• Tweets

    Please check your Twitter settings!
  • Blog

    Διατροφή παιδιού προσχολικής ηλικίας (1-5 χρονών)

    Διατροφή παιδιού προσχολικής ηλικίας (1-5 χρονών)

    Τα παιδιά μεγαλώνοντας χρειάζονται περισσότερη ενέργεια και ποικιλία από τροφές ώστε να παίρνουν όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζονται. Αυτό θα τους εξασφαλίσει την καλή υγεία και τις σωστές διατροφικές συνήθειες για το υπόλοιπο της ζωής τους. Στην περίπτωση που αυτό δεν επιτευχθεί, το παιδί κινδυνεύει από έλλειψη κάποιων θρεπτικών συστατικών με επιπτώσεις στην ανάπτυξη και στην υγεία του. Έρευνες έχουν δείξει πως παιδιά με λανθασμένη διατροφή (έλλειψη ποικιλίας τροφών στο καθημερινό τους διαιτολόγιο, υποσιτισμός, υπερκατανάλωση τροφών πλούσιων σε λίπος , ζάχαρη, αλάτι), έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες μεγαλώνοντας να παρουσιάσουν ασθένειες όπως διαβήτη, καρδιοπάθειες, κυρίως αν οι ασθένειες αυτές έχουν ήδη παρουσιαστεί σε άλλα μέλη της οικογένειας τους.

    Για να πετύχουμε για τα παιδιά μας μια σωστή διατροφή, εκτός από την άσκηση, η οποία πρέπει να υπάρχει καθημερινά στο πρόγραμμά τους, τα παιδιά πρέπει καθημερινά να παίρνουν τροφές και από τις 4 κύριες ομάδες τροφών, που είναι:

    (α) Γάλα και γαλακτοκομικά προϊόντα.
    Το γάλα είναι η βασική τροφή για το παιδί. Συστήνεται η καθημερινή κατανάλωση τουλάχιστον 350 ml γάλακτος τη μέρα, ούτως ώστε να του παρέχονται τα 350 mg ασβεστίου που του είναι απαραίτητα (καθημερινά). Αυτή η ποσότητα γάλακτος μπορεί εύκολα να αντικατασταθεί με 2 μερίδες γαλακτοκομικών προϊόντων. 1 μερίδα γαλακτοκομικού προϊόντος είναι:
    1 ποτήρι γάλα (200 ml) = 1 μικρό κεσεδάκι γιαούρτι (200 γρ) = 1 φέτα τυρί ή 1 φέτα χαλούμι (30 γρ – το μέγεθος κουτιού του σπίρτου). Μην προσπαθήσετε να δώσετε στο παιδί σας μεγαλύτερες ποσότητες γάλακτος γιατί αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα το παιδί να μην έχει όρεξη για άλλες τροφές . Μετά την ηλικία του ενός χρόνου μπορεί να μεταπηδήσετε από το γάλα του θηλασμού ή της φόρμουλας στο ολόπαχο αγελαδινό γάλα, αν η υπόλοιπη διατροφή το παιδιού είναι συμπληρωμένη.
    Μη δίνετε άπαχα γαλακτοκομικά προϊόντα στα παιδιά σας πριν την ηλικία των 5 χρόνων. Μπορείτε όμως να χρησιμοποιείτε το ημιάπαχο γάλα από 2-5 χρόνων και το άπαχο γάλα μετά την ηλικία των 5. Αν χρησιμοποιήσετε ημιάπαχο ή άπαχο γάλα στο μαγείρεμα ενός φαγητού, π.χ. μακαρόνια στο φούρνο, δεν πειράζει να φάει το παιδί σας από αυτό!

    (β) Τροφές πλούσιες σε άμυλο.
    Δημητριακά προγεύματος, ρύζι, μακαρόνια, πλιγούρι, κριθαράκι, πατάτα, ψωμί, μπισκότα χαμηλά σε λιπαρά, μπιζέλι, κολοκάσι. Αυτές οι τροφές πρέπει να συμπεριλαμβάνονται σε κάθε γεύμα δηλαδή τουλάχιστον 4 μερίδες καθημερινά. Οι πατάτες είναι μια πολύ καλή πηγή βιταμίνης C για το παιδί σας. Πολλά από τα δημητριακά προγεύματος είναι εμπλουτισμένα με σίδηρο γι‘ αυτό να είστε προσεκτικοί να τα προτιμάτε.

    (γ) Φρούτα και λαχανικά.
    Τα φρούτα και τα λαχανικά είναι πλούσια σε βιταμίνες, άλατα και φυτικές ίνες. Εκτός τούτου, δίνουν χρώμα και γεύση στα γεύματα. Προσπαθήστε να δίνετε στα παιδιά σας 4 μερίδες καθημερινά. Προσπαθήστε να δίνετε φρεσκοστυμμένο χυμό στο παιδί ή χυμό «χωρίς πρόσθετη ζάχαρη» αραιωμένο με νερό. Προτιμάτε να δίνετε στο παιδί σας ωμά, παρά μαγειρεμένα λαχανικά. Δίνετε κομματάκια καρότου, πιπεριού ή μήλου ως ενδιάμεσα σνακ και προσφέρετε ποικιλία φρούτων και λαχανικών στο παιδί σας. Πλούσιες πηγές σε βιταμίνη C, απαραίτητη για το παιδί, είναι: πεπόνι, φράουλες, ανανάς, πορτοκάλι, χυμούς πορτοκαλιού και γκρέιπφρουτ, μπρόκολο, κουνουπίδι, ντομάτες, φασολάκι, μπιζέλι, παστά φρούτα, πιπεριές.
    Αν το παιδί σας δεν προτιμά τα φρούτα και τα λαχανικά προσπαθήστε να τα συμπεριλάβετε στο διαιτολόγιο του, προσφέροντας τα π.χ. στην περίπτωση των φρούτων ως φρουτοσαλάτα, χυμό, μιλκσέικ με φρούτα, κρέμα με κομμένα φρούτα, φρουτογιαούρτι, παστά φρούτα αναμειγμένα στο γιαούρτι ή στα δημητριακά προγεύματος. Στην περίπτωση των λαχανικών: σε χορτόσουπα, στη σάλτσα των μακαρονιών, τριμμένα στο φαγητό π.χ. τριμμένο καρότο και μανιτάρι στους κεφτέδες, ως χυμό π.χ. χυμός καρότου.

    (δ) Ομάδα κρέατος.
    Οι πρωτεΐνες είναι εξίσου σημαντικές για την ανάπτυξη του παιδιού. Οι καθημερινές ανάγκες σε πρωτεΐνη στην ηλικία των 1-5 χρόνων είναι : 1.1 γραμμάρια για κάθε κιλό σωματικού βάρους. Το κρέας, τα αυγά, τα όσπρια, το ψάρι και τα θαλασσινά είναι πλούσια σε πρωτεΐνες και πρέπει να δίνονται 1-2 μερίδες στα παιδιά καθημερινά. Μη δίνετε ξηρούς καρπούς σε παιδιά πριν την ηλικία των 5 χρόνων. Προσπαθήστε να μαγειρεύετε το ψάρι τουλάχιστον 1 φορά την βδομάδα. Προτιμάτε από τα κρέατα στήθος κοτόπουλου, κουνέλι, γαλοπούλα, ψαχνό χοιρινό. Αφαιρείτε όλο το ορατό λίπος από το κρέας καθώς και το δέρμα πριν το μαγείρεμα. Σερβίρετε τα όσπρια τακτικά (2-3 φορές την βδομάδα), ώστε να μάθουν τα παιδιά να τα τρώνε από μικρή ηλικία.

    Προσφέρετε στα παιδιά σας τροφές με διαφορετική υφή, γεύση, χρώμα και σε διαφορετικά σχήματα. Αφήστε το παιδί να χρησιμοποιήσει τα χέρια του για να φάει από μόνο του. Τα πιο πολλά παιδιά προσπαθούν να φάνε από μόνα τους μετά την ηλικία του ενός έτους.

