• Tweets

    Please check your Twitter settings!
  • Blog

    Ο ρόλος της οικογένειας στην ανάπτυξη του παιδιού

    Η διαμόρφωση και η διαπαιδαγώγηση του χαρακτήρα – και συγκεκριμένα ενός παιδιού – είναι αρκετά σοβαρή αλλά και δύσκολη υπόθεση. Κυρίως είναι κάτι για το οποίο δεν υπάρχουν πρότυπα ν’ ακολουθήσουν οι γονείς ούτε κάποιες ρητές συμβουλές να εφαρμόσουν. Για τον κάθε γονιό η στάση που θα ακολουθήσει για να διαπαιδαγωγήσει όσο το δυνατόν καλύτερα τα παιδιά του, εξαρτάται από τις ηθικές αρχές με τις όποιες έχει μεγαλώσει και από τις ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα του και η στάση αυτή πρέπει να ελίσσεται και να εναλλάσσεται ανάλογα με την προσωπικότητα του κάθε παιδιού καθώς και με τις ανάγκες της ηλικίας του

    Οι γονείς πρέπει να συνειδητοποιήσουν από τη στιγμή της γέννησης των παιδιών τους ότι ο ρόλος τους στην αγωγή τους είναι πολύ σημαντικός για την μετέπειτα νοητική, συναισθηματική, ηθική και ψυχολογική ανάπτυξη των παιδιών.

    Αυτό σημαίνει ότι οι γονείς πρέπει με υπευθυνότητα και σύνεση να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα αγωγής που παρουσιάζονται στις διάφορες περιόδους ανάπτυξης του παιδιού, εφαρμόζοντας κοινή πορεία διαπαιδαγώγησης μετά από ουσιαστικό διάλογο.

    Αυτή η κοινή πορεία διαπαιδαγώγησης θα ‘ρθει όταν ανάμεσα στους γονείς υπάρχει ισοτιμία και ισοδυναμία ρόλων, όταν και οι δύο γονείς θεωρούν ισάξιους του εαυτούς τους ως προς την ανατροφή των παιδιών τους, όταν τα καθήκοντα μοιράζονται εξίσου στον πατέρα αλλά και στην μητέρα, χωρίς να υπάρχουν στερεότυπα ότι η μητέρα π.χ. είναι υπεύθυνη για την αγωγή των παιδιών ή ότι ο πατέρας είναι αυτός που θα φροντίσει την παροχή υλικών αγαθών στην οικογένεια.

    Και οι δύο γονείς πρέπει να είναι παρόντες σ’ όλες τις φάσεις ανάπτυξης των παιδιών τους, προσφέροντας σημαντική καθοδήγηση και αγωγή, η οποία διέπεται από δημοκρατισμό, φιλελευθερισμό και διάλογο, χωρίς να υπάρχει αυταρχισμός και έλλειψη ελευθερίας στην έκφραση του παιδιού.

    Από όλα αυτά βγαίνει το συμπέρασμα ότι οι σημερινοί γονείς έχουν πολλές υποχρεώσεις κι ευθύνες έναντι των παιδιών τους. Η όσο γίνεται σωστή ανατροφή τους είναι πολύ δύσκολη και απαιτεί σωστούς χειρισμούς και ιδιαίτερη στάση απέναντι στα προβλήματα των παιδιών.

    Ο γονιός παρέχει φροντίδα και αγάπη αλλά το παιδί χρειάζεται πολύ περισσότερα από αυτά. Χρειάζεται μια καλή βάση για την ανάπτυξή του, και ένα καλό στήριγμα για τα όσα προβλήματά του και την ομαλή ένταξή του στην κοινωνία.

    Περισσότερα

    Παιδί και διαζύγιο.

    Διαζύγιο. Επιπτώσεις στο παιδί και τρόποι χειρισμού

    Καταρχήν ας δούμε τι είναι το διαζύγιο. Με αυτόν τον όρο, εννοούμε πρώτα-πρώτα

     Το φυσικό χωρισμό μεταξύ του ζευγαριού, την αναχώρηση δηλαδή του ενός από το σπίτι. Όταν υπάρχουν παιδιά, αυτός που φεύγει είναι φυσιολογικά ο πατέρας. Σίγουρο πάντως είναι ότι τα παιδιά καλό είναι να μην μετακινούνται.

     Μετά εννοούμε βεβαίως το νομικό διαζύγιο. Εδώ οι οικογένειες στον τόπο μας είναι στην ιδιαίτερη θέση να περνούν δυο φορές από αυτή την επίπονη διαδικασία, μιας που αναγκάζουμε τα ζευγάρια να παίρνουν πιστοποιητικό διαζυγίου και από την πολιτεία, αλλά και από την εκκλησία.

     Τέλος, έχουμε το συναισθηματικό διαζύγιο. Αυτό επιτυγχάνεται πιο δύσκολα από όλα τα προηγούμενα, ιδιαιτέρα εάν υπάρχουν παιδιά. Βλέπουμε περιπτώσεις όπου οι δύο ασχολούνται ο ένας με την ζωή του άλλου, και συχνά τσακώνονται, για πολλά χρόνια ακόμα μετά το νομικό διαζύγιο. Κάποια ζευγάρια δε χωρίζουν ποτέ συναισθηματικά. Για τα παιδιά, αυτή η κατάσταση συνεπάγεται επιπρόσθετη αναστάτωση: έχουν δηλαδή τα μειονεκτήματα ενός χωρισμού χωρίς τα πλεονεκτήματα.

    Δυσκολίες / Επιπτώσεις από ένα διαζύγιο:

    Οικονομικές: Μια από τις πιο λυπηρές στατιστικές για το διαζύγιο περιγράφει πόσο αδικούνται και οι μητέρες, αλλά δυστυχώς και τα παιδιά από αυτή την άποψη, ενώ το εισόδημα του πατέρα αυξάνεται ως επί το πλείστον.

    Ψυχολογικές: Τα παιδιά βιώνουν μια τρομακτική ανασφάλεια, νιώθουν
    –χαμένα και εγκαταλελειμμένα, δεν ξέρουν τι να περιμένουν, φοβούνται ότι θα χάσουν για πάντα τον γονέα που φεύγει, συνήθως τον πατέρα δηλαδή.
    –υπεύθυνα για το διαζύγιο. Πολύ συχνά τα παιδιά νιώθουν ότι η πηγή των προβλημάτων των γονιών τους είναι εκείνα τα ίδια και συνεπώς διακατέχονται από έντονες ενοχές και βασανίζονται με σκέψεις όπως:
    «Ίσως αν είμαι τέλειος στη συμπεριφορά μου από τώρα και στο εξής, αν φέρω τέλειους βαθμούς, αν δεν τους ζητήσω τίποτα για τον εαυτό μου ξανά ποτέ, ίσως τότε να ξανασμίξουν.»
    –υπεύθυνα για τους γονείς τους. Κάποτε συμβαίνει να νιώθουν ότι πρέπει τα ίδια τα παιδιά να φροντίσουν το σπίτι, τα αδέρφια τους η ακόμα και τους γονείς τους, όταν βλέπουν ότι οι ίδιοι δεν μπορούν να χειριστούν την κατάσταση. Συχνά δηλαδή αναλαμβάνουν ευθύνες πολύ πέραν και της ηλικίας τους και των δυνατοτήτων τους.
    –ένα αίσθημα όχι μόνο απώλειας για την οικογένεια που διαλύεται, αλλά και συναισθήματα πένθους πραγματικά. Πένθος για το παρελθόν που έζησαν, που τώρα τους μοιάζει ψεύτικο. Σίγουρα επίσης πένθος για το μέλλον, που έπαιρναν σαν δεδομένο, για τα σχέδια που έφτιαχναν στο μυαλό τους, τα όνειρα που δε θα πραγματοποιηθούν.
    –ανάμεικτα λύπη, στενοχώρια και βεβαίως θυμό επίσης, για όλα αυτά που συμβαίνουν, για το ότι οι γονείς τους δεν κατάφεραν να τους προστατεύσουν, ότι δεν κατάφεραν να κρατήσουν την οικογένεια μαζί, παρόλα τα προβλήματα που είχαν.
    –Η μεγαλύτερη τους έγνοια όμως, είναι αν θα μπορέσουν να προφυλάξουν την αγάπη που νιώθουν και για τους δυο τους γονείς, αν θα τους επιτραπεί δηλαδή, να συνεχίσουν να αγαπούν και τους δύο, όπως έκαναν μέχρι τώρα. Αυτό είναι γεγονός ότι συνιστά ένα από τα χειροτέρα προβλήματα για τα παιδιά διαζευγμένων οικογενειών. Είναι απαίσιο συναίσθημα να νιώθουν ότι πρέπει να αποκρύψουν ότι πεθύμησαν τον πατέρα παραδείγματος χάριν και να υποδύονται τους αδιάφορους επειδή νιώθουν ότι η μητέρα δε θα άντεχε αν το διαισθανόταν, ότι θα το βίωνε σαν προδοσία περίπου. Σε πολλές περιπτώσεις το ίδιο ισχύει και με τις ευρύτερες οικογένειες. Το παιδί δηλαδή μαθαίνει ότι όταν βρίσκεται με μέλη της μιας πλευράς της οικογένειας του, θα πρέπει να συμπεριφέρεται σαν η άλλη να μην υπάρχει καθόλου. Σε κάποιες περιπτώσεις, ευτυχώς λιγότερες τώρα πια απ’ ότι στο παρελθόν, κάθε φορά που επισκέπτεται τη μια οικογένεια αναγκάζεται να ακούει άσχημα λόγια, βρισιές, κατηγορίες κλπ εναντίον του άλλου «στρατοπέδου» γενικά. Είναι αβάσταχτη η θέση αυτή για ένα παιδί, νιώθει ότι πρέπει να μοιράζει τον εαυτό του στα δύο, ότι αναγκάζεται να προσποιείται και να υποκρίνεται για να προστατεύσει τους γονείς του.

    Όλες αυτές οι δυσκολίες δημιουργούν συχνά συγκεκριμένα προβλήματα στο παιδί, συμπτώματα δηλαδή, που εύκολα μπορούμε να παρατηρήσουμε, είτε στο σπίτι είτε στο σχολείο. Πιθανό να γίνει ατίθασο και ανυπάκουο, να εκφράζει θυμό και επιθετικότητα. ΄Η είναι δυνατόν να κλειστεί στον εαυτό του, να απομονωθεί, να παρουσιάζει εικόνα κατάθλιψης, να αναιρείται και να δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί, να πέσουν οι βαθμοί του κλπ. Ή μπορεί ενδεχομένως να παρουσιάζει σωματικά συμπτώματα, σωματοποιώντας δηλαδή μ’ αυτό τον τρόπο τον ψυχικό του πόνο.

    Τα προβλήματα γίνονται πιο έντονα όταν αλλάζει και η καθημερινότητα του παιδιού, αν αναγκαστεί λόγου χάριν να μετακομίσει από τη γειτονιά και το σπίτι του. Η συνηθέστερη αλλαγή που καλείται να αντιμετωπίσει αφορά το θέμα της πειθαρχίας στο σπίτι. Τα όρια δεν είναι πια τα ίδια, όχι επειδή οι γονείς τα προσαρμόζουν στις νέες συνθήκες, αλλά επειδή οι γονείς είναι τόσο απορροφημένοι με τα δικά τους, που δυστυχώς δεν ασχολούνται αρκετά και στο τέλος παραμελούν το παιδί, άθελα τους, βέβαια. Αυτή η ξαφνική ελευθερία και χαλαρότητα, όπου οι μεγάλοι ξεχνούν να το βάλουν για ύπνο στη συνηθισμένη ώρα, ξεχνούν να βοηθήσουν με τα διαγωνίσματα, ενώ πριν το έκαναν ανελλιπώς, αμελούν να πειθαρχήσουν για πράγματα, μικρά η μεγάλα, που απαρτίζουν την καθημερινότητα του παιδιού, αυτή λοιπόν η υποτιθέμενη ελευθερία, κάθε άλλο παρά σαν ελευθερία βιώνεται από το παιδί. Αντίθετα το παιδί βιώνει τεράστια ανασφάλεια και φόβο, μια που νιώθει την αδυναμία των γονιών του να του επιβληθούν, ή και την ολοκληρωτική τους απουσία συναισθηματικά, ακόμη και όταν μιλούμε για τον γονιό/κηδεμόνα, που μπορεί και να κάθεται απέναντι τους.

    Το αίσθημα μοναξιάς είναι μεγάλο—δεν μπορεί πια με την ίδια άνεση να παραπονεθεί στον ένα γονιό για τον άλλο, για παράδειγμα, συνειδητοποιεί απότομα ότι υπάρχουν πια δυο στρατόπεδα.

