσω των γονιδίων των γονέων αλλά μέσω της συμπεριφοράς και των αντιδράσεών τους απέναντι σε ορισμένα ερεθίσματα και καταστάσεις.

     

    Είναι δυνατόν λοιπόν ορισμένοι φόβοι να εξελιχθούν σε φοβίες, οι οποίες εκδηλώνονται με έντονο άγχος ακόμα και στην ιδέα του αντικειμένου ή της κατάστασης που φοβάται το παιδί και τα οποία προσπαθεί επίμονα να αποφύγει. Επομένως, οι ενήλικες πρέπει να ανησυχήσουν και να απευθυνθούν το συντομότερο σε κάποιον παιδοψυχολόγο αν υπάρχουν υποψίες ότι οι αντιδράσεις του παιδιού αποτελούν ενδείξεις φοβίας, δηλαδή αν:
    •είναι υπερβολικές και επίμονες
    •παρουσιάζουν μεγάλη διάρκεια και αντοχή στο χρόνο
    •είναι δυσανάλογα έντονες σε σχέση με το ερέθισμα ή την κατάσταση που τις προκάλεσε
    •συνοδεύονται από σωματικά ενοχλήματα
    •φαίνεται να αποδιοργανώνουν το παιδί
    •εμποδίζουν τη συμμετοχή του σε καθημερινές δραστηριότητες
    Η έγκαιρη αντιμετώπιση των φοβιών είναι απαραίτητη διότι οι φοβίες, σε αντίθεση με τους φυσιολογικούς φόβους της προσχολικής ηλικίας, μπορεί να έχουν δυσμενείς συνέπειες τόσο στην καθημερινή λειτουργικότητα όσο και στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Σπάνια υποχωρούν από μόνες τους, αντιθέτως, τις περισσότερες φορές μπορεί να πολλαπλασιάζονται, να γενικεύονται και σε άλλους τομείς και να συνεχίζονται και στην ενήλικη ζωή. Πολλές φορές μπορεί το φοβικό αντικείμενο να αλλάζει κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης αλλά τα βασικά συμπτώματα της φοβίας, δηλαδή το αυξημένο και γενικευμένο άγχος, με πιθανές ψυχοσωματικές εκδηλώσεις, και η προσπάθεια αποφυγής ορισμένων καταστάσεων εξακολουθούν να ταλαιπωρούν το άτομο και να δυσκολεύουν την προσαρμογή του. Οι φοβίες είναι ουσιαστικά αγχώδεις διαταραχές και για την αντιμετώπισή τους απαιτείται εξειδικευμένη θεραπεία. Επομένως, δεν ξεπερνιούνται συνήθως απλώς με τη συμπαράσταση της οικογένειας ή του σχολείου με τους τρόπους που αναφέραμε προηγουμένως σχετικά με τους παιδικούς φόβους. Οι ειδικοί ωστόσο διαθέτουν πληθώρα μεθόδων και τεχνικών, οι οποίες είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικές και μπορούν να οδηγήσουν στην πλήρη εξάλειψη των φοβιών στα παιδιά.
    Ολοκληρώνοντας, πρέπει να επισημανθεί ότι δεν είναι όλα τα παιδιά το ίδιο ευάλωτα στην εκδήλωση φοβιών. Παιδιά τα οποία ζουν σε ήρεμο και ζεστό οικογενειακό περιβάλλον, όπου κυριαρχούν τα συναισθήματα της αποδοχής και της ασφάλειας και ενθαρρύνεται η απόκτηση αυτάρκειας και αυτονομίας, φαίνεται να διαθέτουν μια ισχυρή ασπίδα προστασίας έναντι της εκδήλωσης φοβιών.

    πηγή Κ.Μανιαδάκη

    Περισσότερα

    ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΡΙΑ.

     

     

     

     
    Οριοθέτηση: πώς βάζουμε όρια στα παιδιά.