    Μερικές τροφές που το μωρό μπορεί να φάει χρησιμοποιώντας τα χέρια του είναι:

    (α) Μπανάνα ή κομμένο και καθαρισμένο μήλο.
    (β) Πίτα κομμένη σε μικρά κομματάκια.
    (γ) Ψωμάκια αλειμμένα με μαλακό τυρί.
    (δ) Ψημένα ή ωμά λαχανικά π.χ. φασολάκι ,καρότο, ντομάτα, αγγουράκι.
    (ε) Κύβους από τυρί.
    (ζ) Σάντουιτς με λεπτές φέτες ψωμιού και κομμένο σε μικρά κομματάκια.
    (η) Ψαρομπουκιές ψημένες στη σχάρα ( fish fingers).

    Τα υγιεινά ενδιάμεσα σνακ

    Τα ενδιάμεσα γεύματα (σνακ) είναι σημαντικά και απαραίτητα στην καθημερινή διατροφή του παιδιού και μπορούν να προσφέρουν απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, φτάνει να είναι υγιεινά. Υγιεινά ενδιάμεσα σνακ μπορεί να είναι:
    -το γάλα.
    -τα δημητριακά προγεύματος με γάλα.
    -κρέμα φτιαγμένη με γάλα και αραβόσιτο.
    -γιαούρτι σκέτο ή του φρούτου (μπορείτε να κόψετε φρούτα στο σκέτο γιαούρτι π.χ. μπανάνα).
    -ψωμί/κράκερ με: τυρί ή χαλούμι ή χαμ.
    -χυμός φρούτου “χωρίς πρόσθετη ζάχαρη”.
    -μικρό κομμάτι κέικ με λίγη ζάχαρη φτιαγμένο.
    -Φρούτα.
    -Φρουτοσαλάτα.
    -μιλκσέικ με φρέσκα φρούτα και γάλα.
    -Ποπκόρν.

    Τα παιδιά έρχονται βέβαια και σε επαφή με ποικιλία άλλων τροφών, που μπορεί να είναι βλαβερά για την υγεία τους π.χ. σοκολάτες, γαριδάκια, αλλά που δεν μπορείτε να τους τα απαγορεύσετε τελείως. Προσπαθήστε να τα προσφέρετε με μέτρο, δηλαδή μια με δύο φορές την βδομάδα, ανάλογα, και σε ώρα που να μη συμπίπτει με την ώρα του γεύματος.

    To πρόγευμα !!

    Ας μην ξεχνούμε πόσο σημαντικό είναι το πρόγευμα για μας και τα παιδιά μας, αφού είναι αυτό που θα μας δώσει τα θρεπτικά συστατικά και την ενέργεια που χρειαζόμαστε μέχρι το μεσημέρι και θα δώσει τέλος στη νηστεία των 10-12 ωρών από τον βραδινό μας ύπνο. Ένα σωστό πρόγευμα περιλαμβάνει: (α) μια τροφή από την ομάδα των “δημητριακών και αμυλούχων λαχανικών ” – δηλαδή δημητριακά προγεύματος ή ψωμί ή φραντζολάκι , (β) μια τροφή ή από την ομάδα του “γάλακτος και γαλακτοκομικών προϊόντων ” ή από την “ομάδα κρέατος” – δηλαδή γάλα , τυρί , χαλούμι , γιαούρτι, αυγό , αλλαντικά, και (γ) μια τροφή από την ομάδα των “φρούτων και λαχανικών “- δηλαδή χυμό ή φρούτο.

    Ιδέες για πρόγευμα :

    1 φλιτζάνι γάλα , ψωμάκι αλειμμένο με τυρί , 1 φέτα χαμ, ψιλοκομμένα λαχανικά.

    Δημητριακά προγεύματος με γάλα και 1 μπανάνα κομμένη μέσα.

    Δημητριακά προγεύματος με γιαούρτι και 1 ποτήρι χυμό.

    Αυγό βραστό, ψωμί και 1 φλιτζάνι γάλα.

    Πολλοί γονείς παραπονιούνται πως τα παιδιά τους αρνούνται να πάρουν πρόγευμα. Στην περίπτωση αυτή μπορεί να πιουν ένα ποτήρι γάλα και να φάνε το σάντουιτς τους το πρώτο διάλειμμα στο σχολείο. Αποφεύγετε τα γαλατάκια με γεύσεις αφού είναι πλούσια σε ζάχαρη.

    Χρήσιμες συμβουλές

    1.Μάθετε το παιδί σας να κάθεται στο τραπέζι με την υπόλοιπη οικογένεια και κυρίως φροντίστε να ζει σε ένα περιβάλλον όπου και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας ακολουθούν τον ίδιο τρόπο υγιεινής διατροφής.
    2. Από την ηλικία των τριών χρόνων και αφού το παιδί σας αναπτύσσεται κανονικά, μπορείτε να αρχίσετε να δίνετε στο παιδί σας περισσότερες τροφές πλούσιες σε φυτικές ίνες π.χ. μαύρο ψωμί, δημητριακά προγεύματος πλούσια σε φυτικές ίνες.
    3. Από την ηλικία των τριών χρόνων, μπορείτε επίσης να αρχίσετε να δίνετε γαλακτοκομικά προϊόντα χαμηλά σε λιπαρά όπως χαμηλό σε λιπαρά γιαούρτι και τυρί.
    4. Μη προσπαθήσετε να μειώσετε υπερβολικά το λίπος στη διατροφή του παιδιού σας πριν την ηλικία των δύο χρόνων.
    5. Μην προσφέρετε κρέας περισσότερες από 4-5 φορές την βδομάδα ως κύριο πιάτο.
    6. Μην τοποθετείτε αλάτι στο τραπέζι των παιδιών. Τα φαγητά έχουν αρκετό αλάτι από μόνα τους.
    7. Μην προσθέτετε ζάχαρη στα ροφήματα του παιδιού σας.
    8. Τροφές πλούσιες σε βιταμίνη C πρέπει να δίνονται καθημερινά στο παιδί , αφού μεγάλες ποσότητες αυτής της βιταμίνης δεν μπορούν θα αποθηκευτούν στο σώμα του. Με τα όσπρια, λαχανικά, δημητριακά προγεύματος, σαλάτες προσπαθήστε το παιδί να πίνει λίγο χυμό ή να βάζετε λεμόνι στο φαγητό του. Αυτό θα βοηθήσει στην απορρόφηση του σιδήρου από την τροφή του.
    9. Μαγειρεύετε τα φαγητά της οικογένειας χρησιμοποιώντας μερημένο ελαιόλαδο (περίπου 1 κουταλιά της σούπας για το κάθε άτομο) και αποφύγετε τα λαδερά και τηγανητά φαγητά.
    10. Προσπαθήστε να έχετε καθορισμένη ώρα που παίρνετε τα γεύματα σας και προσπαθήστε να κάθεστε στο τραπέζι σαν οικογένεια.
    11. Μη χρησιμοποιείτε το φαγητό σαν ανταμοιβή για κάτι και μη δίνετε ιδιαίτερη σημασία για το πόσο τρώει το παιδί σας, γιατί μπορεί να το εκμεταλλευτεί.
    12. Μην εκδηλώνετε τις δικές σας προτιμήσεις ή απέχθειες για κάποια είδη τροφών, γιατί υπάρχει η πιθανότητα το παιδί να σας μιμηθεί.
    13. Αν το παιδί σας περιορίζεται μόνο σε μερικά είδη τροφών μην απελπίζεστε. Μη δοκιμάσετε να το πιέσετε να δοκιμάσει κάτι που δεν θέλει. Αφήστε το να το ξεχάσει για λίγες μέρες και δοκιμάστε την ίδια τροφή ξανά.
    14. Επιχειρήστε να εμπλέξετε το παιδί σας στη διαδικασία ψωνίσματος και της ετοιμασίας των γευμάτων.
    15. Μην ανησυχείτε αν κάποιες μέρες το παιδί δεν τρώει αρκετά, ενώ άλλες μέρες τρώει πολύ περισσότερο. Αυτό είναι φυσιολογικό. Μην πιέζετε το παιδί ποτέ να αδειάσει το πιάτο του εντελώς. Αυτό μπορεί να προκαλέσει λαιμαργία, πολυφαγία ή ακόμη και απέχθεια για κάποιο είδος τροφής.