    Ενδιαφέρον είναι ότι για τα παιδιά που έζησαν τον συγκρουσιακό γάμο των γονιών του με έντονες εξάρσεις τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Αφενός αυτή η αντιπαλότητα είναι πολύ γνώριμη ήδη κι έτσι είναι πιο εξοπλισμένοι για να την αντιμετωπίσουν. Αφετέρου, κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, τα παιδιά με αυτές τις άσχημες εμπειρίες νιώθουν και τα ίδια μεγάλη ανακούφιση με το χωρισμό: «επιτέλους η ατμόσφαιρα στο σπίτι είναι πιο ήρεμη, επιτέλους ησυχάσαμε όλοι και τουλάχιστον έτσι έχουμε πρόσβαση στον ένα γονιό, ενώ πριν δεν είχαμε σε κανένα».

    Συνεπώς, εδώ βλέπουμε ότι η εμπειρία ενός διαζυγίου δεν είναι και δεν μπορεί να είναι η ίδια για όλα τα παιδιά. Κάνουμε βέβαια κάποιες γενικεύσεις αλλά καλό είναι να έχουμε υπόψη μας ότι το κάθε παιδί και το κάθε διαζύγιο είναι διαφορετικό. Αυτό που μετρά για το ίδιο το παιδί είναι η κατάσταση σε σύγκριση με την προηγουμένη φάση πριν το χωρισμό. Συνήθως τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα, όπως συχνά και των μεγάλων και καλό είναι να το σεβόμαστε αυτό.

    Από έρευνες μαθαίνουμε ότι υπάρχουν διαφορές στην εμπειρία του διαζυγίου σε σχέση και με το φύλο και με την ηλικία. Πολλές έρευνες βρίσκουν ότι τα αγόρια δυσκολεύονται περισσότερο με τον αρχικό χωρισμό, ενώ τα κορίτσια φαίνονται να τον αντιμετωπίζουν καλύτερα. Αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι συνήθως είναι ο πατέρας που φεύγει και αυτό πιθανόν να αποπροσανατολίζει περισσότερο τα αγόρια σε αυτό το πρώτο στάδιο. Οι έρευνες όμως βρίσκουν ότι μετά, στα επόμενα στάδια είναι τα κορίτσια που δυσκολεύονται περισσότερο. Άρα όλα τα παιδιά περνούν από μια δύσκολη ή και τραυματική διαδικασία, είτε στην αρχή είτε σε κατοπινό στάδιο.

    Όσον αφορά τις ηλικίες, πολλές έρευνες έχουν καταλήξει ότι ιδιαιτέρα δύσκολη είναι η φάση της εφηβείας. Ο λόγος έγκειται στο γεγονός ότι σε αυτό το στάδιο της ζωης, το άτομο αρχίζει να πειραματίζεται με τις σχέσεις του, να αναπτύσσει καινούργιες πτυχές της ταυτότητας του κλπ. Για να δύναται ο έφηβος να εκπληρώσει τον στόχο του αυτό, χρειάζεται σταθερότητα στις υπόλοιπες πτυχές της ζωής του και δη, συγκεκριμένα, μέσα στην οικογένεια του. Όταν αυτή η σταθερότητα και η προβλεψιμότητα λείπουν, τότε δεν νιώθει αρκετά δυνατό να αναπτύξει την προσωπικότητα του και να πειραματιστεί, αντίθετα περιορίζει τον εαυτό του και κλείνεται. Επίσης επικρατεί στο μυαλό του μια σύγχυση όσον αφορά στο μοντέλο της σχέσης, που είχε στο μυαλό του προηγουμένως και πώς θα επηρεαστούν οι δικές του επιλογές συντρόφου, σαν αποτέλεσμα του χωρισμού των δικών του. Συνοπτικά, ένα διαζύγιο σ’ αυτό το στάδιο εξέλιξης του παιδιού, το σπρώχνει προς τα μέσα, προς την οικογένεια, ενώ η φυσιολογική τάση θα τον έσπρωχνε προς τα έξω, προς τους φίλους και προς άλλες σχέσεις.

    Μια μόνο αναφορά θα κάνω στην πολύ μικρή ηλικία. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το παιδί, που δεν έχει προλάβει να γνωρίσει την οικογένεια ή τον πατέρα όταν ήταν στο σπίτι, μπορεί να είναι σε καλύτερη μοίρα. Όμως, κι αυτό είναι πολύ σημαντικό, αυτό συνιστά και μια απώλεια για αυτό το παιδί. Αφενός, ενδεχομένως να δυσκολευτεί στις σχέσεις του στο μέλλον, μη έχοντας μεγαλώσει με ένα μοντέλο ζευγαριού, αν οι γονείς δεν ξαναπαντρευτούν. Αφετέρου, υπάρχει ο κίνδυνος να μην του δοθεί η ευκαιρία να δημιουργήσει σύνδεση με τον γονιό που αποχωρεί, με αρνητικές συνέπειες στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του και στις σχέσεις του γενικά με ανθρώπους του φύλου εκείνου.

    Τρόποι Καλύτερου Χειρισμού ή «Πώς να προσφέρετε ένα όσον το δυνατό λιγότερο τραυματικό διαζύγιο στα παιδιά σας» – Συμβουλές σε γονείς

    Στη δουλειά που κάνω με ζευγάρια που έχουν αποφασίσει να χωρίσουν, δίνω τις ακόλουθες συγκεκριμένες και πρακτικές κατευθυντήριες γραμμές:

    1. Να το ανακοινώσουν στα παιδιά τους μόνο όταν το έχουν αποφασίσει σίγουρα και αμετάκλητα, το έχουν σκεφτεί καλά και έχουν και σχέδιο δράσης για τα πρακτικά, αλλά πριν να έχει αποχωρήσει κανένας.

    2. Να το πουν στα παιδιά όταν αυτά είναι όλα μαζί, ώστε να μπορούν να το μοιραστούν μεταξύ τους και να στηρίξουν το ένα το άλλο.

    3. Οι ίδιοι οι γονείς επίσης να είναι παρόντες και οι δύο.

    4. Να μιλούν με το εμείς, δίνοντας την εικόνα της κοινής απόφασης έστω κι αν δεν ήταν ακριβώς τέτοια.

    5. Να εξηγήσουν με απλά λόγια ότι «η μαμά (ή ο μπαμπάς) και εγώ αποφασίσαμε ότι θα ήταν καλύτερα να ζήσουμε χωριστά σε αυτό το στάδιο. Σίγουρα θα είδατε και εσείς, ότι τα πράγματα μεταξύ μας δεν ήταν καλά για πολύ καιρό τώρα, ξέρουμε ότι κάναμε και σε σας κακό με τις φωνές και τους καυγάδες μας. Γι’αυτό αποφασίσαμε ότι πρέπει να σταματήσει αυτό και έτσι πήραμε αυτή τη δύσκολη απόφαση. Εδώ και πολύ καιρό, κάναμε παρά πολλές προσπάθειες να το αποφύγουμε, αλλά δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Δε φταίει ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος, δε φταίει κανένας.»

    6. Να απολογηθούν γι’αυτήν την απόφαση: «Ξέρουμε ότι σας πονάει πολύ, ότι σας απογοητεύει, ότι σας προκαλεί και θυμό και έχετε απόλυτο δίκιο και απολογούμαστε.» Ταυτόχρονα δίνετε έκφραση στα συναισθήματα τους και τους δίνετε το δικαίωμα να εκφραστούν και κείνα.

    7. Να καθησυχάσουν τα παιδιά σε σχέση με την ευθύνη: «Να είσαστε σίγουροι ότι καμιά απολύτως ευθύνη δε φέρετε εσείς για αυτή μας την απόφαση».

    8. Να εκφράσουν την παντοτινή τους : «Ασφαλώς το ότι εμείς χωρίζουμε, δεν αλλάζει τίποτα στην αγάπη μας για σας. Θα είμαστε πάντα η μαμά και ο μπαμπάς σας και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Πάντα θα σας αγαπούμε και θα είμαστε δίπλα σας».

    9. Να εξηγήσουν πρακτικά τι θα γίνει, ποιος θα φύγει, πότε, που θα μένει και πότε θα τον δουν την επόμενη φορά. Πότε θα τον βλέπουν γενικά, τι ρόλο θα έχει στην ζωή τους. Όσο πιο συχνά μπορούν να βλέπουν τον πατέρα, τόσο το καλύτερο για τα παιδιά, φτάνει να μη δημιουργεί αυτό πρόβλημα στη μητέρα, είτε πρακτικό είτε άλλου είδους. Η συζήτηση αυτή δεν τελειώνει πριν να είναι όλοι σίγουροι ότι τα παιδιά έχουν τα τηλέφωνα του πατέρα ώστε να μπορούν να επικοινωνούν μαζί του όποτε το επιθυμούν, όποτε τον πεθυμήσουν.

    10. Τέλος, να είναι ανοιχτοί σε ερωτήσεις, τις οποίες να απαντούν απλά, με ειλικρίνεια αλλά χωρίς αχρείαστες λεπτομέρειες όσον αφορά τα διάφορα γιατί και σίγουρα χωρίς κατηγορίες. Επίσης να είναι γενναιόδωροι με αγκαλιές και να είναι προετοιμασμένοι ν’ ακούσουν οτιδήποτε, όλα τα συναισθήματα που θέλουν τα παιδιά να εκφράσουν εκείνη τη στιγμή, ή σε οποιαδήποτε άλλη.

    11. Καλύτερα ο πατέρας να αποχωρεί σύντομα μετά, αν όχι την ίδια μέρα. Να μην καθυστερεί και να διαιωνίζεται δηλαδή αυτό το οδυνηρό στάδιο.

    Τυχερά είναι τα παιδιά που έχουν κι άλλους ενήλικες δίπλα τους, με τους οποίους θα μπορούσαν να μιλήσουν, είτε παππούδες, είτε νονούς, είτε όποιον άλλο φίλο των γονιών τους εμπιστεύονται, δάσκαλο κλπ.
    Το σημαντικό είναι οι γονείς να «φτιάξουν» ένα διαζύγιο όπου η προτεραιότητα να είναι η ψυχική ισορροπία των παιδιών τους. Καλό είναι αυτό να ισχύει και για τις ευρύτερες οικογένειες, οι οποίες κάποτε θεωρούν καθήκον τους να εκφράζουν τη στήριξη τους στο δικό τους άνθρωπο, κατηγορώντας τον πρώην ενώπιον των παιδιών. Λίγη επιμόρφωση εδώ σίγουρα θα βοηθήσει.

    Χρήσιμη θα μπορούσε να ήταν επίσης και μια διαδικασία μεσολάβησης σε αυτές τις περιπτώσεις, που θα μπορούσε να βοηθήσει το ζευγάρι να διαχωρίσει τα περιουσιακά του στοιχεία π.χ. χωρίς την κάθετη και συχνά απάνθρωπη παρέμβαση δικαστηρίων, δικηγορών κλπ. Πρέπει να σας πω ότι θεωρώ αυτή τη νομική φάση σαν αρκετά καταστροφική. Είναι απίστευτος ο τρόπος με τον οποίο μια χαρά άνθρωποι, συμπαθέστατοι κατά τα άλλα, μπορούν να μεταλλαχθούν σε τέρατα, από τη στιγμή που μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία. Τους βγάζει τον χειρότερο τους εαυτό, μια κακία και εκδικητικότατα, που σίγουρα δεν υποψιάζονταν ούτε καν οι ίδιοι ότι είχαν.
    Είναι απαραίτητο οι γονείς να έχουν τη στήριξη που χρειάζονται, να τη ζητούν από τη δική τους οικογένεια και τους φίλους τους. Αυτό απελευθερώνει τα ίδια τα παιδιά, που συχνά αναγκάζονται να μετατρέπονται σε συμμάχους των γονιών τους και να γνωρίζουν πράγματα, που δεν αρμόζουν ούτε στην ηλικία τους, ούτε στη θέση τους.

    Πριν ολοκληρώσω, θα ήθελα να πω και λίγα λόγια για την επόμενη φάση. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, και οι δυο γονείς θα ξαναφτιάξουν τη ζωή τους και θα ξαναπαντρευτούν. Ελπίζουμε η επιλογή να γίνει προσεκτικά, χωρίς βιασύνη, αλλά με τη σοφία της εμπειρίας.
    Καλυτέρα είναι η επιλογή να γίνει με γνώμονα τις ανάγκες του γονιού πρωτίστως και όχι των παιδιών. Αν δηλαδή επιλέξουμε κάποιο πρόσωπο για να μεγαλώσει τα παιδιά μας, το πιο πιθανό είναι ο γάμος αυτός να μην αντέξει στο χρόνο. Ο γονιός επιλέγει σύντροφο και συνέταιρο, που να σέβεται βέβαια και τα παιδιά και να έχει τη βούληση να έχει βοηθητικό και υποστηρικτικό ρόλο στη διαπαιδαγώγηση τους – όχι κάποιον που θα μπει με τα τσαρούχια που λέμε, με την πεποίθηση ότι θα τα αναλάβει και θα τα βάλει σε τάξη, θεωρώντας ότι ο γονιός δεν μπορεί να το κάνει.