     

    Ποια είναι άραγε η πρώτη σκέψη που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε τη λέξη “όρια”; Αυθόρμητα θα μας έρθει η απαγόρευση,  ο περιορισμός, η άρνηση σε κάτι που επιθυμούμε αλλά δεν μπορούμε να έχουμε. Και γιατί γίνεται αυτό; Γιατί κάποιος ή κάτι έχει βάλει όρια στην επιθυμία μας. Φανταστείτε λοιπόν ότι αν είναι απογοητευτικό για τους ενήλικες να βάζουν όρια στις επιθυμίες τους, πόσο μάλλον για τα παιδιά ειδικά όταν βρίσκονται σε αναπτυξιακή φάση που περικλείεται από έντονο συναισθηματισμό, αυθορμητισμό και παρορμητισμό για ικανοποίηση των επιθυμιών τους. Και μετά σκεφτείτε τους γονείς τους, που καλούνται να εφαρμόσουν και να στηρίξουν αυτά τα όρια στα παιδιά τους. Όχι και ό,τι πιο εύκολο.

     

    Κάθε μέρα, αμέτρητες φορές ο γονιός θα προσπαθήσει να βάλει όρια στο παιδί του. Ενώ παλιότερα η πειθαρχία εμφανίζονταν να έχει πολύ στενή σχέση με την τιμωρία, σήμερα συνδέουμε την οριοθέτηση με την πειθαρχία και την μετάδοση αξιών και γνώσεων στα παιδιά για να έχουν αρμονική σχέση με το κοινωνικό τους περιβάλλον. Όταν οι γονείς θέτουν όρια, δεν επιβάλλουν στα παιδιά τους τι να πουν ή πως να συμπεριφερθούν μόνο, αλλά πως να αναγνωρίζουν τις παρορμήσεις και το άγχος τους. Τα όρια με αυτόν τον τρόπο, εσωτερικεύονται στο παιδί και το κάνουν να νιώθει περισσότερη ασφάλεια. Για αυτό είναι σημαντικό να ξεκινήσει η οριοθέτηση από νωρίς.

     

    Άρα, θέλοντας να αποσαφηνίσουμε την έννοια όρια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι κανόνες και διεργασίες που ορίζονται από τις αξίες της οικογένειας και που επιτελούνται μέσα από ορισμένους ρόλους με τη στάση και τη συμπεριφορά των γονέων.

     

    Θέτοντας τις βασικές αρχές οριοθέτησης, θα μετατρέπαμε παρελθοντικά στερεότυπα και απόλυτους απολιθωμένους κανόνες, σε οικογενειακές αξίες και στάσεις που συμβαδίζουν με τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού. Η τιμωρία, όπως την έχουν γνωρίσει οι περισσότεροι γονείς όταν ήταν παιδιά, δεν έχει θέση στο σήμερα, αν επιθυμούν φυσικά τα παιδιά τους να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες με συναίσθηση του εαυτού τους και αντίληψη της κοινωνικής πραγματικότητας. Επομένως οι βασικές αρχές της οριοθέτησης αναφέρονται στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού στην ολιστική του μορφή, μέσα από εξατομικευμένη αντιμετώπιση και προσαρμοστικότητα στο κάθε αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού. Η αποδοχή, η δημοκρατική συμπεριφορά, ο έλεγχος και η εμπιστοσύνη αποτελούν την αφετηρία για την ασφαλή οριοθέτηση του παιδιού.

    Η οριοθέτηση δεν είναι ωφέλιμη και αναγκαία μόνο για τα παιδιά αλλά και για όλο το οικογενειακό σύστημα. Είναι πολύ σημαντική για τη διαμόρφωση της ταυτότητας όλων των μελών του οικογενειακού συστήματος, για την κατανόηση των ρόλων τους και την ανάδειξη της εμπιστοσύνης προς τους ίδιους. Η οριοθέτηση βοηθά τους γονείς να ισχυροποιήσουν την προσωπικότητά και το ρόλο τους, να ενισχύσουν τις αξίες και τις στάσεις τους απέναντι στη ζωή και να μπορέσουν να μεταδώσουν όλα αυτά με ένα τρόπο που να μπορεί με ασφάλεια να τροποποιεί κάθε φορά τα χαρακτηριστικά των μελών της οικογένειας. Τα όρια συντελούν στο να υπάρχει ομαλότητα στην επικοινωνία, στις σχέσεις και στην αλληλεπίδραση, βοηθάνε την οικογένεια να μπορεί να αντιμετωπίζει κάθε δυσκολία που προκύπτει και οι κανόνες να μπαίνουν με ένα τρόπο κατανοητό και άμεσο έτσι ώστε η οριοθέτηση να ωφελεί την οικογένεια να ανατρέχει σε αυτούς με ασφάλεια όταν υπάρξει κάποιο πρόβλημα στις σχέσεις.