    Μέχρι το παιδί σας γίνει πέντε χρονών θα πρέπει η διατροφή του να ποικίλλει , να είναι συμπληρωμένη και σωστή. Μην ξεχνάτε ότι οι σωστές διατροφικές συνήθειες από νεαρή ηλικία αποτελούν θεμέλια για καλή υγεία στο υπόλοιπο της ζωής!
    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Περισσότερα

    Λογοθεραπεία: Πότε είναι απαραίτητη;

    Τα προβλήματα λόγου που πιθανόν να έχει το παιδί σας μπορεί να οδηγήσουν σε μαθησιακές δυσκολίες. Με λίγη προσοχή μπορείτε να τα εντοπίσετε εγκαίρως και με τη βοήθεια των ειδικών να τα επιλύσετε.

    Από την ηλικία των δεκαοχτώ περίπου μηνών έως τη μέρα που το παιδί θα πάει σχολείο, συντελείται ένα ολόκληρο θαύμα. Μαθαίνει αρχικά τους ήχους, μετά τις λέξεις και, τέλος, να φτιάχνει προτάσεις. Αν όμως δεν μάθει να μιλάει σωστά, όταν αργότερα πάει στο σχολείο θα δυσκολευτεί και να γράφει σωστά. Έχει αποδειχτεί ότι, πολλά από τα παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες στη σχολική ηλικία, είχαν προβλήματα λόγου στην προσχολική. Ευτυχώς, όμως, δεν συμβαίνει και το αντίστροφο: Δεν είναι κανόνας ότι όλα τα παιδιά που έχουν προβλήματα λόγου θα αποκτήσουν και προβλήματα μάθησης. Κι αυτό γιατί, όταν τα προβλήματα λόγου εντοπιστούν πολύ νωρίς, μπορούν να ξεπεραστούν σχετικά εύκολα με τη βοήθεια ενός ειδικού. Για να καταλάβει ένας γονιός ότι το παιδί του έχει κάποιο πρόβλημα μάθησης, θα πρέπει πρώτα αυτό να ενταχθεί στη μαθησιακή διαδικασία, δηλαδή να πάει για πρώτη φορά στο σχολείο. Ωστόσο, από πολύ νωρίς μπορεί να υπάρχουν ενδείξεις ότι το παιδί θα έχει δυσκολίες στα μαθήματα. Ήδη στην ηλικία των 2,5 ετών, η ακατάληπτη ή δυσκατάληπτη ομιλία είναι ένα σημάδι που πρέπει να προβληματίσει τους γονείς, καθώς κρύβει μια σύνθετη φωνολογική διαταραχή που μπορεί να επηρεάσει την ικανότητά του αργότερα να αποκωδικοποιεί σωστά συλλαβές και λέξεις που περιέχουν ήχους τους οποίους δυσκολευόταν να παράγει παλαιότερα. Το φτωχό λεξιλόγιο και η δυσκολία να συντάξει σωστά προτάσεις δεν δηλώνει ότι το παιδί έχει χαμηλό δείκτη νοημοσύνης, αλλά είναι σίγουρα αφορμή για προβληματισμό. Στο λόγο, όπως και σε όλους τους ψυχοβιολογικούς τομείς, κάθε άτομο έχει το δικό του ρυθμό εξέλιξης. Για παράδειγμα, ένα παιδί μπορεί να περπατήσει σε ηλικία 10 μηνών και ένα άλλο στους 16 μήνες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το πρώτο είναι πιο ώριμο ή πιο έξυπνο. Υπάρχουν όμως ορισμένα χρονικά όρια που, όταν ξεπεραστούν, οι γονείς πρέπει να ζητήσουν τη γνώμη ειδικού. Αν η ομιλία και ο λόγος ενός παιδιού υστερούν σημαντικά από το επίπεδο της ομιλίας και του λόγου των παιδιών της ηλικίας το, δεν πρέπει να πείτε: «δεν πειράζει, μικρό είναι, θα μιλήσει αργότερα».

    Οι δυσκολίες λόγου μπορούν να χωριστούν σε τέσσερις κατηγορίες:

    Η πρώτη κατηγορία αφορά τη δυσκολία παραγωγής ήχων που, αν δεν επιλυθεί στο σχολείο, αργότερα μπορεί να γίνει πρόβλημα στο να γράψει το παιδί το αντίστοιχο γράμμα της αλφαβήτου. Αν, για παράδειγμα, το παιδί δεν μπορεί να αρθρώσει το γράμμα «Θ», δεν θα ξέρει πού αναφέρεται το σύμβολο το οποίο πρέπει να αποτυπώσει στο χαρτί και μπορεί να το συγχέει και γραπτά με τον ήχο που το αντικαθιστά, π.χ. «σ» («σέλω» αντί «θέλω»).

    Η δεύτερη κατηγορία δυσκολιών λόγου αφορά το λεξιλόγιο και τη σημασιολογική ανάπτυξη. Όσο περισσότερες λέξεις ξέρει το παιδί, τόσο διευρύνεται η σκέψη του. Όμως, ακόμα κι αν ένα παιδί έχει ικανοποιητικό λεξιλόγιο, δεν σημαίνει ότι αντιλαμβάνεται σωστά τη σημασία των λέξεων. Όταν είναι ακόμα μικρό, είναι πολύ δύσκολο για εσάς να καταλάβετε αν κατανοεί απολύτως αυτά που λέει. Όμως, καθώς μεγαλώνει, το παιδί συνειδητοποιεί περισσότερο τη σημασία των λέξεων που χρησιμοποιεί. Αν έχει φτωχό λεξιλόγιο ή δυσκολία στην ανάκληση λέξεων, είναι πιθανό να αντιμετωπίσει δυσκολία στη γραπτή έκφραση. Μια εξέταση από λογοπαιδικό μπορεί να διαγνώσει το πιθανό πρόβλημα.

    Η τρίτη κατηγορία δυσκολιών έχει σχέση με τη γραμματική και τη σύνταξη. Αν το παιδί κάνει λάθη στη γραμματική ή στο σχηματισμό των προτάσεων, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχει δυσκολία στη γραπτή έκφραση. Για παράδειγμα, αν το παιδί δεν χρησιμοποιεί σωστά άρθρα, καταλήξεις ρημάτων, τον πληθυντικό των ουσιαστικών ή τις αντωνυμίες, θα πρέπει να παρέμβει ο λογοπαιδικός. Ομοίως, δυσκολίες στη δομή των προτάσεων με λάθη στη σειρά των όρων της πρότασης, με προτάσεις μικρού μήκους και χωρίς προσδιορισμούς αποτελούν στοιχεία που χρειάζονται άμεση παρέμβαση.

    Η τέταρτη κατηγορία δυσκολιών έχει σχέση με τη σωστή χρήση της γλώσσας. Το παιδί, για παράδειγμα, από πολύ νωρίς πρέπει να έχει καταλάβει ότι στους συνομηλίκους του και στους οικείους του μπορεί να μιλά στον ενικό, αλλά στους ενηλίκους στους οποίους το συστήνουν πρέπει να μιλά στον πληθυντικό. Ή ότι δεν πρέπει να διακόπτει τους άλλους όταν μιλάνε και πρέπει να περιμένει τη σειρά του. Επίσης, η δυσκολία του να κατανοεί το χιούμορ ή το μεταφορικό λόγο μπορεί να είναι σημείο ανησυχίας. Σε τέτοιου είδους παρανοήσεις των κανόνων, μπορούν να κρύβονται προβλήματα λόγου.