    Σε αυτή την περίπτωση, πιστεύω είναι μόνο θέμα χρόνου πότε θα αποδιοργανωθεί η όλη κατάσταση. Πρώτον, θα αποδυναμώσει τον γονιό με καταστροφικές συνέπειες στις σχέσεις αμφοτέρων με τα παιδιά. Δεύτερον, τα ίδια τα παιδιά δε θα του επιτρέψουν να τους επιβληθεί, μια που δεν έχει κερδίσει πρώτα την εμπιστοσύνη τους—ιδιαίτερα βέβαια τα μεγαλύτερα παιδιά. Τρίτον, με αυτές τις προϋποθέσεις θα διαλυθεί και η σχέση του ζευγαριού αργά η γρήγορα.
    Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι η καλύτερη και πιο αποτελεσματική στάση για το νέο σύζυγο του γονιού είναι να επενδύσει στη σχέση με τα παιδιά σαν φίλος, οπωσδήποτε, στο αρχικό στάδιο και βοηθός του γονιού. Να εφαρμόζει τις αποφάσεις του γονιού, παρά να συν-αποφασίζει, ευθύνη που ανήκει στον άλλο γονιό. Να αφιερώσει χρόνο για καθαρά ψυχαγωγικές δραστηριότητες, ώστε να καλλιεργηθεί μια σύνδεση και μια εμπιστοσύνη, απαραίτητα θεμέλια για το μέλλον.

    Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι στις επανασυσταθείσες οικογένειες, όπως λέγονται, οι σχέσεις πρέπει να λειτουργούν κρατώντας λεπτές ισορροπίες όσον αφορά το ρόλο του καθενός ώστε να μην περιπλέκονται τα πράγματα ακόμη περισσότερο.

    Και μόνο η ανακοίνωση ενός νέου γάμου θα αναστατώσει τα παιδιά—και πιθανότατα και τον πρώην. Ένας σημαντικός λόγος είναι ότι έτσι μόνο πεθαίνει η ελπίδα των παιδιών ότι οι γονείς του θα ξανασμίξουν—είναι απίστευτο πόση επιμονή έχουν πάνω σ’αυτό. Κι αυτό ισχύει σχεδόν πάντοτε, εξαιρούνται μόνο οι ακραίες/βίαιες περιπτώσεις. Άρα ο νέος γάμος στην αρχή πάλι ανάμεικτα συναισθήματα δημιουργεί στα παιδιά και πιθανόν να αναβιώσει το τραύμα του διαζυγίου. Ακόμα και σε οικογένειες όπου το ζευγάρι είναι μαζί για χρόνια πριν αποφασίσουν να επισημοποιήσουν τη σχέση και όλοι είναι αγαπημένοι, πάλι δυνατόν να δημιουργηθεί πρόβλημα. Κι εδώ ισχύει δηλαδή το γνωμικό ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!

    Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι, όσο πιο πολύ συμπαθούν τα παιδιά το νέο σύντροφο, τόσο πιο δύσκολη του κάνουν τη ζωή! Ακούγεται παράδοξο, αλλά είναι κατανοητό: Όσο πιο καλός είναι, τόσο πιο πιθανό είναι να ανατραπούν οι ισορροπίες, επειδή τόσο περισσότερο απειλεί τη σχέση του παιδιού με τον γονιό εκείνου του φύλου. Δηλαδή η καλλιέργεια μιας στενής σχέσης με μια καλή μητριά διακινδυνεύει ενδεχομένως τη σχέση του παιδιού με τη μητέρα του—είτε επειδή αυτό του προκαλεί σύγχυση λόγω της ανατροπής των υφισταμένων «στρατοπέδων», είτε επειδή προκαλεί ζήλεια και αναστάτωση στη μητέρα του. Ή και τα δύο, ασφαλώς.

    Χρειάζεται τεράστια, ιώβειος υπομονή για τους πρωταγωνιστές αυτών των οικογενειών. Τα φαινόμενα αυτά παρατηρούνται στα πρώτα στάδια μιας αλλαγής στο στάτους κβο της ζώνης των παιδιών. Με κατανόηση και συμπόνια τα παιδιά μπορούν να τα ξεπεράσουν όλα αυτά και να δείξουν και κείνα με τη σειρά τους εμπιστοσύνη στα νέα δεδομένα και στο μέλλον το ίδιο, νιώθοντας ίσως και τυχερά που εμπλουτίστηκε η ζωή τους με τέσσερις γονιούς, τέσσερις παππούδες και τέσσερις γιαγιάδες και ποιος ξέρει πόσα αδέρφια!

    Τελειώνοντας, να τονίσουμε ότι τα παιδιά είναι πολύ ανθεκτικά γενικά, αλλά το διαζύγιο είναι συνήθως μια τραυματική εμπειρία για όλους τους εμπλεκομένους. Χρειάζεται υπομονή από όλους, ο χρόνος θα καταπραΰνει τις πληγές. Το πιο σημαντικό, που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι ο πιο κρίσιμος παράγοντας σε ένα χωρισμό είναι η συνεχομένη συνεργασία των γονιών. Μια φιλική και πολιτισμένη σχέση, που να επιτρέπει το συντονισμό πάνω σε όλα τα θέματα που αφορούν τα παιδιά τους. Με λίγα λόγια, το διαζύγιο πρέπει ιδεωδώς να είναι πάντα παιδοκεντρικό.
    πηγή: paidiatros.com

    Περισσότερα

    Παιδοψυχολόγος: Πότε είναι απαραίτητος για το παιδί;

    Ο ψυχολόγος είναι ένας επαγγελματίας ψυχικής υγείας που έχει εκπαιδευτεί να ερευνά και να αξιολογεί την προσωπικότητα, την συμπεριφορά και την ψυχική οργάνωση του ατόμου από τη φυσιολογική μέχρι την παθολογική.

    Σε περίπτωση που ένα παιδί παρουσιάζει κάποιο πρόβλημα ή μπλοκάρισμα το οποίο δεν υποχωρεί, μία επίσκεψη στον ψυχολόγο μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια.

    Απευθυνθείτε σε ψυχολόγο όταν τα παιδιά παρουσιάζουν:
    • Προβλήματα στον ύπνο, όπως αυπνία, εφιάλτες, άρνηση, ή προβλήματα στη διατροφή, όπως ανορεξία, παχυσαρκία ή στις συνήθειες καθαριότητας, όπως ενούρηση, εγκόπριση και δυσκοιλιότητα.
    • Άγχος που περιλαμβάνει ανησυχίες σχετικά με το θάνατο, το χωρισμό, το σχολείο, τις επιδόσεις, ανασφάλεια για την υγεία του ή να κάνει φίλους.
    • Συνεχή παράπονα για κεφαλαλγίες, πόνους στην κοιλιά, ή συχνοουρία.
    • Εναλλαγές στη διάθεση ή επεισόδια θλίψης, κλάματα, κοινωνική απόσυρση, απομόνωση, έλλειψη ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που του άρεσαν.
    • Προβλήματα συμπεριφοράς, όπως φοβίες, δειλία, επιθετικότητα, ψέμα, κλοπή.
    • Διαχείριση σε δύσκολα γεγονότα της ζωής, όπως διαζύγιο ή απομάκρυνση του ενός γονιού ή θάνατος γονιού, ή κάποιου στενού συγγενή ή για διαφωνίες των γονέων σχετικά με θέματα διαπαιδαγώγησης του παιδιού ή μίας χρόνιας ασθένειας ή δυσκολίες στις σχέσεις με τους φίλους.
    • Μαθησιακές δυσκολίες, ή διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητας.
    • Αξιολόγηση νοημοσύνης και σχολικής ετοιμότητας.
    • Αυτισμό, σύνδρομο Άσπεργκερ, τικ, τραυλισμό κτλ.
    • Ενδείξεις ότι είναι θύμα παρενόχλησης ή εκφοβισμού από τα άλλα παιδιά ή και πρωταγωνιστής παρόμοιων περιστατικών.

    Πηγή: Παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου.

    Περισσότερα

    Πως θα κόψουμε την πάνα.

    Γιατρέ το παιδί μου είναι τριών χρόνων και ακόμα δεν έκοψε τις πάνες. Τι να κάνω; Πώς να του τα κόψω; Οι πιο πάνω προτάσεις και ερωτήσεις είναι οι συνηθέστερες που ακούει ένας παιδίατρος από τις μαμάδες. Κανένα παιδί δεν είναι ίδιο με το άλλο.
    Μη συγκρίνετε ποτέ το παιδί σας με το παιδί της φίλης σας ή με το μεγαλύτερο σας παιδί. Άλλο παιδί ελέγχει τους σφικτήρες στα 2.5 χρόνια και άλλο στα 5 χρόνια. Ποτέ μην πιέσετε το παιδί σας να κόψει την πάνα εκτός και αν είστε βέβαιοι ότι το παιδί είναι έτοιμο να το κάνει. Παρακάτω παρατίθενται μερικές χρήσιμες συμβουλές πώς να καταλάβετε ότι το παιδί σας είναι έτοιμο να ξεκινήσετε την εκπαίδευση για την τουαλέτα.

    Πώς να καταλάβω ότι το παιδί μου είναι έτοιμο;

    Όσα περισσότερα από τα πιο κάτω μπορεί να κάνει ή έχει κατακτήσει το δικό σας παιδί τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να πετύχει η εκπαίδευση για την τουαλέτα.

    • Το παιδί μπορεί να ντυθεί και να ξεντυθεί μόνο του.
    • Μπορεί να παίξει μόνο του με ένα παιχνίδι για τουλάχιστον πέντε λεπτά.
    • Αρχίζει να βάζει τα παιχνίδια στη θέση τους.
    • Το παιδί καταλαβαίνει και εκτελεί απλές οδηγίες σας.
    • Δε βρίσκεται στην περίοδο της άρνησης, που ό,τι του λες αυτό λέει όχι.
    • Έχει κενώσεις σε σταθερή περίοδο της ημέρας (πχ κάθε πρωί).
    • Όταν ουρεί αποβάλλει αρκετή ποσότητα ούρων.
    • Μπορεί να μιμηθεί κάποιον άλλο.
    • Αισθάνεται όμορφα όταν τον επιβραβεύεται για κάτι που έκανε.
    • Το παιδί είναι ικανό να παραμείνει στεγνό για τουλάχιστον δυο ώρες.
    • Γνωρίζει τη διαδικασία αφόδευσης.
    • Έχει στο μυαλό του ένα όνομα για την ούρηση (πχ κάνω πιπί μου) και την αφόδευση (πχ κάνω κακά μου).

    Επίσης να είστε σίγουροι ότι το παιδί σας δεν περνά οποιοδήποτε άγχος όπως είναι:

    1. Προσπαθείτε να του κόψετε το μπιμπερό.
    2. Αλλάξατε τη γυναίκα που το προσέχει.
    3. Γεννήσατε καινούριο παιδί.

    Αν υπάρχει οποιοδήποτε άγχος, αφήστε το να περάσει, και προσπαθήστε μετά από ένα δίμηνο.

    Τι να κάνω πριν αποφασίσω την εκπαίδευση του;

    • Δώστε ένα όνομα για την διαδικασία ούρησης και αφόδευσης και μάθετε το στο παιδί.
    • Όταν έχει κένωση στο πανί, την ώρα που το αλλάζετε, απλά πέστε του με λόγια που να καταλαβαίνει τι έκανε πχ. «Έκανες κακά στο πανί σου».
    • Αφήστε το να σας παρακολουθήσει όταν εσείς πηγαίνετε στην τουαλέτα για να δει τι κάνετε. Μπορεί να σας ρωτήσει οτιδήποτε έχει σχέση με τη διαδικασία αυτή, οπότε απαντήστε του με λόγια απλά που να τα καταλάβει.
    • Να αλλάζετε την πάνα του παιδιού το συντομότερο δυνατό μετά από κάθε κένωση για να μη συνηθίσει την ιδέα να κυκλοφορεί με το πανί γεμάτο κόπρανα.
    • Μη βάζετε τις φωνές στο παιδί όταν το αλλάζετε και να το προσβάλλετε που ακόμα δεν έκοψε την πάνα.