    Για την οριοθέτηση δεν υπάρχει ένας και μοναδικός οδηγός. Η συμμετοχή των γονέων στην οριοθέτηση του παιδιού, εξαρτάται από το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται. Σε κάθε στάδιο, το παιδί έχει διαφορετικές ανάγκες, με ορισμένα κύρια χαρακτηριστικά να είναι όμως κοινά. Αυτά τα στοιχεία που χρειάζεται να έχουν οι γονείς αναφέρονται στη σταθερότητα και στην συνέπεια που θα επιδείξουν σε κάθε περίπτωση που οριοθετούν το παιδί τους. Η επιμονή τους στις οικογενειακές αρχές και αξίες, η ανάπτυξη του διαλόγου με επιχειρήματα προς τα παιδιά, από σχετικά μικρή ηλικία όπως και η χρήση φυσικών και λογικών συνεπειών αντί για τιμωρία, είναι σημαντικοί και διαχρονικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην ομαλή οριοθέτηση του παιδιού. Ο δημοκρατικός τρόπος διαπαιδαγώγησης των γονέων, οδηγεί τα παιδιά σε συναισθηματική σταθερότητα, κοινωνικότητα, δημιουργικότητα και φιλική διάθεση προς το περιβάλλον τους.

     

    Πόσο εύκολο είναι όμως για τους γονείς να προσπαθούν να μεταδώσουν τα όρια όταν είναι τόσο συναισθηματικά εμπλεκόμενοι στο οικογενειακό σύστημα; Καθόλου εύκολο, για αυτό και η οριοθέτηση δεν είναι εύκολη, ούτε επιτυγχάνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Οι γονείς για να πετύχουν το στόχο τους, χρειάζεται να είναι πλήρως συνειδητοποιημένοι για το ρόλο και την ευθύνη τους. Να ξέρουν για ποιο λόγο έχουν γίνει γονείς. Ανασφαλείς και ενοχικοί γονείς δεν μπορούν να βοηθήσουν το παιδί. Σε αυτή την αγωνία τους να προσφέρουν και να δείξουν ότι είναι καλοί γονείς, μπαίνουν να παγιδευτούν στην υπερπροστασία των παιδιών και να γίνουν υπηρέτες αυτών. Με αυτό τον τρόπο, όμως πετυχαίνουν μόνο να πάρουν την ευθύνη από τα παιδιά, να έχουν τον έλεγχο για ό,τι κάνουν θέλοντας να δείξουν στο περιβάλλον τους ότι πραγματικά έχουν καταφέρει το ρόλο τους ως γονείς. Η πρόθεση είναι φυσικά καλή, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους γονείς για το αντίθετο. Τη στιγμή όμως που επιχειρούν να περάσουν κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που έχουν μάθει, προσπαθούν τόσο πολύ, που το κάνουν με ένα τρόπο άγνωστο σε αυτούς με συνέπεια να έρχονται τα αντίθετα αποτελέσματα. Αυτό γίνεται γιατί δεν έχουν κατακτήσει συναισθηματικά τον τρόπο και απλά τον έχουν υιοθετήσει.

     

    Όταν τα όρια είναι ξεκάθαρα και εκφράζονται με σταθερότητα, δεν μπορεί παρά να παρέχουν ασφάλεια στο παιδί. Μαθαίνει να γίνεται υπεύθυνο απέναντι στις κοινωνικές απαιτήσεις και να χτίζει εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Διαμορφώνει ταυτότητα και καθαρή εικόνα για το ποιος είναι και τι ζητάει από τον εαυτό του. Ωριμάζει μέσα από συνθήκες αυτονομίας και ανεξαρτησίας που οι ίδιοι οι γονείς του έχουν προσφέρει και έτσι είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τους κανόνες της κοινωνίας στην ενήλικη φάση.