    Οι πρώτες υποψίες

    Επειδή η γρήγορη ανάπτυξη του παιδιού επαναπροσδιορίζει διαρκώς τους στόχους που θα πρέπει να «κατακτήσει», πρέπει να παρακολουθείτε καθημερινά την εξέλιξη των γλωσσικών δυνατοτήτων του ώστε να προλάβετε το πρόβλημα αμέσως μόλις προκύψει. Το απλούστερο μέτρο σύγκρισης είναι οι συνομήλικοί του. Αν αντιληφθείτε προβλήματα επικοινωνίας την ώρα που παίζει με άλλα παιδιά, αν δεν μπορεί να στείλει τα επιθυμητά μηνύματα με σαφήνεια, σημαίνει ότι ενδέχεται να έχει προβλήματα λόγου. Στη σύγκρισή του με άλλα παιδιά της ηλικίας του μπορεί να διαπιστωθεί αν καθυστερεί η πρόοδος σε όλους τους τομείς της γλωσσικής του ανάπτυξης. Βεβαίως, δεν χρειάζεται να είστε ειδικός για να αντιληφθείτε ότι κάτι δεν πάει καλά. Είναι ανησυχητικό το παιδί να μην «παράγει» ήχους που πρέπει στη συγκεκριμένη ηλικία. Για παράδειγμα, πρέπει να ανησυχείτε όταν:

    Σε ηλικία 18 μηνών λέει μόνο φωνήεντα και καθόλου σύμφωνα. Χρησιμοποιεί 2-3 λέξεις ακαταλαβίστικες ή λέει 2-3 λέξεις, αλλά δεν τις χρησιμοποιεί πάντα για να δηλώσει το ίδιο πράγμα, π.χ. βλέποντας τη μαμά λέει «μαμά», αλλά το λέει κι όταν βλέπει τον μπαμπά ή τον αδερφό κλπ.

    Σε ηλικία 2 χρόνων το λεξιλόγιό του, εκτός από το «μαμά», αποτελείται από λίγες και ακαταλαβίστικες λέξεις και δεν παραθέτει δύο λέξεις, σχηματίζοντας προτάσεις του τύπου «μαμ πα», δηλαδή «τελείωσε το φαγητό».

    Σε ηλικία 3 χρόνων η ομιλία του εξακολουθεί να είναι ακαταλαβίστικη, το λεξιλόγιό του περιορισμένο σε ουσιαστικά και λίγα ή καθόλου ρήματα, δεν χρησιμοποιεί άρθρα, επίθετα, επιρρήματα, προθέσεις, δεν έχει την έννοια του πληθυντικού και δεν σχηματίζει απλές προτάσεις π.χ. «θέλω να πιω γάλα».

    Σε ηλικία 4 χρόνων οι προτάσεις του είναι μικρές και όχι σωστά οργανωμένες, π.χ. λέει «όχι κοιμηθώ», αντί «δεν θέλω να κοιμηθώ» ή «θέλω κούνιες πάω» αντί «θέλω να πάω στις κούνιες». Η ομιλία του δεν είναι πάντα κατανοητή και δεν μπορεί να διηγηθεί απλά και πρόσφατα γεγονότα.

    Σε ηλικία 5 χρόνων το λεξιλόγιό του είναι φτωχό και οι προτάσεις του μικρές. Σε αυτή την ηλικία το παιδί πρέπει να χρησιμοποιεί προτάσεις με 10-11 λέξεις. Όταν δεν μπορεί να διηγηθεί άνετα ένα γεγονός και στην ομιλία του, κάνει πολλά σφάλματα. Σε αυτή την ηλικία υπάρχει ανοχή μόνο για τους φθόγγους «σ», «δ», «θ» και «ρ», τους οποίους μπορεί ακόμα να μην προφέρει σωστά, αλλά θα πρέπει να έχει κατακτήσει μέχρι τα 6.

    Πότε να απευθυνθείτε σε λογοπαιδικό

    Η καλή λεκτική επικοινωνία με τους άλλους είναι απαραίτητη για την ομαλή συναισθηματική και κοινωνική εξέλιξη του παιδιού. Ωστόσο, λάβετε υπόψη ότι πολλά ψυχολογικά προβλήματα εκδηλώνονται με δυσκολίες στην ομιλία και στο λόγο. Τα παιδιά με δυσκολίες στην επικοινωνία, στο λόγο ή στην ομιλία δεν παρουσιάζουν απαραίτητα όλα τα παρακάτω. Όμως, αν παρατηρήσετε έστω και μία από τις ακόλουθες ενδείξεις θα πρέπει να επικοινωνήσετε με κάποιο λογοπαιδικό:

    - Η φωνή του παιδιού είναι μονότονη, πολύ δυνατή ή πολύ σιγανή και αν η χροιά της δεν είναι ανάλογη με την ηλικία του.

    - Δυσκολεύεται να αρχίσει μια φράση ή επαναλαμβάνει συλλαβές ή λέξεις. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να πρόκειται για τραυλισμό αν το παιδί έχει αυτή την εικόνα για περισσότερους από έξι μήνες.

    - Ξαφνικά και απότομα σταματάει να μιλάει ή η ομιλία και ο λόγος του, αντί να βελτιώνονται, χειροτερεύουν.

    - Δεν αντιδρά σε ήχους και δεν δείχνει σημεία επικοινωνίας με το περιβάλλον.

    - Κάνει επαναλαμβανόμενες, μονότονες κινήσεις του σώματος, του κεφαλιού ή των άκρων.

    - Έχει εμμονές ή ασχολείται με ιδιόρρυθμο τρόπο με τα αντικείμενα και τα παιχνίδια του.

    - Δεν ανταποκρίνεται στις προσπάθειές σας να επικοινωνήσετε μαζί του, δεν κατανοεί πάντα αυτό που του λέτε ή δεν αντιδρά κατάλληλα στις οδηγίες που του δίνετε.

    - Οι απαντήσεις του είναι αρκετές φορές άσχετες με τις ερωτήσεις που του κάνετε ή με τη συζήτησή σας.

    - Δυσκολεύεται να μάθει πράγματα καθημερινής ρουτίνας ακόμα και μετά από πολλές προσπάθειες.

    πηOLYMPUS DIGITAL CAMERAγή I mommy

    Περισσότερα

    παιδι και τηλεόραση.

    Ο χρόνος που περνούν τα παιδιά μπροστά στην τηλεόραση κάθε μέρα συνδέεται άμεσα με το πόσες ώρες κάνουν το ίδιο οι γονείς τους!

    Όλοι οι ειδικοί συμφωνούν ότι το να βλέπουν τα παιδιά πολλές ώρες τηλεόραση μπορεί να βλάψει τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική τους υγεία. Και όλοι οι γονείς ξέρουν ότι είναι πολύ δύσκολο να πείσεις ένα παιδί να μη δει άλλο ένα επεισόδιο της αγαπημένης του παιδικής σειράς. Μια νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Pediatrics επισημαίνει ότι ο καλύτερος τρόπος να διδάξουμε στα παιδιά μας καλές συνήθειες σε ό,τι αφορά τη χρήση της τηλεόρασης είναι πρώτα να τις αποκτήσουμε εμείς οι ίδιοι.