    Αρχίζει η εκπαίδευση

    Η εκπαίδευση αρχίζει όταν το παιδί είναι έτοιμο σύμφωνα με αυτά που περιγράφηκαν πιο πάνω.
    • Να ξέρετε πότε συνήθως αφοδεύει το παιδί σας, πρωί, μεσημέρι, απόγευμα.
    • Δείξτε το καθικάκι στο παιδί και πώς να το χρησιμοποιεί. Αφήστε το στην τουαλέτα και καλύτερα περιμένετε να το ζητήσει το ίδιο παρά να τον πιέσετε να το χρησιμοποιήσει.
    • Βάλτε το μωρό πολλές φορές κατά την διάρκεια της ημέρας να καθίσει στο καθικάκι, ακόμα και με ρούχα.
    • Αφού περάσει καμιά βδομάδα αρχίστε να βάζετε το μωρό στο καθικάκι χωρίς ρούχα και χωρίς πανί, για να συνηθίσει το δέρμα του την επαφή με το πλαστικό. Η καλύτερη ώρα είναι αυτή που συνήθως το παιδί αφοδεύει. Αν ουρήσει ή αν ακόμα αφοδεύσει τότε πραγματικά δείξτε του τη χαρά σας.
    • Αρχίστε να αφήνετε το παιδί σας γυμνό χωρίς πάνα για τουλάχιστον 30 λεπτά την ημέρα. Ατυχήματα θα γίνουν αλλά έτσι θα δει και θα συνειδητοποιήσει το παιδί από που βγαίνουν τα ούρα και τα κόπρανα. Αν συμβεί ατύχημα τότε πέστε στο παιδί «Σου έφυγαν αγάπη μου τα κακά σου ή τα πιπί σου. Ας καθαρίσουμε και την επόμενη φορά προσπάθησε να τα κάνεις στο καθικάκι.»
    • Κάθε φορά που αλλάζετε το παιδί να του λέτε ότι τα μεγάλα παιδιά κάνουν «κακά και πισιά» στην τουαλέτα. Να του δείχνετε το καθικάκι και να του λέτε την επόμενη φορά να προσπαθήσει να πηγαίνει στο καθικάκι του.

    Να θυμάστε ότι τα παιδιά ελέγχουν τους σφικτήρες τους με την εξής χρονολογική σειρά.

    1 Πρώτα ελέγχουν τους σφικτήρες του εντέρου το βράδυ.
    2 Μετά ελέγχουν τους σφικτήρες του εντέρου την ημέρα.
    3. Στη συνέχεια ελέγχουν τους σφικτήρες της κύστης την ημέρα και
    4. Τέλος ελέγχουν τους σφικτήρες της κύστης το βράδυ.

    Όταν αρχίσει το παιδί να χρησιμοποιεί την τουαλέτα τότε………………

    • Μάθετε το πώς να κατεβάζει τα ρούχα του.
    • Μάθετε το να χρησιμοποιεί τη σωστή ποσότητα χαρτιού.
    • Μάθετε το πώς να σκουπίζεται σωστά από μπροστά προς τα πίσω.
    • Μάθετε το πού να πετά το χαρτί τουαλέτας.
    • Μάθετε το πώς να ανεβάζει τα ρούχα του στη θέση τους.
    • Μάθετε το πώς να τραβά το καζανάκι.
    • Μάθετε το πώς να πλένει σωστά κάθε φορά τα χέρια του.

    ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

    πηγή paidiatros.gr

    Περισσότερα

    ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΝΟΝΟΣ

     
    Ήρθε η ώρα να αποφασίσετε ποίος θα είναι ο εκλεκτός . Ποιός θέλετε να είναι ο πνευματικός γονέας του παιδιού σας .

    Έχετε αρκετές προτάσεις αλλα εσείς μέσα σας θα θέλατε κάποιον άλλο ο οποίος δεν σας έχει ζητήσει να βαπτίσει το μικρό σας αγγελούδι.

    Και μπαίνετε στο εξής δίλημμα: Να το προτείνω εγώ;
    Η σωστή απάντηση είναι : Ναι. Και θα σας εξηγήσουμε παρακάτω το γιατί.

    Ο νονός ή η νονά  ενος παιδιού δεν ειναι μια απόφαση που παίρνετε τόσο ελαφρά την καρδία . Με την βάπτιση ξεκινάει μια σχέση ζωής αναμεσά τους.
    Γι αυτό θα πρέπει να επιλέξετε πολύ  προσεκτικά και να αναρωτηθείτε
    μερικά πράγματα πριν αποφασισετε.

    •Να είναι συνειδητοποιημένοι οτι δεν γίνεται ούτε για τον τίτλο, ούτε για τα δώρα και σίγουρα όχι για χαβαλέ. Πρέπει να τους δώσετε απο πριν να καταλάβουν τί ευθύνη αναλαμβάνουν ωστε να μην υπάρχουν μελλοντικές παρεξηγήσεις. Δεν θα είναι ενας άνθρωπος που θα πρέπει απλά να θυμάται γιορτες, γεννέθλια και να είναι παρών για 10 λεπτά με ένα δώρο τα Χριστουγεννα και μια λαμπάδα το Πάσχα. Αν πιστέυουν κάτι τέτοιο καλό θα ήταν να το γνωρίζετε απο πρίν.
    •Να είναι άνθρωποι που θαυμάζετε. Οι παλιοί έλεγαν οτι με το λάδι ο νονός ή η νονά περνάει κάποια χαρακτηριστικά του στο παιδί. Κάτι θα ήξεραν.
    •Να είναι πολύ κοντινά σας πρόσωπα ώστε το παιδί να έχει συχνή επαφή μαζί τους ,  να νοιώσει οικεία μαζί τους, να τους γνωρίσει  και έτσι να μπορέσει να τους αγαπήσει και να τους σεβαστεί ως νονούς.
    •Θα πρέπει να είναι άνθρωποι που θα είστε βέβαιοι οτι θα είναι δίπλα στο παιδί όσο κι αν αλλάξει η μεταξύ σας σχέση και θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο εξ αρχής αυτο. Το παιδί είναι το πρώτο σας μέλημα και σίγουρα 2 πληγωμένα ματάκια απο την απουσία του αυτονόητου δεν είναι ότι καλύτερο.
    •Καλό θα ήταν να μένετε στην ίδια πόλη για τον ίδιο λόγο που αναλύσαμε παραπάνω.
    •Είναι ευνόητο οτι θα πρέπει να αποφύγετε συνεργάτες. Αναφερόμαστε σε γνωριμίες που πέρα απο την δουλειά    δεν έχετε καμία επαφη. Μπορεί στον εργασιακό σας χώρο να είναι ενας πολύτιμος φίλος σας αλλα αν πέρα απο εκεί δεν σας δένει κάτι άλλο θα είναι δύσκολο να αναπτυξει το παιδί κάποια σχέση μαζί τους – το οποίο είναι το ζητούμενο. Χωρια που σε περίπτωση που λυθεί η συνεργασία σας, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βρεθεί το παιδί σας χωρίς νονο/α.
    •Το να είναι ο νονός ή η νονά αποδεκτος/η και απο τους δύο γονείς είναι σίγουρα το ιδανικό. Δεν είναι καθόλου βολικό να θέλετε να πάτε στην γιορτή τους και να πηγαίνετε τον/ην σύζυγο τραβόντας τον/ην.
    •Το ίδιο ισχύει και για το έταιρον ήμιση του/ης νονού/ας. Αν είναι ελεύθερος/η θα λέγαμε να το ξανασκεφτέιτε εκτός και εαν είστε απόλυτα σίγουροι οτι το άν “δέσετε” μελλοντικά και με το έταιρον ήμιση σαν παρέα θα τους αφήσει παντελώς ανεπηρέαστους ως προς την σχέση τους με το παιδί .
    Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω που σας παραθέσαμε, είμαστε σίγουροι οτι δεν θα πείτε ναι σε πρόταση κάποιου να σας βαπτίση το παιδί απλα και μόνο πάνω στην κουβέντα. Και ναι αν κάποιος απο όσους σας το προτείνουν δεν πληρεί τις προυποθέσεις γιατι να μην το προτείνετε εσείς σε κάποιον που θεωρείτε άξιο για το ρόλο.

    Ειναι μία σχέση ζωής και πρέπει να χρήζει ανάλογου σεβασμού και ανάλυσης.
    Οχι για εσάς , αλλα για το πολυτιμότερο πλάσμα της ζωής σας.

    Περισσότερα

    Στην εποχή της γρίπης.Τι πρέπει να γνωρίζουμε.

     

     

     
    Πρόκειται για λοίμωξη που οφείλεται στον ιό της γρίπης, ο οποίος μπορεί να προσβάλλει οποιοδήποτε άτομο. Τα στελέχη του ιού της γρίπης που κυκλοφορούν στην κοινότητα είναι μέχρι τώρα ο τύπος Α -και κυρίως ο υπότυπος Α (Η1Ν1)- και λιγότερο ο τύπος Β.

    Συμπτώματα

    Η γριπώδης συνδρομή εισβάλλει με υψηλό πυρετό, πόνο στο λαιμό, κεφαλαλγία, βήχα, πόνους στους στους μύες και στις αρθρώσεις. Σπανιότερα, παρατηρείται δυσκολία στην αναπνοή.

    Μετάδοση

    Η γρίπη μεταδίδεται εύκολα, κυρίως με σταγονίδια που μεταφέρονται με τον βήχα, αλλά και με το φτέρνισμα.

    Μέτρα προστασίας

    Πρώτο και κύριο μέτρο αποτελεί το αντιγριπικό εμβόλιο. Στη συνέχεια, η τήρηση κανόνων υγιεινής μπορεί να μας προφυλάξει.

    • Δεν αμελούμε να πλένουμε συχνά τα χέρια μας.

    • Καλύπτουμε το στόμα και τη μύτη με χαρτομάντιλο και όχι με την παλάμη μας, όταν βήχουμε ή φτερνιζόμαστε.

    • Δεν αγγίζουμε το στόμα, τη μύτη ή τα μάτια.

    • Αποφεύγουμε κλειστούς και μη σωστά αεριζόμενους χώρους.

    • Όταν αρρωστήσουμε, παραμένουμε σπίτι, μακριά από το σχολείο ή την εργασία.

    Αντιμετώπιση

    Συνήθως χορηγούνται αντιπυρετικά σε συνδυασμό με ενυδάτωση. Ωστόσο, υπάρχουν και αντιιικά φάρμακα, τα οποία συμβάλλουν ώστε να γίνει ηπιότερη η ασθένεια και περιορίζουν την πιθανή εμφάνιση επιπλοκών. Για να είναι όμως αποτελεσματική η αντιιική προστασία, θα πρέπει η θεραπεία να ξεκινήσει μέσα στις δύο πρώτες μέρες των συμπτωμάτων.

    Διάγνωση

    Η οριστική απάντηση για το αν πρόκειται για τον ιό της γρίπης τύπου Α και συγκεκριμένα για τον Η1Ν1 γίνεται με μοριακή ανίχνευση με Real Time-PCR.

    Αντιγριπικό εμβόλιο

    Αυτό προκειμένου να είναι αποτελεσματικό θα πρέπει να χορηγείται έγκαιρα πριν και πριν την έναρξη της συνήθους περιόδου εμφάνισης της έξαρσης των κρουσμάτων, δεδομένου ότι απαιτούνται περίπου δύο εβδομάδες για την επίτευξη ανοσολογικής απάντησης.

    Παρότι το εμβόλιο απευθύνεται σε όλο τον πληθυσμό, ωστόσο είναι σημαντικό να εμβολιάζονται ενήλικες και παιδιά που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου. Επίσης, το παιδιατρικό αντιγριπικό εμβόλιο χορηγείται μέχρι την ηλικία των 3 ετών. Μετά από αυτή την ηλικία, συνιστάται χορήγηση αντιγριπικών εμβολίων ενηλίκων. Ενημερωτικά, ευπαθείς ομάδες είναι οι κάτωθι:

    1) Άτομα άνω των 60 ετών.

    2) Παιδιά και ενήλικες που παρουσιάζουν τα παρακάτω:

    • Ανοσοκαταστολή

    • Μεταμόσχευση οργάνων

    • Καρδιαγγειακή νόσο

    • Άσθμα ή άλλες πνευμονοπάθειες

    • Δρεπανοκυτταρική αναιμία, όπως και άλλες αιμοσφαιρινοπάθειες.

    • Σακχαρώδης διαβήτης

    • Νεφροπάθεια

    • Έγκυες ανεξαρτήτου ηλικίας κυήσεως

    • Παιδιά που λαμβάνουν ασπιρίνη μακροχρόνια (πχ σε ρευματοειδή αρθρίτιδα) για πιθανό κίνδυνο εμφάνισης συνδρόμου Reye μετά από την γρίπη.

    • Άτομα που βρίσκονται σε στενή επαφή με παιδιά κάτω των 6 μηνών

    • Κλειστοί πληθυσμοί (στρατιωτικοί, τρόφιμοι ιδρυμάτων, κ.α.)

    • Εργαζόμενοι σε χώρους υγείας.

    Επίσης, συνήθως απαιτείται σε αυτές τις ομάδες και δεύτερη δόση αντιγριπικού εμβολίου 3 μήνες μετά την πρώτη χορήγηση, καθώς με την πάροδο του χρόνου εξασθενεί η ανοσιακή απάντηση.