     


    Περισσότερα

    Σχέση παιδιών και ζώων.

    Η σχέση του παιδιού με τα ζώα είναι παλιά, βαθιά και γεμάτη μυστικά.

     

    Μιλούν τελείως διαφορετικές γλώσσες και παρ’ όλα αυτά  επικοινωνούν θαυμάσια . Σίγουρα η παρουσία ενός ζώου στη ζωή του παιδιού μπορεί να συμβάλει θετικά στη σωστή του ανάπτυξη. Το ζώο γίνεται φίλος, σύντροφος και συνένοχός του στις ζαβολιές. Από πολύ νωρίς, το παιδί ενδιαφέρεται για τα ζώα και ανακαλύπτει σ’ αυτό ένα ζωντανό παιχνίδι, μόνιμα διαθέσιμο να τρέξει και να πηδήξει, κάτι που του δίνει μεγάλη χαρά. Ποιος γονιός δεν εκπλήσσεται βλέποντας το μικρό του να τρέχει χαρούμενο πίσω από τα περιστέρια και τα σπουργιτάκια ή όταν προσπαθεί να αγκαλιάσει τρυφερά το σκυλάκι ή τη γατούλα, που συναντά στο δρόμο. Είναι γεγονός ότι, μόλις το παιδί αποκτήσει ένα ζώο, το εντάσσει στο μικρόκοσμό του και γίνεται ο σύντροφός του στο παιχνίδι, που το οδηγεί σε πολλές ανακαλύψεις και συνειδητοποιήσεις. Παρατηρεί ότι, όπως το ίδιο, έτσι και ο καινούργιος του φίλος πεινάει, διψάει, ζεσταίνεται ή κρυώνει. Κοντά του το παιδί μαθαίνει τον κύκλο της ζωής. Παρακολουθεί την ανάπτυξή του, τη συμπεριφορά του, τη διαδικασία της  γονιμοποίησης, τη γέννηση, την αρρώστια αλλά και το πώς φεύγει από τη ζωή. Του δημιουργούνται απορίες και ερωτήματα που οι γονείς καλούνται να απαντήσουν και είναι ανάγκη να το βοηθήσουν, ώστε να κατανοήσει κάποια πράγματα.
    Το ζώο προσφέρει την αίσθηση της ελευθερίας, είναι πιο γρήγορο, πιο ελαφρύ, ακούραστο και το πεδίο δράσης του φαντάζει ατελείωτο. Το παιδί δε βλέπει το ζώο ως υποκατάστατο φίλου ή αδελφού. Το βλέπει ως μια ύπαρξη που καλύπτει ανάγκες του, χωρίς να το κρίνει. Το ζώο είναι ένας συνομιλητής με άκρως ιδιαίτερα προσόντα. Είναι ο υπομονετικός ακροατής που δε βρίσκει καμιά ιστορία ακατανόητη ή ανιαρή, που δεν διακόπτει για να ρωτήσει κάτι ούτε παρεμβαίνει. Ακούει τα πάντα και μ’ ένα γρύλισμα ή ένα κούνημα των αφτιών του φανερώνει ότι η ιστορία του άρεσε. Δείχνει  κατανόηση για τους κακούς βαθμούς αλλά και για την ακεφιά, χωρίς να του ζητά εξηγήσεις. Το ζώο είναι ο προστάτης και δίνει δύναμη στο παιδί με την παρουσία του. Μ’ έναν τέτοιο σύντροφο δεν είναι πια κανείς μόνος του, αντιμέτωπος με τον κόσμο  των μεγάλων. Εξάλλου, πάνω στο ζώο το παιδί μπορεί να εκφορτίσει την επιθετικότητά του και άλλα αρνητικά συναισθήματα και στη συνέχεια να συμφιλιωθεί μαζί του αμέσως. Το ζώο διδάσκει μια μεγάλη αρετή: δεν προδίδει τους φίλους του. Το παιδί χαλαρώνει πάντως τη σχέση του με τα ζώα στην εφηβεία, όταν πια αρχίζουν τα πρώτα ερωτικά  σκιρτήματα. Η επιθυμία των περισσότερων πιτσιρικάδων να αποκτήσουν ένα δικό τους ζώο εκφράζει την ανάγκη τους να αγαπήσουν, να κατέχουν, να διατάζουν και να υπακούνε. Το αντιμετωπίζουν ως σύντροφο  και όχι ως αντικείμενο, που μπορεί να παραβλέψει κάποιος. Και τα ζώα, όμως , από την δική τους πλευρά, αγαπούν και αφοσιώνονται στα παιδιά, ακριβώς επειδή τους φέρονται τόσο αυθόρμητα . Όσο για τους γονείς, αυτοί από τη μεριά τους φοβούνται  μερικές φορές τις αρρώστιες και την ακαταστασία που μπορεί να προκαλέσουν αυτά, κυρίως μέσα στο σπίτι.
    Σε κάθε περίπτωση, προτού αποφασίσετε να αποκτήσετε ένα ζώο, πρέπει να σκεφθείτε τα πρακτικά προβλήματα, όπως τις συνθήκες διαμονής του, τις διακοπές και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αλλά και την ηλικία και την προσωπικότητα του  παιδιού σας. Για παράδειγμα, μια γάτα είναι πιο ανεξάρτητη, θέλει λιγότερη φροντίδα, δε χρειάζεται να τη βγάζετε έξω για τις ανάγκες της ή για βόλτα, δεν κάνει φασαρία και δε  θέλει…πλύσιμο. Από την άλλη, ο σκύλος είναι πιο υπομονετικός και πιο πιστός. Βοηθά το παιδί να κοινωνικοποιηθεί, το κάνει να κατανοήσει την έννοια της φιλίας και του ξυπνά τη στοργή και τη χαρά της προσφοράς. Για ένα παιδί, λοιπόν, από 6 ετών και πάνω, μια γάτα μπορεί να αποτελέσει θαυμάσιο σύντροφο. Για ένα μικρότερο παιδί, όμως, προτιμήστε ένα σκύλο, ο οποίος θα συμπεριφέρεται με μεγαλύτερη υπομονή προς το μικρό, το οποίο σίγουρα ώρες-ώρες θα γίνεται τυραννικό στις εκδηλώσεις στοργής του. Η συμβουλή κάποιου ειδικού κτηνίατρου για τα θέματα υγιεινής και τα εμβόλια είναι, φυσικά, απαραίτητη.