    Οι ερευνητές, αφού πήραν συνεντεύξεις από 1550 γονείς παιδιών ηλικίας έως 17 ετών, στη συνέχεια συνέκριναν πόσες ώρες έβλεπαν τηλεόραση οι ίδιοι και πόσες τα παιδιά τους. Φάνηκε λοιπόν πως ο χρόνος που περνούν οι γονείς μπροστά στη μικρή οθόνη επηρεάζει άμεσα το πόσο βλέπουν και τα παιδιά τους –μάλιστα η επιρροή αυτή είναι πολύ σημαντικότερη από άλλους παράγοντες, όπως ποιοι κανόνες που αφορούν την τηλεόραση ισχύουν στο σπίτι, σε ποιο χώρο είναι τοποθετημένη η τηλεοπτική συσκευή (αν, π.χ., τα παιδιά έχουν δική τους τηλεόραση στο δωμάτιό τους) ή πόσες ώρες παρακολουθεί όλη η οικογένεια μαζί κάποιο πρόγραμμα.

    Μάλιστα, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, για κάθε ώρα που βλέπει ένας γονιός τηλεόραση, τα παιδιά του βλέπουν άλλη μισή. Ο καθορισμός συγκεκριμένου χρόνου τηλεθέασης που εφαρμόζουν από πολλούς γονείς έχει αποτέλεσμα, αλλά μόνο στις ηλικίες έξι έως έντεκα ετών, καθώς οι έφηβοι τείνουν να παρακολουθούν μία ώρα περισσότερο από όσο προβλέπει η «συμφωνία» που έχουν κάνει με τους γονείς τους.

    Ο χρόνος που περνάει ένα παιδί μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης (αλλά και του υπολογιστή) έχει συσχετιστεί με προβλήματα όπως παχυσαρκία, κακή ποιότητα ύπνου και μειωμένες σχολικές επιδόσεις. Σύμφωνα με τον Αμερικανικό Σύλλογο Παιδιάτρων τα παιδιά ηλικίας κάτω των 2 ετών δεν θα πρέπει να παρακολουθούν καθόλου τηλεόραση, ενώ τα μεγαλύτερα μπορούν να βρίσκονται μπροστά από την οθόνη το πολύ έως δύο ώρες την ημέρα.

    Περισσότερα

    Παιδικοί εφιάλτες. Γιατί συμβαίνουν και τι πρέπει να κάνουμε.

    Πως μπορώ να ξέρω ότι είναι εφιάλτης; Έχουμε ήδη εξετάσει την πιθανότητα του «νυχτερινού φόβου» που είναι μία διαταραχή κατά την διάρκεια του ύπνου και δεν είναι εφιάλτης.

    Ας εξετάσουμε τώρα και την περίπτωση του εφιάλτη.

    Αν το παιδί ξυπνήσει κλαίγοντας ή φοβισμένο και έχει πρόβλημα να κοιμηθεί ξανά οι πιθανότητες είναι ότι είχε εφιάλτη. Αυτά τα τρομακτικά επεισόδια συμβαίνουν πιο συχνά κατά το δεύτερο μισό της νύχτας, όταν συνήθως ονειρευόμαστε. Το παιδί μπορεί να θυμηθεί το κακό όνειρο την επόμενη μέρα και μπορεί να συνεχίσει να ενοχλείται από αυτό.

    Οι εφιάλτες δεν πρέπει να συγχέονται με τους «νυχτερινούς φόβους» μία λιγότερο συχνή διαταραχή του ύπνου που συνήθως συμβαίνει στο πρώτο τρίτο της νύχτας. Το παιδί παραμένει κοιμισμένο αλλά είναι εξαιρετικά ταραγμένο και δύσκολα μπορείς να το ησυχάσεις και να το παρηγορήσεις. Σε λίγο θα ησυχάσει μόνο του και το πρωί δεν θα θυμάται τίποτε.

    Γιατί συμβαίνουν οι εφιάλτες

    Τα περισσότερα παιδάκια έχουν εφιάλτες από καιρό σε καιρό, αλλά στην ηλικία των 2 με 4 χρόνων είναι ιδιαίτερα επιρρεπή, και αυτό γιατί στην ηλικία αυτή αρχίζουν και έχουν φόβους, αναπτύσσεται η φαντασία, όπως και η ικανότητα να περιγράψουν το κακό όνειρο.

    Οι εφιάλτες στο παιδάκι μπορεί να προέλθουν από το άκουσμα μιας ιστορίας τρομακτικής (ακόμη και αν δεν φαίνεται σε σας τρομακτική), παρακολουθώντας μία εκπομπή ή ταινία στην τηλεόραση που το φόβισε, επίσης αν δεν ήταν ήρεμο πριν πέσει στο κρεβάτι του ή είχε μία ημέρα άσχημη γεμάτη άγχος.

    Πολλά πράγματα μπορούν να αγχόσουν ένα παιδάκι 2 ή 4 χρονών, από την «εκπαίδευση της τουαλέτας», την μεταφορά του από την κούνια στο κρεβάτι, κάτι που είδε στην τηλεόραση, μια αλλαγή στο πρόσωπο που το φροντίζει ή στον παιδικό σταθμό, ή κάποια αλλαγή στην εργασία των γονιών. Για το παιδάκι που προσπαθεί να «δουλέψει» και να «επεξεργαστεί» τα συναισθήματα του σχετικά με τα καινούργια αυτά γεγονότα, οι εφιάλτες είναι μία φυσιολογική αντίδραση. Μην ανησυχείτε .Δεν είστε κακοί γονείς.

    Πώς να βοηθήσετε το παιδί σας μετά από έναν εφιάλτη.

    Πηγαίνετε στο μικρό σας μόλις κλάψει. Αγκαλιάστε το και χαϊδέψτε την πλατούλα του μέχρι να ηρεμήσει. Αν το πάρετε στο δικό σας κρεβάτι προσέξτε μην δημιουργήσετε μία συνήθεια που είναι δύσκολο να αντιστραφεί.

    Αφήστε το να σας μιλήσει για το κακό όνειρο αν το θέλει, αλλά μην το πιέσετε. Προσπαθήστε να το ησυχάσετε λέγοντας του ότι ήταν απλώς ένα όνειρο. Βέβαια είναι δύσκολο να το καταλάβει γιατί τώρα μόλις αρχίζει να καταλαβαίνει τη διαφορά ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Αλλά στην ηλικία αυτή είναι έτοιμα να αρχίσουν να καταλαβαίνουν ότι οι εφιάλτες δεν είναι πραγματικότητα.

    Επίσης μπορεί να θέλει να δείτε μαζί ότι δεν υπάρχουν τέρατα κάτω από το κρεβάτι ή στη ντουλάπα. Μην το αφήσετε να υπερβάλλει και να θέλει όλα τα φώτα ανοιχτά. Βεβαιωθείτε ότι το αγαπημένο του ζωάκι είναι στο κρεβάτι μαζί του και το φως της νύκτας αναμμένο.

    Πρόληψη

    Τίποτε δεν είναι απολύτως σίγουρο, αλλά η ήρεμη ρουτίνα πριν τον ύπνο, το ζεστό του μπάνιο, ένα παραμύθι ή ένα τραγουδάκι και το φωτάκι της νύκτας θα το βοηθήσουν πολύ. Προσοχή επίσης χρειάζεται να κοιμάται το παιδάκι αρκετές ώρες.

    Μερικές φορές τα μικρούλια αισθάνονται πολύ καλύτερα όταν προσπαθούν να «νικήσουν» το κακό όνειρο. Έτσι λοιπόν μπορείτε να τα βοηθήσετε με μερικά απλά κόλπα!

    Βοηθήστε το να κατασκευάσει μία «ονειροπαγίδα» με απλά υλικά, και να το κρεμάσετε πάνω από το κρεβάτι του, για να παγιδεύει τα κακά όνειρα και να αφήνει μόνο τα καλά!

    Αφήστε το να απλώσει μία κρέμα ή λοσιόν «κρέμα καλού ονείρου» στην κοιλιά του και στο μέτωπό του πριν ξαπλώσει! Γεμίστε ένα μπουκάλι ψεκασμού με νερό αρωματισμένο με λίγες σταγόνες βανίλιας, ονομάστε το «σπρέι για τέρατα» ή «απωθητικό κακών ονείρων» και αφήστε το παιδί σας να διώξει μακριά τα τρομακτικά όνειρα ψεκάζοντας γύρω – γύρω στο δωμάτιο του πριν πέσει στο κρεβάτι!