    Αξίζει να τονιστεί ότι η παρακολούθηση του νοσήματος στην Ελλάδα δείχνει ότι η δραστηριότητα της εποχικής γρίπης συνήθως κορυφώνεται το Φεβρουάριο-Μάρτιο.

    Πηγή: Ενικός

    Περισσότερα

    Οι ευχές μας για το 2015

    Μέσα από την ψυχή μου εύχομαι το 2015 να έχουμε σωματική,πνευματική και ηθική υγεία,χαρά και προκοπή.Να δούμε στα μάτια τα παιδιά μας,να ακούσουμε τις ανάγκες τους,να τους δώσουμε την πολύτιμη παρουσία μας,την αγκαλιά μας,την απεριόριστη αγάπη μας.
    Να τους δείξουμε το δρόμο για την Παιδία,τη Δημοκρατία,την Ελευθερία,τα ιδανικά που τα στηρίζουν στη ζωή τους.
    Να θυμόμαστε πως προστατεύοντας την ψυχή και το μυαλό τους μπορούμε να ελπίζουμε ως άνθρωποι,ως Έλληνες,ως οικογένειες.

                                                                                                                                                                                             Χρόνια πολλά

                                                                                                                                                                                                  Κ.Γιόλα

     

    Περισσότερα

    Οι εθνικές εορτές στην Ελλάδα.

    Μας αρέσει να γιορτάζουµε τις εξεγέρσεις, όχι το τέλος των πολέμων»

    Ολη η Ευρώπη γιορτάζει την απελευθέρωση από τους Ναζί στις 9 Μαΐου, ηµεροµηνία που το ελληνικό κράτος συστηµατικά αγνοεί, αρκούµενο στον εορτασµό της 28ης Οκτωβρίου. Το γιατί συζητήθηκε από γνωστούς ιστορικούς στη Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών του Ωνασείου Ιδρύµατος
    «Η Ελλάδα είναι η µόνη χώρα που έχεικαθιερώσει ως εθνική εορτή την εµπλοκή της στον πόλεµο, ενώ σχεδόν αγνοεί τη λήξη του, την κατατρόπωση της ναζιστικής Γερµανίας», έλεγε ο ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ σε εκδήλωση της Στέγης Γραµµάτων και Τεχνών, στο πλαίσιο της σειράς «Λέξεις και Σκέψεις». Το αξιοπρόσεκτο γεγονός έγινε αντικείµενο ανάλυσης στην εκδήλωση που είχε για τίτλο ακριβώς αυτό: «Γιατί γιορτάζουµε την είσοδο της χώρας στον πόλεµο και όχι το τέλος του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου;» Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες έχει καθιερωθεί ως ηµέρα εορτασµού η 8η Μαΐου, που θεωρείται γενικά – αν και όχι καθολικά – ως Ηµέρα της Απελευθέρωσης. Και ενώ στην Ελλάδα η µέρα αυτή – την προηγούµενη Κυριακή – πέρασε και πάλι απαρατήρητη, στο εξωτερικό νέες µελέτες κατέκλυζαν την αγορά και εκατοντάδες επιστηµονικά συνέδρια είχαν οργανωθεί στο πλαίσιο της επετείου. Στις δε «στρογγυλές» επετείους του 1995 (50 χρόνια), 2005 (60 χρόνια), 2010 (65 χρόνια) φρενήρεις επιµνηµόσυνοι εορτασµοί πραγµατοποιούνταν παντού στον κόσµο – η Ελλάδα πάντοτε ήταν εξαίρεση.
    «Πρέπει να εξετάσουµε την ιστορικότητα της επετείου και πώς αυτή εγκαθιδρύθηκε», λέει ο ιστορικός (καθηγητής στο Πανεπιστήµιο Αθηνών) Αντώνης Λιάκος, που επίσης συµµετείχε στην εκδήλωση. «Βασικό, κατά τη γνώµη µου, στοιχείο είναι ότι η 28η Οκτωβρίου άρχισε να γιορτάζεται πριν ακόµη τελειώσει ο πόλεµος. Ο πρώτος εορτασµός πραγµατοποιήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1941 στο Πανεπιστήµιο Αθηνών. Στο Κεντρικό Κτίριο και στον προαύλιο χώρο. Οι φοιτητές έβγαζαν λόγους, ενώ λόγο πατριωτικό έβγαλε και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος που αρνήθηκε να κάνει µάθηµα εκείνη τη µέρα και απολύθηκε από το Πανεπιστήµιο. Την επόµενη χρονιά πραγµατοποιήθηκε εορτασµός στην Πλατεία Συντάγµατος από τις οργανώσεις ΠΕΑΝ και ΕΠΟΝ». Οι διαδηλωτές φοβήθηκαν την αντίδραση των Ιταλών, οι οποίοι εν τέλει απέφυγαν να συγκρουστούν. Την ίδια µέρα έγιναν διαδηλώσεις και σε άλλες πόλεις. Στον Πειραιά µικρές µικρές οµάδες συγκεντρώνονταν, όπου κάποιοι ανέβαιναν σε µια καρέκλα, µιλούσαν δύο – τρία λεπτά και µετά διαλύονταν για τον φόβο των καραµπινιέρων.
    Για το 1943 οι πληροφορίες είναι λίγες, λέει ο Αντώνης Λιάκος. Ο Ηλίας Βενέζης αναφέρει µόνο – ήταν υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα – ότι έγινε εορτασµός στο κτίριο της Εθνικής στην Πλατεία Κοτζιά, το οποίο όµως περικυκλώθηκε από τους Γερµανούς που είχαν πλέον αναλάβει την αστυνόµευση. Οι τελευταίοι υποχρέωσαν τους συµµετέχοντες στην εκδήλωση να µείνουν µε τα χέρια ψηλά µέχρι το βράδυ, ενώ έστειλαν είκοσι περίπου από αυτούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. ∆εν γύρισαν όλοι πίσω. Το 1944 πραγµατοποιήθηκε ο πρώτος επίσηµος εορτασµός µε παρέλαση παρόντος του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου. «Η Πολιτεία επικύρωσε έναν εορτασµό που είχε καθιερωθεί από τα κάτω και είχε πραγµατοποιηθεί ήδη ανεπίσηµα τα προηγούµενα χρόνια», λέει ο κ. Λιάκος. Ηταν όµως αυτή η µοναδική αιτία τούτης της καθιέρωσης; «Ολες οι µεγάλες εθνικές επέτειοι στην Ελλάδα συνδέονται µε την έναρξη και όχι µε το αποτέλεσµα ενός αγώνα, µε την ικανότητα δηλαδή του έθνους να εξεγείρεται απέναντι στη σκλαβιά (25η Μαρτίου) ή τον φασισµό (28η Οκτωβρίου)», είπε η Χριστίνα Κουλούρη, καθηγήτρια Νεώτερης Ιστορίας στο Πανεπιστήµιο Πελοποννήσου. «Και η ξεχασµένη επέτειος της 3ης Σεπτεµβρίου, που γιορταζόταν από το 1844 µέχρι το 1862, συνδεόταν µε την εξέγερση για το Σύνταγµα και όχι µε την ψήφισή του. Ακόµη και η 17η Νοέµβρη παραπέµπει σε αντίσταση και εξέγερση και όχι στην πτώση της χούντας», είπε.
    Η γιορτή της «απόλυτης σύµπνοιας» Ολοι συµφώνησαν ότι το τέλος του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου βρίσκει την Ελλάδα στο µέσο µιας τραγωδίας (Εµφύλιος) και όχι µιας γιορτής. Αντανακλαστικά, η επιλογή της 28ης Οκτωβρίου – που είναι τριπλή γιορτή για τη Θεσσαλονίκη – «συµβολίζει τη σχεδόν απόλυτη σύµπνοια των Ελλήνων, συµπεριλαµβανοµένου ακόµη και του Μεταξά», όπως λέει ο καθηγητής Νεώτερης Ιστορίας στο Πανεπιστήµιο Αθηνών Χάγκεν Φλάισερ.

    Περισσότερα

    ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

    Παιδική εργασία ορίζεται η εργασία που παρέχεται από παιδιά κάτω των 18 ετών (σε μερικές αναπτυσσόμενες χώρες κάτω των 15) η οποία επιβαρύνει ή βλάπτει τη σωματική, συναισθηματική, διανοητική, κοινωνική ή και πνευματική ανάπτυξη τους. Η παιδική εργασία είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που αφορά όχι μόνο τις χώρες του Τρίτου Κόσμου άλλα και τις αναπτυγμένες χώρες.

    Ο Συνήγορος για τα δικαιώματα του Παιδιού ενημέρωσε την επιτροπή της Βουλής το έτος 2008 σχετικά με το πρόβλημα της παιδικής εργασίας η οποία υπολογίζεται ότι ανέρχεται σε 100.000 εργαζόμενα παιδιά στην Ελλάδα.

    • Δουλεμπόριο παιδιών.
    Δυστυχώς στις μέρες μας το δουλεμπόριο είναι ένα πολύ διαδεδομένο φαινόμενο που έχει αποκτήσει ανησυχητικές διαστάσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη και κυρίως στην Αφρική. Παιδιά από την Αφρική προωθούνται στις Ευρωπαϊκές χώρες προκειμένου να εργαστούν σε σπίτια. Το επιχείρημα που χρησιμοποιούν προκειμένου να πείσουν τα παιδιά να εργαστούν, είναι το ότι θα έχουν την  δυνατότητα να μορφωθούν και να έχουν μια καλύτερη ζωή. Οι σπείρες που στρατολογούν τα παιδιά συνήθως παραπλανούν τους γονείς, λέγοντας  τους ότι τα παιδιά τους θα ζουν υπό καλές συνθήκες. Το μόνο αντάλλαγμα των  παιδιών όμως, είναι η κακομεταχείριση και ένα μικρό κομμάτι ψωμί ίσα ίσα για να επιβιώσουν. Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω άρθρο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία 28 Ιουνίου 2003:
    Το σύγχρονο δουλεμπόριο
    Παιδιά από την Αφρική, την Κίνα και τις Ινδίες, με παγίδα τη μόρφωση έρχονται στην Βρετανία όπου τα χρησιμοποιούν ως δούλους.
    <<Η ανθρώπινη εκμετάλλευση έχει πολλές μορφές… Βρετανικές εφημερίδες αποκάλυψαν προσφάτως τις ανησυχητικές διαστάσεις του δουλεμπορίου παιδιών από αφρικανικές χώρες τα οποία προωθούνται, κυριολεκτικά ως σκλάβοι, σε πλούσια σπίτια. Τα θύματα είναι κυρίως κορίτσια από χώρες της Δυτικής Αφρικής, που ξεκινούν με την ελπίδα μια καλής μόρφωσης στην Ευρώπη, για να καταλήξουν να υπηρετούν πλούσιες οικογένειες χωρίς αμοιβή. Πιστεύετε ότι ένα σημαντικό ποσοστό των περίπου δέκα χιλιάδων παιδιών (10.000) από την Δυτική Αφρική που φτάνουν στην Βρετανία, για να ζήσουν υποτίθεται με θετές οικογένειες, προορίζονται στην πραγματικότητα για λαθραία οικιακή εργασία… Οι σπείρες που τα στρατολογούν λένε συνήθως στους γονείς ότι θα τα πάνε στην Ευρώπη για να μορφωθούν με αντάλλαγμα μια μικρή βοήθεια στο σπίτι όπου θα ζουν. Κατά τον ίδιο τρόπο φτάνουν και παιδία από την Κίνα και το Βιετνάμ, που καταλήγουν δούλοι σε παράνομες βιοτεχνίες και εστιατόρια. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ορισμένων ανθρωπιστικών οργανώσεων, η προώθηση για οικιακή υπηρεσία λαμβάνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις από την παιδική πορνεία. Θορυβημένοι απ’ την έκταση του φαινομένου οι αρμόδιοι υπουργοί ετοιμάζονται, κατόπιν υποδείξεως την UNISEF, να κλείσουν ένα παραθυράκι του νόμου που αξιοποιούν οι σύγχρονοι δουλέμποροι. Όπως προειδοποιεί η οργάνωση σε  έκθεση της για την διακίνηση παιδιών… ενώ η βρετανική κυβέρνηση ανάγει την παράνομη εισαγωγή των παιδιών στην χώρα με σκοπό την πορνεία σε αδίκημα, που επισείει ποινή 14ετους κάθειρξης, δεν έχουν κάποιο όπλο εναντίων των συμμοριών που εμπορεύονται παιδία για καταναγκαστική εργασία μη σεξουαλικής φύσεως…>>

     

    Τα  κύρια αιτία της παράνομης διακίνησης παιδιών παραμένουν: η αυξανόμενη οικονομική  διαφορά  μεταξύ κοινωνικών ομάδων και ανθρώπων. Επίσης η φτώχεια, η ανεργία, η βία, ο πόλεμος και οι γενικότερες συνθήκες κοινωνικής εξαθλίωσης των χωρών καταγωγής των θυμάτων, αποτελούν τους κύριους λόγους που τα θύματα ή οι ίδιοι οι γονείς τους αποφασίζουν να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη στις οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες. Ένας άλλος παράγοντας που συμβάλλει στην αύξηση του φαινομένου του δουλεμπορίου είναι το γεγονός ότι η νομοθεσία αφήνει «παραθυράκια» που διευκολύνουν την κατάσταση.