    Προτού φέρετε το ζώο στο σπίτι…..
    -Αρχικά συζητήστε με το παιδί για το είδος του ζώου που θέλει να αποκτήσει.
    -Φροντίστε να αποφασίσετε μαζί με το παιδί
    -Θα ήταν καλό να συζητήσει αυτή την επιθυμία με άλλους, που ήδη έχουν ζώο στο σπίτι τους.
    -Πρέπει να καταλάβει ότι η συμβίωση μ’ ένα ζώο συνεπάγεται, πέρα από τη συντροφιά, τη χαρά και το παιχνίδι, και κάποιες υποχρεώσεις.
    -Εξηγήστε του ότι το ζώο δεν είναι παιχνίδι, όπως ο αρκούδος του,  θέλει κατανόηση και σεβασμό, όπως κάθε άλλος σύντροφος στο παιχνίδι.  Δώστε στο ζώο ένα όνομα από την πρώτη στιγμή που θα αρχίσει να ζει μαζί σας.
    -Θυμηθείτε ότι το παιδί δεν πρέπει να του τραβάει την ουρά ή τα αφτιά ούτε να το γυρίζει ανάποδα για να παίζει.
    -Να αποφεύγετε τις συχνές παρατηρήσεις.

    Καταλήγοντας, θα λέγαμε ότι το παιδί μαθαίνει κοντά στο ζώο τι σημαίνει αγάπη αλλά και τον τρόπο να την εκδηλώνει. Όταν τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά να αγαπούν τα πλάσματα της φύσης, δεν μπορεί παρά να γίνουν φιλόζωοι όταν ενηλικιωθούν. Μην ξεχνάμε ότι η αγάπη για τα ζώα αποτελεί προυπόθεση  για την αληθινή ανθρωπιά, μια αξία που έχουμε ιδιαίτερα ανάγκη στην εποχή μας.