    Εάν υποψιάζεστε ότι το άγχος κρύβεται πίσω από τα κακά όνειρα του, προσπαθήστε μιλώντας του στην διάρκεια της ημέρας να διαπιστώσετε τι το ενοχλεί. Εάν τώρα οι εφιάλτες επιμένουν, και το παιδάκι σας φοβάται να πάει στο κρεβάτι του ή το βλέπετε φοβισμένο στην διάρκεια της ημέρας, μιλήστε με τον γιατρό του.

    Τα κακά όνειρα ίσως σηματοδοτούν ένα συναισθηματικό ζήτημα που χρειάζεται την κατάλληλη αντιμετώπιση.
    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Περισσότερα

    παιδικές αλλεργίες

    ΑΠΘ

    Τι είναι η αλλεργία; Είναι κληρονομική;

    Η αλλεργία είναι η αντίδραση του αμυντικού οργανισμού του ανθρώπου, λόγω υπερευαισθησίας σε κάποια αλλεργιογόνο ουσία, η οποία δεν προκαλεί συμπτώματα σε φυσιολογικά άτομα. Τα παιδιά που εμφανίζουν αλλεργίες είναι γενετικά προδιατεθειμένα να ευαισθητοποιούνται σε κάποια αλλεργιογόνα. Το αν ο ένας ή και οι δύο γονείς είναι αλλεργικοί αυξάνει τις πιθανότητες να είναι και το παιδί αλλεργικό (30% όταν ο ένας γονιός είναι αλλεργικός και 60 % όταν είναι και οι δύο).

    Υπάρχουν, όμως, και οι εξωγενείς (περιβαλλοντικοί) παράγοντες που επηρεάζουν την εκδήλωση και την πορεία μιας αλλεργίας. Σε αυτούς τους παράγοντες κατατάσσονται οι διάφορες λοιμώξεις, η ατμοσφαιρική ρύπανση, οι κλιματικές συνθήκες, η διατροφή, η ψυχολογία και το παθητικό κάπνισμα.

    Πώς εκδηλώνεται;

    Η αλλεργία εκδηλώνεται με διάφορα συμπτώματα, τοπικά, όπως το φτέρνισμα, η καταρροή, ο κνησμός, το οίδημα, η ερυθρότητα και η δακρύρροια. Μπορεί, όμως, και να εκδηλωθεί με σημεία γενικευμένα σε όλο το σώμα, πρήξιμο των χειλιών ή της γλώσσας και δυσκολία στην αναπνοή – κατάσταση σοβαρή και επείγουσα, η οποία ονομάζεται αναφυλαξία .Τα κυριότερα και συχνότερα αλλεργικά νοσήματα είναι η αλλεργική ρινίτιδα και ρινοεπιπεφιπεφυκίτιδα, το άσθμα, η ατοπική δερματίτιδα (έκζεμα), η κνίδωση και οι τροφικές αλλεργίες. Η εκδήλωση και η πορεία αυτών των νοσημάτων έχει σχέση με την ηλικία του παιδιού.

    Τα δερματικά αλλεργικά νοσήματα, όπως το έκζεμα, και οι τροφικές αλλεργίες συνήθως αρχίζουν να εκδηλώνονται νωρίς και ατονούν μετά τον δεύτερο χρόνο ζωής του παιδιού, σε αντίθεση με τις αναπνευστικές αλλεργίες που αρχίζουν να εμφανίζονται μετά τον δεύτερο χρόνο περίπου και, εν συνέχεια, εντείνονται και παραμένουν και στην ενήλικη ζωή.

    Τι είναι η αλλεργική ρινίτιδα;

    Η αλλεργική ρινίτιδα οφείλεται κατά κύριο λόγο στη γύρη των λουλουδιών, την άνοιξη, και είναι από τις πιο συχνές αλλεργικές εκδηλώσεις στα παιδιά. Τα παιδιά μπορεί να παρουσιάζουν όλα ή κάποια από τα παρακάτω συμπτώματα: συνάχι, «μπουκωμένη» μύτη, πονοκέφαλο, φτέρνισμα, ξηρό βήχα, ενώ παράλληλα μπορεί να εμφανιστεί και αλλεργική επιπεφυκίτιδα. Η αλλεργική ρινίτιδα μπορεί να αποτελεί «προθάλαμο» για την εκδήλωση του αλλεργικού άσθματος.

    Από τι προκαλείται η αλλεργική ρινίτιδα;

    Το εύρος των αντιγόνων που μπορεί να προκαλέσουν αλλεργία είναι πολύ μεγάλο και κάθε παιδί διαφέρει ως προς την ευαισθησία του σε αυτά.

    Τα αλλεργιογόνα κατανέμονται στις παρακάτω κατηγορίες:

    1) Αλλεργιογόνα της ατμόσφαιρας, όπως τα ακάρεα της σκόνης, οι τρίχες, τα φτερά και το χνούδι των οικιακών ζώων, η γύρη φυτών, οι καιρικές συνθήκες, η απότομη αλλαγή της θερμοκρασίας, ο κρύος αέρας, η υγρασία, χημικές ουσίες και σπρέι, κολόνιες και άλλα πολλά. Πύλη εισόδου είναι το αναπνευστικό σύστημα του παιδιού.

    2) Τροφικά αλλεργιογόνα, όπως τα θαλασσινά και το αβγό, οι ξηροί καρποί, τα φρούτα, τα συντηρητικά τροφών και οι χρωστικές τροφίμων. Στη βρεφική ηλικία υπάρχει περίπτωση να εκδηλωθεί αλλεργία κατά την εισαγωγή νέων τροφών στο διαιτολόγιο του βρέφους, με πιο συχνές την αλλεργία στο αγελαδινό γάλα και στα δημητριακά. Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση για τα τρόφιμα που είναι γεμάτα πρόσθετες ουσίες και τεχνητές αρωματικές ύλες, τα φυσικά τρόφιμα είναι αυτά που προκαλούν τις περισσότερες τροφικές αλλεργίες. Επίσης, σε αυτή την κατηγορία μπορούμε να αναφέρουμε και τις φαρμακευτικές ουσίες, κυρίως τα αντιβιοτικά.

    3) Δερματικά αλλεργιογόνα. Κάθε ουσία που έρχεται σε επαφή με το δέρμα μπορεί να είναι πιθανό αλλεργιογόνο. Οι συχνότερες αλλεργίες προκαλούνται από τα απορρυπαντικά, τα καλλυντικά, το καουτσούκ και από φαρμακευτικές αλοιφές.

    4) Ενέσιμα αλλεργιογόνα. Αναφέρουμε ενδεικτικά το τσίμπημα των εντόμων και των μικρών ζώων. Επιπλέον, αλλεργική αντίδραση προκαλούν και μερικά ενέσιμα φάρμακα.

    Τι μπορώ να κάνω αν το παιδί μου έχει συμπτώματα αλλεργίας;

    Η διάγνωση της αλλεργίας αρχικά στηρίζεται στην παρατηρητικότητά σας. Θα πρέπει να είστε υποψιασμένοι σε περίπτωση που αντιληφθείτε συμπτώματα αλλεργίας στο παιδί σας και να απευθυνθείτε στον παιδίατρο. Αν έχετε υποψίες ότι το παιδί σας είναι αλλεργικό σε κάποια ουσία, ας προσπαθήσετε να την απομακρύνετε για λίγες ημέρες από κοντά του. Αν αυτή η προσπάθεια φέρει αποτέλεσμα, πιθανόν να είναι ένδειξη ότι το παιδί είναι όντως αλλεργικό και πρέπει να απευθυνθείτε στον παιδίατρο. Αυτός μπορεί να σας συμβουλεύσει, να δώσει αγωγή ή να ζητήσει εργαστηριακό έλεγχο. Από τα πιο συνηθισμένα τεστ είναι η μέτρηση των Rast lgE αντισωμάτων (ανοσφαιρίνες Ε) του αίματος.