    Ένα στα έξι παιδιά παγκοσμίως βρίσκονται στα σκλαβοπάζαρα. Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά και παρουσιάζουν ένα δραματικό παγκόσμιο πρόβλημα: 186 εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο είναι θύματα παιδικής εργασίας, απάνθρωπης μεταχείρισης και οικονομικής και σεξουαλικής εκμετάλλευσης.
    Αυτό σημαίνει ότι 1 στα 6 παιδιά παγκοσμίως αποχωρίζεται από την οικογένειά του, στερείται της προστασίας και των πιο στοιχειωδών φροντίδων που του είναι αναγκαίες για την ανάπτυξή του, αποκλείεται από την εκπαίδευση και ρίχνεται στο σκλαβοπάζαρο της παιδικής εργασίας. Αυτό σημαίνει επίσης ότι 1 στα 8 παιδιά που εργάζονται παράνομα είναι θύμα των χειρότερων μορφών οικονομικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
    Τα στοιχεία αυτά παρατίθενται μεταξύ άλλων σε μια σημαντική και λεπτομερώς τεκμηριωμένη μελέτη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας με τίτλο «Ένα μέλλον χωρίς παιδική εργασία», που κυκλοφορεί τώρα και στη γλώσσα μας από τις εκδόσεις «Οδυσσέας» (μετάφραση: Τούλα Σιέτη, χορηγός της έκδοσης: η Εμπορική Τράπεζα).
    • H ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΚΥΚΛΟ

    Στις μέρες μας, ένα άλλο φαινόμενο που απασχολεί όχι μόνο την Ελλάδα είναι η παιδική εκμετάλλευση από τους γονείς τους. Ο βασικός παράγοντας εξαιτίας του οποίου πολλά παιδία προωθούνται στην εργασία και κάθε είδους εκμετάλλευση από το οικογενειακό τους περιβάλλον είναι κυρίως η οικονομική ενίσχυση της οικογένειας.

    Αν κάποιος αναζητήσει τις ρίζες του προβλήματος, δηλαδή, τους λόγους εμφάνισης εκμετάλλευσης των παιδιών σε μια οικογένεια, θα αντιληφθεί ότι δεν είναι ένα απλό πρόβλημα. Παρατηρείται επίσης στις μέρες μας, μια αποδοχή της βίας, ως τρόπου συμπεριφοράς, η οποία, σε συνδυασμό και με άλλους παράγοντες (όπως λόγου χάρη ψυχοπαθολογικές αιτίες ή εξωτερικοί κοινωνικοί παράγοντες), οδηγεί στην εμφάνιση και, δυστυχώς, στην εξάπλωση του φαινομένου. Τα της εκμετάλλευσης περιστατικά που έρχονται στο φως της δημοσιότητας είναι πολύ λίγα, σε σχέση με εκείνα που αντιστοιχούν στην πραγματικότητα.
    Το 30,5% του Ελληνικού πληθυσμού θεωρεί ότι η παιδική εκμετάλλευση στην Ελλάδα είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Η παιδική ηλικία δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις συνώνυμη με την ανεμελιά, το παιχνίδι και τα ξένοιαστα μαθητικά χρόνια. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, 100 εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο, αυτή τη χρονιά δεν είχαν την ευκαιρία να πάνε σχολείο λόγω του οικογενειακού τους περιβάλλοντος τους που δεν τους παρείχε αυτή την ευκαιρία και επειδή εργάζονται.

    ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ:
    • Χαμηλό  μορφωτικό επίπεδο των γονέων.
    • Χαμηλό βιοτικό επίπεδο των οικογενειών που εκμεταλλεύονται τα παιδιά τους.
    • Έλλειψη  σωστής νομοθεσίας και προνοιακών δομών.
    • Έλλειψη εκπαιδευτικής πολιτικής για την επιστροφή στο σχολείο των παιδιών που για οικονομικούς λόγους έχουν σταματήσει την παρακολούθηση μαθημάτων.
    • Μη ύπαρξη πρόνοιας για την τεχνική εκπαίδευση των παιδιών που γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις οικογένειες τους.

    ΕΥΑΛΩΤΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ:

    • Ως πιο ευάλωτα στην παιδική εκμετάλλευση θεωρούνται τα παιδιά των μεταναστών/προσφύγων, ακολουθούν τα παιδιά διαλυμένων οικογενειών και τέλος αναφέρονται παιδιά των τσιγγάνων σε μεγάλο  ποσοστό. Ειδικότερα στο χώρο της σεξουαλικής εκμετάλλευσης των ανηλίκων, μεγάλη προτίμηση  υπάρχει στο «εμπόρευμα» ηλικίας 12-15 ετών, το οποίο διακινείται μέσω προαγωγών. Συνήθως αγόρια και κορίτσια αυτής της  τα προμηθεύονται από την Αλβανία και άλλες χώρες των Βαλκανίων και τα κατευθύνουν σε οίκους ανοχής της Αθήνας.
    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
    •  Τα ανήλικα εργάζονται σε δραστηριότητες που ποικίλλουν, είναι μικροπωλητές, γυαλίζουν παπούτσια, καθαρίζουν παρμπρίζ, είναι ρακοσυλλέκτες ή πουλάνε χαρτομάντιλα.
    • Τα παιδιά των τσιγγάνων απασχολούνται στην δουλειά του πατέρα τους ή κάποιου συγγενή τους.
    • Πολλά παιδιά γίνονται αντικείμενο σεξουαλικής εκμετάλλευσης δουλεύοντας σε παράνομα πορνεία ή ικανοποιώντας τις ορέξεις ανώμαλων παιδόφιλων.
    • Τέλος, ειδική κατηγορία δραστηριότητας είναι τα παιδιά που εργάζονται στο χώρο του θεάματος (κινηματογράφος, τηλεόραση, θέατρο, χώρος της μόδας)

    ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ:

    • Κίνδυνος ατυχημάτων με σοβαρούς τραυματισμούς  ή με θανατηφόρα έκβαση.
    • Απομάκρυνσή τους από το σχολικό περιβάλλον.
    • Απομόνωση από άτομα ίδιας ηλικίας.
    • Σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.
    • Έλλειψη των απαραίτητων βιοτικών αγαθών αναγκαίων για την επιβίωση τους.
    • Έλλειψη ευκαιριών για επαγγελματική αποκατάσταση.
    •  Αδυναμία εξέλιξης τους σε ολοκληρωμένους ενήλικες.
    • Περιθωριοποίηση τους και αδυναμία ένταξης τους σε κοινωνικές ομάδες.

    ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ:

    • Καταπολέμηση της φτώχειας και εξασφάλιση στις ευάλωτες οικογένειες οικονομικής βοήθειας.
    • Παροχή ευκαιριών στα ανήλικα παιδιά που εξαναγκάζονται σε εργασία να επιστρέψουν στο σχολείο και να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους.
    • Δημιουργία κέντρων για την τεχνική εκπαίδευση των παιδιών που έχουν ανάγκη.
    • Σωστή νομοθεσία και άσκηση ελέγχου από την πολιτεία.
    • Επιβολή σημαντικών ποινών σε όσους γονείς εκμεταλλεύονται τα παιδιά τους σε δραστηριότητες παράνομες.

    Περισσότερα

    ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.

     

     

    Παιδί και παιχνίδι

     

     

     

     

     

    * Θέματα ψυχολογίας

    Το παιχνίδι αποτελεί τη «φυσική» γλώσσα των παιδιών, το πιο ισχυρό μέσο έκφρασής τους και αναπόσπαστη δραστηριότητα της καθημερινότητάς τους. Μέσω του παιχνιδιού, το παιδί εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, μαθαίνει, πειραματίζεται, ευχαριστιέται, απογοητεύεται και ανακαλύπτει σιγά-σιγά τον εαυτό του και τον κόσμο που το περιβάλλει. Το παιχνίδι πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό καθώς το ίδιο το παιδί το θεωρεί πολύ σημαντικό, κάτι που φαίνεται και από το πόσο πολύ απορροφάται από αυτό που κάνει.

    Ο ρόλος του παιχνιδιού στην ανάπτυξη

    Στη βρεφική ηλικία, το παιχνίδι βοηθάει το παιδί να αποκτήσει τον έλεγχο του σώματός του. Αρχικά κινεί μόνο τα άκρα του, ενώ μεγαλώνοντας υποβάλλει τον εαυτό του σε προοδευτικά πιο δύσκολες δραστηριότητες. Αργότερα, τα παιδιά παίζουν με τους ήχους, τις λέξεις και τα αντικείμενα, με σκοπό την ανάπτυξη καινούργιων ικανοτήτων, την απόκτηση γνώσεων, αλλά και την ευχαρίστηση που αντλούν μέσα από το παιχνίδι. Το παιχνίδι βοηθά το παιδί να αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως ένα οργανωμένο σύνολο. Οι παρεμβάσεις και η αξιοποίηση του τρόπου με τον οποίο το παιδί επιλέγει να παίξει είναι καθοριστικής σημασίας. Το παιχνίδι είναι ενδεικτικό της ικανότητας του παιδιού να επικοινωνεί και να ανακαλύπτει τη σχέση του με τους ενήλικες, οι οποίοι θα πρέπει να φροντίζουν να βρίσκεται το παιδί σε ένα περιβάλλον που να καλλιεργεί, να ενισχύει και να ενθαρρύνει την ενασχόλησή του με το παιχνίδι. Παράλληλα, ο ενήλικας πρέπει να αποτελεί υπόδειγμα για το παιδί, καθώς παρέχει στο παιδί πιθανούς κανόνες συμπεριφοράς. Το παιδί χρειάζεται επίσης να βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που θα του επιτρέπει να εκφράζεται ελεύθερα και να νιώθει ασφάλεια, ώστε να μπορεί να εξερευνά και να αναπτύσσεται σε καθημερινή βάση.

    Μέσω του παιχνιδιού, το παιδί ωριμάζει και γίνεται υπεύθυνο. Επιπλέον, το παιχνίδι αποτελεί ένα συμβολικό μέσο, με το οποίο οι ενήλικες μεταδίδουν στο παιδί βασικές αλήθειες που αφορούν τόσο αυτό όσο και τις εμπειρίες του. Το παιχνίδι θεωρείται ότι είναι μια συγκεκριμένη και ιδιαίτερη γλώσσα του παιδιού, συνιστώντας τη μόνη ίσως γλώσσα που κατέχει από πολύ μικρή ηλικία που το βοηθά να εκφράζει τι πραγματικά εννοεί και αισθάνεται.

    Οι γονείς πρέπει να παροτρύνουν το παιδί να εξερευνά τις σκέψεις και τα συναισθήματά του μέσω του παιχνιδιού, φροντίζοντας να δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ζεστασιάς, κατανόησης και εμπιστοσύνης στις ικανότητες του παιδιού, ώστε να κάνουν το παιδί να νιώσει σημαντικό, να μάθει να εκτιμά τις προσωπικές του εμπειρίες και να αποκτήσει σιγά-σιγά αυτοεκτίμηση.

    Κατηγορίες παιχνιδιών

    * Παιχνίδια που βοηθούν τη σωματική ανάπτυξη και τη μυϊκή άσκηση, όπως τα παιχνίδια που απαιτούν έλξη ή ώθηση (π.χ. ποδήλατα, πατίνια, σκέιτμπορντ).
    * Παιχνίδια που βοηθούν στην ανάπτυξη της αντίληψης, καθώς και του συντονισμού χεριού και ματιού, όπως παζλ, κύβοι και κατασκευές.
    * Παιχνίδια που βοηθούν στην ανάπτυξη των αισθήσεων (αφή, όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση), όπως μουσικά όργανα, πλαστελίνη, κασετόφωνο, τηλεσκόπιο, καθώς και παιχνίδια που παράγουν ήχο ή εικόνες.
    * Παιχνίδια για την ανάπτυξη των κοινωνικών ικανοτήτων και της φαντασίας, όπως κούκλες, κουκλόσπιτα, ζωάκια, τρένα, αεροπλάνα, αυτοκίνητα, επιτραπέζια παιχνίδια και βιβλία.
    * Παιχνίδια για την ανάπτυξη των καλλιτεχνικών και δημιουργικών τάσεων, καθώς και παιχνίδια παρατήρησης και λογικής, όπως σετ ζωγραφικής, σετ κατασκευής διαφόρων αντικειμένων, σετ χημείας, σετ για πειράματα.
    * Παιχνίδια για την ανάπτυξη των ικανοτήτων που βοηθούν στην ανάγνωση και την αριθμητική, όπως κύβοι και μαγνητικοί πίνακες με γράμματα και αριθμούς, βιβλία, κασέτες και CD με τραγούδια και παραμύθια.