     

    Πηγή Κ.Καππάτου.

    Περισσότερα

    Παπούς, Γιαγιά και παιδιά.

     

     

    “Μπορούσα να κάνω τη γιαγιά μου να εκστασιάζεται από ευτυχία μόνο και μόνο επειδή πεινούσα!” – Jean-Paul Sartre, Γάλλος φιλόσοφος

    Η σχέση των παππούδων με τα εγγόνια τους, είναι αναμφισβήτητα μοναδική! Ο ρόλος που είχαν η γιαγιά και ο παππούς στην οικογένεια ήταν πάντοτε σημαντικός, αλλά τις τελευταίες δεκαετίες που όλο και περισσότεροι γονείς στηρίζονται στη βοήθειά τους για τη φροντίδα των παιδιών τους, ο ρόλος αυτός έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αξία και προσοχή. Οι γονείς για πολλά χρόνια είχαν ανεξαρτητοποιηθεί και απολάμβαναν το ότι δε βασίζονταν στους γονείς τους. Ξαφνικά όμως, η παρουσία των παιδιών έρχεται και αλλάζει την κατάσταση επαναφέροντας και κάνοντας τη βοήθεια των γονιών τους (παππούδων πλέον) και πάλι αναγκαία! (more…)

    Περισσότερα

    ΕΣΠΑ 2014

    Οι πίνακες με τα προσωρινά αποτελέσματα των δικαιούχων (ονόματα μητέρας και παιδιού) που πgallery_1_2ληρούν τις προϋποθέσεις για να ενταχθούν στους παιδικούς σταθμούς για την περίοδο 2014-2015 ανακοινώθηκαν την Τρίτη 26-08-2014 από την Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ). Σημειώνεται, ότι η διαδικασία ενστάσεων θα διαρκέσει από τη Τρίτη 26 έως και την Πέμπτη 28 Αυγούστου 2014 και αφορά μητέρες που έμειναν εκτός προγράμματος και αν κρίνουν ότι αδικήθηκαν μπορούν να υποβάλουν ενστάσεις, στέλνοντας τα απαραίτητα δικαιολογητικά  (δείτε στο τέλος του άρθρου τη σχετική αίτηση). Τα τελικά αποτελέσματα με τα ονόματα των παιδιών που θα ενταχθούν στο πρόγραμμα «Εναρμόνιση Επαγγελματικής και Οικογενειακής Ζωής», θα αναρτηθούν στο site www.eetaa.gr, στο τέλος του Αυγούστου.

    Περισσότερα

    Πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό.

    thumbnail

    Η μεγάλη μέρα έχει φτάσει! Το παιδί σας θα πάει στον παιδικό σταθμό. Μην πανικοβάλλεστε όμως. Μάθετε με ποιους τρόπους θα κάνετε πιο εύκολη την προσαρμογή του στο νέο περιβάλλον, τι να του πείτε για να το προετοιμάσετε και ποια λάθη να αποφύγετε. Ιδού 6 τρόποι για να κάνετε την πρώτη μέρα στον παιδικό πιο ευχάριστη και εύκολη, χωρίς άγχος αλλά με χαρά.

    (more…)

    Περισσότερα

    Πως να προστατέψετε τα παιδιά σας από τον ήλιο

    Με το καλοκαίρι να είναι στα… φόρτε του, η λύση φαντάζει να είναι μόνο μία: Φορτώνουμε τα κουβαδάκια μας και πάμε παραλία!

    Όμως, τόσο στη θάλασσα, όσο και γενικότερα, πρέπει να προστατεύουμε το μωρό μας από τον ήλιο και τη ζέστη. Ξέρατε ότι υπάρχουν ειδικά ρουχαλάκια που προστατεύουν το μωρό σας από τον ήλιο, για παράδειγμα; Για όλα υπάρχει λύση…

    (more…)

    Περισσότερα