    Η μέτρηση γίνεται από δείγμα αίματος που λαμβάνεται με τον κλασικό τρόπο.
    Επίσης, ο παιδίατρος μπορεί να σας παραπέμψει σε αλλεργιολόγο για την υποβολή του παιδιού σας σε ειδικά ιατρικά τεστ, ώστε να ανιχνευθεί και να διαπιστωθεί η αιτία της αλλεργίας, αν αυτό είναι δυνατό. Ο ουσιαστικότερος τρόπος αντιμετώπισης αρκετών αλλεργιών είναι ο εντοπισμός των αλλεργιογόνων και η αποφυγή τους. Θα πρέπει να είστε ενήμεροι και να ακολουθείτε ορισμένες οδηγίες όσον αφορά την πρόληψη και την αντιμετώπιση των αλλεργιών. Πρέπει να ελεγχθεί το οικιακό περιβάλλον του παιδιού, για να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες εκδήλωσης των διάφορων αλλεργικών συμπτωμάτων.

    Μερικά μέτρα είναι ο τακτικός καθαρισμός και ο αερισμός του σπιτιού, ο συχνός καθαρισμός των φίλτρων του κλιματιστικού, το πλύσιμο των ρούχων με υποαλλεργικά απορρυπαντικά, η αποφυγή των τριχωτών (λούτρινων) παιχνιδιών.

    Ευρετήριο Άρθρου
    6 απορίες για τις παιδικές αλλεργίες
    Σελίδα 2
    Όλες οι Σελίδες

    Σελίδα 2 από 2

    Υπάρχει θεραπεία;

    Υπάρχουν ειδικές θεραπείες, όπως η μέθοδος της ειδικής απευαισθητοποίησης. Ο αλλεργιολόγος εγχέει στον οργανισμό μικρές ποσότητες συγκεκριμένων αλλεργιογόνων σε σταδιακά αυξανόμενες δόσεις, με σκοπό να τον κάνει να τα «μάθει» και να μην αναπτύσσει αλλεργική αντίδραση στο μέλλον. Αυτή η θεραπεία περιορίζεται σε συγκεκριμένα αλλεργιογόνα και αφορά άτομα με ειδικού τύπου αλλεργική αντίδραση. Εάν παρατηρήσετε κάποιο από τα συμπτώματα της αλλεργίας, θα πρέπει οπωσδήποτε να αναζητήσετε ιατρική βοήθεια. Αν η αντίδραση είναι εντοπισμένη τοπικά και είναι γνωστό ότι το παιδί εκδηλώνει αλλεργίες, μπορεί να αντιμετωπιστεί σύμφωνα με τις οδηγίες και την αγωγή που έχει δοθεί από τον παιδίατρο.

    Κάθε εντοπισμένη αλλεργική αντίδραση θεωρητικά είναι δυνατόν να επεκταθεί σε όλο το σώμα (αναφυλαξία). Οι εκδηλώσεις της αναφυλαξίας μπορεί να είναι γενικευμένα εξανθήματα, φαγούρα σε όλο το σώμα, οίδημα κυρίως στο πρόσωπο, βράχνιασμα, δύσπνοια, ανησυχία. Είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε αναφυλακτική καταπληξία (σοκ), μιαν άκρως επικίνδυνη κατάσταση για τη ζωή. Σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει οπωσδήποτε να αναζητηθεί άμεσα ιατρική βοήθεια.

    Πρακτικές οδηγίες

    Όταν υπάρχει εντοπισμένο, περιορισμένο εξάνθημα από κάποια αλλεργία ή από κάποιο τσίμπημα, μπορεί να εφαρμοστεί μια αντιισταμινική αλοιφή. Ειδικά για τσιμπήματα, υπάρχουν σκευάσματα που περιέχουν αμμωνία.
    Για την αλλεργική ρινίτιδα μπορείτε να προμηθευτείτε αποσυμφορητικά/αντιαλλεργικά σπρέι.
    Για κάθε αλλεργικό παιδί, καλό είναι να έχετε μαζί σας έτοιμες προγεμισμένες σύριγγες αδρεναλίνης (διατίθενται στα φαρμακεία). Αυτές οι ενέσεις είναι εύκολες στη χρήση, αλλά πρέπει να γίνονται αποκλειστικά και μόνο σε περίπτωση αναφυλαξίας και όταν δεν είναι άμεσα προσιτή η ιατρική βοήθεια.
    Σε περίπτωση κρίσης άσθματος, θα πρέπει οπωσδήποτε να αναζητήσετε ιατρική βοήθεια, αν σας συμβαίνει για πρώτη φορά ή αν τα συμπτώματα είναι εντονότερα απ’ ό,τι συνήθως. Αλλιώς πρέπει να ακολουθήσετε τη θεραπεία που σας έχει συστήσει ο γιατρός σας (εισπνεόμενα φάρμακα κ.λπ.).
    Σε περίπτωση δακρύρροιας ή/και ερυθρότητας των ματιών, αποφύγετε τα κολλύρια αν δεν είστε σίγουροι ότι πρόκειται για αλλεργική επιπεφυκίτιδα. Μέχρι να απευθυνθείτε σε κάποιον γιατρό, χρησιμοποιήστε απλά ενυδατικά κολλύρια «ξεπλύματος» του επιπεφυκότα και κλείστε τα μάτια σας
    Σε περίπτωση που δεν υποχωρούν τα συμπτώματα με τα συνήθη μέτρα, θα πρέπει οπωσδήποτε να απευθύνεται κανείς στον γιατρό για εξειδικευμένη και άμεση θεραπεία. Ας μην ξεχνάμε ότι η αλλεργική αντίδραση είναι σαν τη φωτιά. Μπορεί να αναζωπυρωθεί γρήγορα και να βλάψει ανεπανόρθωτα την υγεία.

    πηγή family life.gr

    Περισσότερα

    Χρόνος με το παιδι, ότι πιο πολύτιμο έχουμε.

    Στη γεμάτη άγχος και υποχρεώσεις εποχή μας, ο χρόνος είναι μάλλον ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε. Γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντικό για τα παιδιά να τους αφιερώνουμε όσο περισσότερο γίνεται.

    Για δεκαετίες, οι παιδοψυχολόγοι και οι σύμβουλοι γονέων εργάστηκαν χιλιάδες ώρες κι έχυσαν τόνους μελάνι προσπαθώντας να κάνουν σαφή τη διάκριση μεταξύ ποσοτικού και ποιοτικού χρόνου. Και στο τέλος, το μόνο που έγινε σαφές είναι ότι όσο χρόνο κι αν προσφέρουμε στα παιδιά μας, αυτά θέλουν κι άλλο. Η καλύτερη απάντηση στην ερώτηση «Πόσο χρόνο πρέπει να περνάω με το παιδί μου;» είναι «Όσο περισσότερο μπορείς». Ο χρόνος που αφιερώνουμε στην οικογένειά μας δεν είναι κάτι που μπορεί απλά να «στριμωχθεί» στην ατζέντα μας, όπως μια έκτακτη επαγγελματική συνάντηση. Δεν μπορούμε απλά να πούμε «Τώρα ξεκινάει η ‘’ώρα του παιδιού’’, ας το κάνω κι αυτό να τελειώνω».