    Τα κατάλληλα για κάθε ηλικία παιχνίδια

    Ο κατάλογος που ακολουθεί περιέχει τα παιχνίδια που προτείνει η Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία για κάθε ηλικία. Έχετε κατά νου τις συστάσεις αυτές όταν αγοράζετε παιχνίδια, αλλά να θυμάστε ότι δεν είναι παρά μόνο γενικές οδηγίες. Όλα τα παιχνίδια μπορούν να γίνουν επικίνδυνα όταν δεν χρησιμοποιούνται σωστά ή όταν είναι σε κακή κατάσταση. Οι γονείς θα πρέπει να προσέχουν να μην δίνουν στα παιδιά τους μη εγκεκριμένα παιχνίδια και να τα έχουν πάντα υπό την επίβλεψή τους.

    Νεογέννητα έως βρέφη 1 έτους

    Επιλέξτε ελαφρά παιχνίδια με ζωντανά χρώματα που έλκουν το βλέμμα, την ακοή και την αφή του παιδιού.

    1. Βιβλία με μεγάλες εικόνες, από ύφασμα, πλαστικό ή πεπιεσμένο χαρτί
    2. Μεγάλα ξύλινα ή πλαστικά κομμάτια
    3. Δοχεία και κύπελλα
    4. Κουδουνίστρες
    5. Μαλακά ζωάκια, κούκλες ή μπάλες, που να πλένονται
    6. Φωτεινά, κινούμενα αντικείμενα, τα οποία δεν φτάνει όμως το μωρό
    7. Πίνακες δραστηριοτήτων
    8. Παιχνίδια που επιπλέουν στο μπάνιο
    9. Παιχνίδια που όταν το μωρό τα πιέζει βγάζουν ήχο

    Νήπια 1 έως 2 ετών

    Τα παιχνίδια γι’ αυτή την ηλικιακή ομάδα θα πρέπει να είναι ασφαλή και ικανά να αντέξουν την περιέργεια του νηπίου χωρίς να διαλυθούν.

    1. Βιβλία με μεγάλες εικόνες, από ύφασμα, πλαστικό ή πεπιεσμένο χαρτί
    2. Κούκλες γερής κατασκευής
    3. Παιδικά αυτοκίνητα
    4. Μουσικές πλατφόρμες
    5. Κομμάτια που μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο
    6. Παιχνίδια που τα παιδιά σπρώχνουν και τραβούν (όχι με μακριά κορδόνια)
    7. Παιχνίδια που σχηματίζουν στοίβες
    8. Παιχνίδια – τηλέφωνα (χωρίς καλώδια)

    Παιδιά 2 έως 5 ετών, προσχολικής ηλικίας

    Τα παιχνίδια γι’ αυτή την ηλικιακή ομάδα μπορούν να είναι δημιουργικά ή να μιμούνται τις δραστηριότητες των γονιών και των μεγαλύτερων παιδιών.

    1. Βιβλία (σύντομες ιστορίες ή ιστορίες δράσης)
    2. Μαυροπίνακας και κιμωλία
    3. Τουβλάκια
    4. Μπογιές, μη τοξικές δαχτυλομπογιές, πηλός
    5. Παιχνίδια που αποτελούνται από ένα σφυρί και μια επιφάνεια όπου το παιδί εφαρμόζει κομμάτια
    6. Παιχνίδια οικοκυρικών
    7. Παιχνίδια εξωτερικού χώρου: κουτί με άμμο (με καπάκι), τσουλήθρα, κούνια, σπιτάκι
    8. Παιχνίδια – μεταφορικά μέσα
    9. Κασετόφωνο ή μαγνητόφωνο
    10. Απλά παζλ με μεγάλα κομμάτια
    11. Ρούχα μεταμφίεσης
    12. Παιχνίδια – σκεύη κουζίνας

    Παιδιά 5 έως 9 ετών

    Τα παιχνίδια για τα παιδιά αυτής της ηλικίας θα πρέπει να βοηθούν το παιδί να αναπτύξει νέες επιδεξιότητες και τη δημιουργικότητά του.

    1. Ψαλίδια με αμβλυμμένες άκρες, σετ ραπτικής
    2. Παιχνίδια με κάρτες
    3. Βαλιτσάκια γιατρού και νοσοκόμας
    4. Μαριονέτες
    5. Μπάλες
    6. Ποδήλατο με κράνος
    7. Αεροπλάνα
    8. Ηλεκτρικά τρένα
    9. Κούκλες από χαρτί
    10. Σχοινάκι
    11. Πατίνια με προστατευτικό εξοπλισμό
    12. Αθλητικός εξοπλισμός
    13. Επιτραπέζια παιχνίδια

    Αγόρια και κορίτσια 10 έως 14 ετών

    Ιδανικά γι’ αυτές τις ηλικίες είναι τα διάφορα χόμπυ και οι επιστημονικές ενασχολήσεις.

    1. Παιχνίδια στους υπολογιστές
    2. Ραπτική, πλέξιμο, κέντημα
    3. Μικροσκόπια / τηλεσκόπια
    4. Επιτραπέζια παιχνίδια
    5. Αθλητικός εξοπλισμός
    6. Συλλογές
    Ένδειξη ηλικίας για την οποία είναι κατάλληλο το παιχνίδι

    Η ένδειξη της ηλικίας για την οποία είναι κατάλληλο το παιχνίδι στη συσκευασία του είναι πολύ σημαντική, καθώς αντανακλά το πόσο ασφαλές είναι τελικά, με βάση τέσσερις παραμέτρους:

    * Το βαθμό ασφαλείας του παιχνιδιού και τους πιθανούς κινδύνους πνιγμού.
    * Την ικανότητα του παιδιού να παίξει με το παιχνίδι.
    * Την ικανότητα του παιδιού να κατανοήσει τον τρόπο χρήσης του παιχνιδιού.
    * Τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των διαφόρων σταδίων ανάπτυξης του παιδιού.

    Οι ενδείξεις αυτές βασίζονται στα γενικά αναπτυξιακά στάδια κάθε ηλικίας. Παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε παιδί διαφέρει από τα άλλα και αυτό που είναι καλό για ένα παιδί μπορεί να μην είναι κατάλληλο για τις ικανότητες και τις ανάγκες ενός άλλου. Καλό είναι να αγοράζετε παιχνίδια που ταιριάζουν στις ικανότητες του παιδιού σας, καθώς, αν του πάρετε ένα παιχνίδι που είναι πολύ περίπλοκο ή πολύ απλό, αντιμετωπίζετε τον κίνδυνο της κακής χρήσης του, που μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμό.
    Χρήσιμες συμβουλές

    * Παίξτε μαζί με το παιδί σας, δείξτε ενδιαφέρον και μην ξεχνάτε να το επιβραβεύετε κάθε φορά που πετυχαίνει κάτι.
    * Ο καλύτερος τρόπος για να μαθαίνει καινούργια πράγματα, είναι να του μιλάτε συνέχεια όταν παίζετε μαζί του.
    * Τα ακριβά παιχνίδια δεν είναι απαραίτητα και τα καλύτερα. Τα παιδιά χαίρονται τα απλά παιχνίδια που τους επιτρέπουν να αφήνουν τη φαντασία τους ελεύθερη και να δημιουργούν ιστορίες.
    * Τα συνήθη αντικείμενα του σπιτιού, όπως το τηλέφωνο ή το τηλεκοντρόλ, ενθουσιάζουν τα μωρά. Καθώς η εξερεύνηση τα διασκεδάζει, ψάχνουν τα πάντα, θέλοντας να δουν τι κρύβεται μέσα στα ντουλάπια, στις τσάντες, στο καλάθι με τα φρούτα. Φροντίστε για την καθαριότητα και την αποφυγή τραυματισμών, κλείνοντας τα ντουλάπια με τα ειδικά stop και τοποθετώντας απορρυπαντικά και άλλα επικίνδυνα αντικείμενα σε σημεία που δεν έχουν πρόσβαση.

    Τηλεόραση και ηλεκτρονικά παιχνίδια

    Τα νήπια που βλέπουν πολλές ώρες τηλεόραση είναι πιθανότερο να υποφέρουν αργότερα από προβλήματα συμπεριφοράς. Εδώ και αρκετά χρόνια έχει προκύψει μια διαμάχη για την επίδραση της τηλεόρασης στα μικρά παιδιά, με όλο και περισσότερα στοιχεία να δείχνουν ότι η αυξημένη παρακολούθηση τηλεόρασης επηρεάζει τη συμπεριφορά.

    Γενικά, συνιστάται τα παιδιά κάτω των δύο ετών να μην βλέπουν καθόλου τηλεόραση και τα μεγαλύτερα να μην υπερβαίνουν τις δύο ώρες την ημέρα, ενώ δεν θα πρέπει ποτέ να έχουμε τηλεόραση στο παιδικό δωμάτιο, καθώς σχετίζεται με κακή ποιότητα ύπνου.

    Πολλά έχουν ακουστεί για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και για το πώς τα παιδιά μπορούν να εθιστούν στη χρήση τους. Παν μέτρο άριστον είναι ο κανόνας που ισχύει και εδώ, καθώς υπάρχουν και αρκετά εκπαιδευτικά παιχνίδια, μέσω των οποίων τα παιδιά μπορούν να αποκτήσουν γνώσεις με απλό και διασκεδαστικό τρόπο. Ασφαλώς θα πρέπει πάντα να ελέγχετε τα παιχνίδια που παίζουν τα παιδιά σας, φροντίζοντας να είναι ασφαλή και κατάλληλα για την ηλικία του.

    Είναι σημαντικό να τοποθετήσετε τον υπολογιστή ή την κονσόλα παιχνιδιού σε σημείο που να μπορείτε να την παρακολουθείτε εύκολα και να θέσετε εξαρχής κανόνες, όπως περιορισμό του χρόνου παιχνιδιού και παιχνίδι με φίλους μόνο εκτός Διαδικτύου.

    ΠΗΓΗ: Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία

     

     

     

     

     

     

     

     

     
    Το παιχνίδι αποτελεί τη «φυσική» γλώσσα των παιδιών, το πιο ισχυρό μέσο έκφρασής τους και αναπόσπαστη δραστηριότητα της καθημερινότητάς τους. Μέσω του παιχνιδιού, το παιδί εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, μαθαίνει, πειραματίζεται, ευχαριστιέται, απογοητεύεται και ανακαλύπτει σιγά-σιγά τον εαυτό του και τον κόσμο που το περιβάλλει. Το παιχνίδι πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό καθώς το ίδιο το παιδί το θεωρεί πολύ σημαντικό, κάτι που φαίνεται και από το πόσο πολύ απορροφάται από αυτό που κάνει.

    Ο ρόλος του παιχνιδιού στην ανάπτυξη

    Στη βρεφική ηλικία, το παιχνίδι βοηθάει το παιδί να αποκτήσει τον έλεγχο του σώματός του. Αρχικά κινεί μόνο τα άκρα του, ενώ μεγαλώνοντας υποβάλλει τον εαυτό του σε προοδευτικά πιο δύσκολες δραστηριότητες. Αργότερα, τα παιδιά παίζουν με τους ήχους, τις λέξεις και τα αντικείμενα, με σκοπό την ανάπτυξη καινούργιων ικανοτήτων, την απόκτηση γνώσεων, αλλά και την ευχαρίστηση που αντλούν μέσα από το παιχνίδι. Το παιχνίδι βοηθά το παιδί να αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως ένα οργανωμένο σύνολο. Οι παρεμβάσεις και η αξιοποίηση του τρόπου με τον οποίο το παιδί επιλέγει να παίξει είναι καθοριστικής σημασίας. Το παιχνίδι είναι ενδεικτικό της ικανότητας του παιδιού να επικοινωνεί και να ανακαλύπτει τη σχέση του με τους ενήλικες, οι οποίοι θα πρέπει να φροντίζουν να βρίσκεται το παιδί σε ένα περιβάλλον που να καλλιεργεί, να ενισχύει και να ενθαρρύνει την ενασχόλησή του με το παιχνίδι. Παράλληλα, ο ενήλικας πρέπει να αποτελεί υπόδειγμα για το παιδί, καθώς παρέχει στο παιδί πιθανούς κανόνες συμπεριφοράς. Το παιδί χρειάζεται επίσης να βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που θα του επιτρέπει να εκφράζεται ελεύθερα και να νιώθει ασφάλεια, ώστε να μπορεί να εξερευνά και να αναπτύσσεται σε καθημερινή βάση.

    Μέσω του παιχνιδιού, το παιδί ωριμάζει και γίνεται υπεύθυνο. Επιπλέον, το παιχνίδι αποτελεί ένα συμβολικό μέσο, με το οποίο οι ενήλικες μεταδίδουν στο παιδί βασικές αλήθειες που αφορούν τόσο αυτό όσο και τις εμπειρίες του. Το παιχνίδι θεωρείται ότι είναι μια συγκεκριμένη και ιδιαίτερη γλώσσα του παιδιού, συνιστώντας τη μόνη ίσως γλώσσα που κατέχει από πολύ μικρή ηλικία που το βοηθά να εκφράζει τι πραγματικά εννοεί και αισθάνεται.

    Οι γονείς πρέπει να παροτρύνουν το παιδί να εξερευνά τις σκέψεις και τα συναισθήματά του μέσω του παιχνιδιού, φροντίζοντας να δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ζεστασιάς, κατανόησης και εμπιστοσύνης στις ικανότητες του παιδιού, ώστε να κάνουν το παιδί να νιώσει σημαντικό, να μάθει να εκτιμά τις προσωπικές του εμπειρίες και να αποκτήσει σιγά-σιγά αυτοεκτίμηση.

    Κατηγορίες παιχνιδιών

    * Παιχνίδια που βοηθούν τη σωματική ανάπτυξη και τη μυϊκή άσκηση, όπως τα παιχνίδια που απαιτούν έλξη ή ώθηση (π.χ. ποδήλατα, πατίνια, σκέιτμπορντ).
    * Παιχνίδια που βοηθούν στην ανάπτυξη της αντίληψης, καθώς και του συντονισμού χεριού και ματιού, όπως παζλ, κύβοι και κατασκευές.
    * Παιχνίδια που βοηθούν στην ανάπτυξη των αισθήσεων (αφή, όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση), όπως μουσικά όργανα, πλαστελίνη, κασετόφωνο, τηλεσκόπιο, καθώς και παιχνίδια που παράγουν ήχο ή εικόνες.
    * Παιχνίδια για την ανάπτυξη των κοινωνικών ικανοτήτων και της φαντασίας, όπως κούκλες, κουκλόσπιτα, ζωάκια, τρένα, αεροπλάνα, αυτοκίνητα, επιτραπέζια παιχνίδια και βιβλία.
    * Παιχνίδια για την ανάπτυξη των καλλιτεχνικών και δημιουργικών τάσεων, καθώς και παιχνίδια παρατήρησης και λογικής, όπως σετ ζωγραφικής, σετ κατασκευής διαφόρων αντικειμένων, σετ χημείας, σετ για πειράματα.
    * Παιχνίδια για την ανάπτυξη των ικανοτήτων που βοηθούν στην ανάγνωση και την αριθμητική, όπως κύβοι και μαγνητικοί πίνακες με γράμματα και αριθμούς, βιβλία, κασέτες και CD με τραγούδια και παραμύθια.

    Τα κατάλληλα για κάθε ηλικία παιχνίδια

    Ο κατάλογος που ακολουθεί περιέχει τα παιχνίδια που προτείνει η Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία για κάθε ηλικία. Έχετε κατά νου τις συστάσεις αυτές όταν αγοράζετε παιχνίδια, αλλά να θυμάστε ότι δεν είναι παρά μόνο γενικές οδηγίες. Όλα τα παιχνίδια μπορούν να γίνουν επικίνδυνα όταν δεν χρησιμοποιούνται σωστά ή όταν είναι σε κακή κατάσταση. Οι γονείς θα πρέπει να προσέχουν να μην δίνουν στα παιδιά τους μη εγκεκριμένα παιχνίδια και να τα έχουν πάντα υπό την επίβλεψή τους.

    Νεογέννητα έως βρέφη 1 έτους

    Επιλέξτε ελαφρά παιχνίδια με ζωντανά χρώματα που έλκουν το βλέμμα, την ακοή και την αφή του παιδιού.

    1. Βιβλία με μεγάλες εικόνες, από ύφασμα, πλαστικό ή πεπιεσμένο χαρτί
    2. Μεγάλα ξύλινα ή πλαστικά κομμάτια
    3. Δοχεία και κύπελλα
    4. Κουδουνίστρες
    5. Μαλακά ζωάκια, κούκλες ή μπάλες, που να πλένονται
    6. Φωτεινά, κινούμενα αντικείμενα, τα οποία δεν φτάνει όμως το μωρό
    7. Πίνακες δραστηριοτήτων
    8. Παιχνίδια που επιπλέουν στο μπάνιο
    9. Παιχνίδια που όταν το μωρό τα πιέζει βγάζουν ήχο

    Νήπια 1 έως 2 ετών

    Τα παιχνίδια γι’ αυτή την ηλικιακή ομάδα θα πρέπει να είναι ασφαλή και ικανά να αντέξουν την περιέργεια του νηπίου χωρίς να διαλυθούν.

    1. Βιβλία με μεγάλες εικόνες, από ύφασμα, πλαστικό ή πεπιεσμένο χαρτί
    2. Κούκλες γερής κατασκευής
    3. Παιδικά αυτοκίνητα
    4. Μουσικές πλατφόρμες
    5. Κομμάτια που μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο
    6. Παιχνίδια που τα παιδιά σπρώχνουν και τραβούν (όχι με μακριά κορδόνια)
    7. Παιχνίδια που σχηματίζουν στοίβες
    8. Παιχνίδια – τηλέφωνα (χωρίς καλώδια)

    Παιδιά 2 έως 5 ετών, προσχολικής ηλικίας

    Τα παιχνίδια γι’ αυτή την ηλικιακή ομάδα μπορούν να είναι δημιουργικά ή να μιμούνται τις δραστηριότητες των γονιών και των μεγαλύτερων παιδιών.

    1. Βιβλία (σύντομες ιστορίες ή ιστορίες δράσης)
    2. Μαυροπίνακας και κιμωλία
    3. Τουβλάκια
    4. Μπογιές, μη τοξικές δαχτυλομπογιές, πηλός
    5. Παιχνίδια που αποτελούνται από ένα σφυρί και μια επιφάνεια όπου το παιδί εφαρμόζει κομμάτια
    6. Παιχνίδια οικοκυρικών
    7. Παιχνίδια εξωτερικού χώρου: κουτί με άμμο (με καπάκι), τσουλήθρα, κούνια, σπιτάκι
    8. Παιχνίδια – μεταφορικά μέσα
    9. Κασετόφωνο ή μαγνητόφωνο
    10. Απλά παζλ με μεγάλα κομμάτια
    11. Ρούχα μεταμφίεσης
    12. Παιχνίδια – σκεύη κουζίνας

    Παιδιά 5 έως 9 ετών

    Τα παιχνίδια για τα παιδιά αυτής της ηλικίας θα πρέπει να βοηθούν το παιδί να αναπτύξει νέες επιδεξιότητες και τη δημιουργικότητά του.

    1. Ψαλίδια με αμβλυμμένες άκρες, σετ ραπτικής
    2. Παιχνίδια με κάρτες
    3. Βαλιτσάκια γιατρού και νοσοκόμας
    4. Μαριονέτες
    5. Μπάλες
    6. Ποδήλατο με κράνος
    7. Αεροπλάνα
    8. Ηλεκτρικά τρένα
    9. Κούκλες από χαρτί
    10. Σχοινάκι
    11. Πατίνια με προστατευτικό εξοπλισμό
    12. Αθλητικός εξοπλισμός
    13. Επιτραπέζια παιχνίδια

    Αγόρια και κορίτσια 10 έως 14 ετών

    Ιδανικά γι’ αυτές τις ηλικίες είναι τα διάφορα χόμπυ και οι επιστημονικές ενασχολήσεις.

    1. Παιχνίδια στους υπολογιστές
    2. Ραπτική, πλέξιμο, κέντημα
    3. Μικροσκόπια / τηλεσκόπια
    4. Επιτραπέζια παιχνίδια
    5. Αθλητικός εξοπλισμός
    6. Συλλογές
    Ένδειξη ηλικίας για την οποία είναι κατάλληλο το παιχνίδι

    Η ένδειξη της ηλικίας για την οποία είναι κατάλληλο το παιχνίδι στη συσκευασία του είναι πολύ σημαντική, καθώς αντανακλά το πόσο ασφαλές είναι τελικά, με βάση τέσσερις παραμέτρους:

    * Το βαθμό ασφαλείας του παιχνιδιού και τους πιθανούς κινδύνους πνιγμού.
    * Την ικανότητα του παιδιού να παίξει με το παιχνίδι.
    * Την ικανότητα του παιδιού να κατανοήσει τον τρόπο χρήσης του παιχνιδιού.
    * Τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των διαφόρων σταδίων ανάπτυξης του παιδιού.

    Οι ενδείξεις αυτές βασίζονται στα γενικά αναπτυξιακά στάδια κάθε ηλικίας. Παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε παιδί διαφέρει από τα άλλα και αυτό που είναι καλό για ένα παιδί μπορεί να μην είναι κατάλληλο για τις ικανότητες και τις ανάγκες ενός άλλου. Καλό είναι να αγοράζετε παιχνίδια που ταιριάζουν στις ικανότητες του παιδιού σας, καθώς, αν του πάρετε ένα παιχνίδι που είναι πολύ περίπλοκο ή πολύ απλό, αντιμετωπίζετε τον κίνδυνο της κακής χρήσης του, που μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμό.
    Χρήσιμες συμβουλές

    * Παίξτε μαζί με το παιδί σας, δείξτε ενδιαφέρον και μην ξεχνάτε να το επιβραβεύετε κάθε φορά που πετυχαίνει κάτι.
    * Ο καλύτερος τρόπος για να μαθαίνει καινούργια πράγματα, είναι να του μιλάτε συνέχεια όταν παίζετε μαζί του.
    * Τα ακριβά παιχνίδια δεν είναι απαραίτητα και τα καλύτερα. Τα παιδιά χαίρονται τα απλά παιχνίδια που τους επιτρέπουν να αφήνουν τη φαντασία τους ελεύθερη και να δημιουργούν ιστορίες.
    * Τα συνήθη αντικείμενα του σπιτιού, όπως το τηλέφωνο ή το τηλεκοντρόλ, ενθουσιάζουν τα μωρά. Καθώς η εξερεύνηση τα διασκεδάζει, ψάχνουν τα πάντα, θέλοντας να δουν τι κρύβεται μέσα στα ντουλάπια, στις τσάντες, στο καλάθι με τα φρούτα. Φροντίστε για την καθαριότητα και την αποφυγή τραυματισμών, κλείνοντας τα ντουλάπια με τα ειδικά stop και τοποθετώντας απορρυπαντικά και άλλα επικίνδυνα αντικείμενα σε σημεία που δεν έχουν πρόσβαση.

    Τηλεόραση και ηλεκτρονικά παιχνίδια

    Τα νήπια που βλέπουν πολλές ώρες τηλεόραση είναι πιθανότερο να υποφέρουν αργότερα από προβλήματα συμπεριφοράς. Εδώ και αρκετά χρόνια έχει προκύψει μια διαμάχη για την επίδραση της τηλεόρασης στα μικρά παιδιά, με όλο και περισσότερα στοιχεία να δείχνουν ότι η αυξημένη παρακολούθηση τηλεόρασης επηρεάζει τη συμπεριφορά.

    Γενικά, συνιστάται τα παιδιά κάτω των δύο ετών να μην βλέπουν καθόλου τηλεόραση και τα μεγαλύτερα να μην υπερβαίνουν τις δύο ώρες την ημέρα, ενώ δεν θα πρέπει ποτέ να έχουμε τηλεόραση στο παιδικό δωμάτιο, καθώς σχετίζεται με κακή ποιότητα ύπνου.

    Πολλά έχουν ακουστεί για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και για το πώς τα παιδιά μπορούν να εθιστούν στη χρήση τους. Παν μέτρο άριστον είναι ο κανόνας που ισχύει και εδώ, καθώς υπάρχουν και αρκετά εκπαιδευτικά παιχνίδια, μέσω των οποίων τα παιδιά μπορούν να αποκτήσουν γνώσεις με απλό και διασκεδαστικό τρόπο. Ασφαλώς θα πρέπει πάντα να ελέγχετε τα παιχνίδια που παίζουν τα παιδιά σας, φροντίζοντας να είναι ασφαλή και κατάλληλα για την ηλικία του.

    Είναι σημαντικό να τοποθετήσετε τον υπολογιστή ή την κονσόλα παιχνιδιού σε σημείο που να μπορείτε να την παρακολουθείτε εύκολα και να θέσετε εξαρχής κανόνες, όπως περιορισμό του χρόνου παιχνιδιού και παιχνίδι με φίλους μόνο εκτός Διαδικτύου.

    ΠΗΓΗ: Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία

     

    Περισσότερα