    Το «στοίχημα» του ποιοτικού χρόνου
    Για αρκετά χρόνια, οι γονείς είχαν πειστεί ότι ο «σωστός» τρόπος να αφιερώνονται στα παιδιά τους ήταν να ξεκλέβουν μερικά λεπτά για να κυλιστούν μαζί τους στο πάτωμα, να επισκεφτούν ένα μουσείο ή τα σπίτια των φίλων τους για να παίξουν. Αν το δεις από αυτή την άποψη, ο λεγόμενος «ποιοτικός» χρόνος δεν υπάρχει παρά μόνο σαν ένα κλισέ των πολυάσχολων σύγχρονων γονιών που προσπαθούν να συμπιέσουν όλες τις ευθύνες, τις υποχρεώσεις και τις απολαύσεις της μητρότητας και της πατρότητας σε ένα ασφυκτικό (αλλά κεφάτο) τέταρτο ή μισάωρο. Όχι ότι είναι κακό για ένα γονιό να κυλιέται στο πάτωμα ή να βλέπει καρτούν στο σινεμά, όμως ο χρόνος που επιλέγει να αφιερώνει στην οικογένειά του δεν χρειάζεται να είναι πάντα διασκεδαστικός μέχρι εξαντλήσεως. Θυμηθείτε: Είστε οι γονείς και όχι οι φίλοι τους. Δεν χρειάζεται να είστε η πιο συναρπαστική παρέα για τα παιδιά σας. Απλά να τους προσφέρετε το ενδιαφέρον και την προσοχή σας, ακόμα κι αν ασχολείστε με «βαρετές» δραστηριότητες, όπως να τα κάνετε μπάνιο, να ετοιμάσετε το πρωινό τους ή να ελέγξετε το τετράδιο της ορθογραφίας. Τα παιδιά δεν χρειάζονται από τους γονείς τους χρόνο για παιχνίδι. Όχι ότι δεν τους αρέσει, αλλά αυτό είναι κάτι που μπορούν να το κάνουν με τους φίλους τους, με την αγαπημένη τους θεία ή με το νονό τους. Από εσάς έχουν ανάγκη να αντλήσουν αίσθημα ασφάλειας. Κι αυτό πηγάζει από την ικανοποίηση των πιο βασικών τους αναγκών, όπως το φαγητό, το μπάνιο, το ντύσιμό τους. «Στα μάτια των παιδιών, αυτή είναι η χρησιμότητα των γονέων», σχολιάζει η Ρόνι Τζέι, μητέρα έξι παιδιών και συγγραφέας του βιβλίου «Τα 10 πιο σημαντικά πράγματα που μπορείτε να κάνετε για το παιδί σας». «Υπάρχουμε για να τα ντύνουμε, να τα ταΐζουμε, να τα βάζουμε για ύπνο. Αυτές είναι οι στιγμές που πρέπει να είστε εκεί για τα παιδιά σας». Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να παίζετε ποτέ μαζί τους. Φυσικά και θα παίζετε, όταν μπορείτε. Όμως, αυτός είναι ελεύθερος και όχι ποιοτικός χρόνος. Η «χρυσή» τομή ανάμεσά τους είναι να κάνετε το καθημερινό πρόγραμμα όσο πιο διασκεδαστικό μπορείτε. Έτσι, θα περνάτε ευχάριστα μαζί με το παιδί, ενώ ταυτόχρονα θα κάνετε όλα όσα είναι απαραίτητα και του χαρίζουν ασφάλεια. Αυτό που θέλουν να ξέρουν είναι ότι η μαμά και ο μπαμπάς τους βρίσκονται δίπλα τους στις δύσκολες στιγμές, στις μικρές μάχες που χρειάζεται να δώσουν κάθε μέρα.

    Πώς θα εξοικονομήσετε χρόνο για το παιδί
    Εντάξτε τον κοινό σας χρόνο στην καθημερινή σας ρουτίνα. Τα παιδιά λατρεύουν να βοηθάνε τους μεγάλους και να νιώθουν απαραίτητα και σημαντικά. Ανάλογα με την ηλικία τους, ζητήστε τους να σας βοηθήσουν να φτιάξετε το φαγητό, να στρώσετε το τραπέζι, να ταξινομήσουν μαζί σας τις αποδείξεις για την εφορία ή να τακτοποιήσετε τα ντουλάπια της κουζίνας. Βεβαιωθείτε ότι εκμεταλλεύεστε το χρόνο που απασχολείστε μαζί, για να συζητήσετε, να μοιραστείτε εμπειρίες και να γελάσετε.
    Περάστε ώρα μόνοι οι δυο σας. Ο χρόνος, στα μάτια των παιδιών, είναι ρευστός. Έτσι, τους φαίνεται πολύ περισσότερος όταν τον περνούν έχοντας την αποκλειστικότητα της μαμάς ή του μπαμπά τους. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μπορείτε να εκμεταλλευτείτε την ώρα που το ένα σας παιδί λείπει στο κολυμβητήριο για να φτιάξετε ένα παζλ με το άλλο. Ή η μαμά να ασχοληθεί με το ένα παιδί και ο μπαμπάς με το άλλο. Δεν έχει σημασία εάν θα πάτε σινεμά, θέατρο ή θα καθίσετε απλώς σε ένα παγκάκι στο πάρκο συζητώντας και τρώγοντας παγωτό. Το ζητούμενο είναι να επιλέξετε μια δραστηριότητα που θα είναι ευχάριστη και για τους δυο σας και -το κυριότερο- θα αφορά μόνο τους δυο σας. Φροντίστε να εξασφαλίζετε μια τέτοια εμπειρία για τα παιδιά σας τουλάχιστον μία φορά το μήνα.
    Δημιουργήστε «αόρατο» χρόνο. Θα θέλατε να μπορούσατε να καθίσετε όλοι μαζί γύρω από το μεσημεριανό τραπέζι, αλλά ενδεχομένως αυτό να μην μπορεί να γίνει γιατί εσείς είστε στο γραφείο και τα παιδιά στο σχολείο. Υπάρχει, όμως, ένας τρόπος να τους υπενθυμίσετε ότι θα είστε πάντα δίπλα τους. Γράψτε μικρά τρυφερά σημειώματα και βάλτε τα στη σάκα ή στο καλάθι με το κολατσιό τους. Δύο γλυκές ή συνωμοτικές κουβέντες σε ένα χαρτάκι δίπλα στο τοστ τους είναι σίγουρο ότι θα προσφέρουν στο παιδί την αίσθηση ότι οι γονείς του το αγαπούν και το σκέφτονται.
    Αναθεωρήστε τις προτεραιότητές σας. Υπάρχουν, πράγματι, άνθρωποι που χρειάζεται να λείπουν πολλές ώρες από το σπίτι εξαιτίας των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων. Ακόμα κι αυτοί, όμως, μπορούν να εξοικονομήσουν μερικά λεπτά της ώρας, αρκεί να σηκωθούν 15 λεπτά πιο νωρίς το πρωί και να φάνε πρωινό με τα παιδιά τους. Ή να μη στρώσουν τα κρεβάτια, αλλά να τους διαβάσουν μια μικρή ιστορία. Σε εσάς μπορεί να ακούγονται λίγα, αλλά για τα παιδιά είναι μερικά ακόμα λεπτά με τη μαμά ή τον μπαμπά τους, και αυτό τα κάνει πολύτιμα. Αυτές θα είναι οι στιγμές που χρόνια αργότερα θα πρωταγωνιστούν στις αναμνήσεις τους.
    i mommy

    Περισσότερα

    Γιατί δε χρειάζεται να πιέζουμε το παιδί προσχολικής ηλικίας να μοιράζεται

    ΒOLYMPUS DIGITAL CAMERAρισκόμαστε στην παιδική χαρά. Ένα χαρούμενο αγοράκι παίζει με τα παιχνίδια του και το κοριτσάκι σας εμφανίζεται με τα καινούργια του αυτοκινητάκια. Το αγοράκι πλησιάζει και αρπάζει τα αυτοκινητάκια και παίζει. Το κοριτσάκι σας κλαίει με παράπονο και φωνάζει «Είναι δικά μου! Είναι δικά μου».

    Φανταζόμαστε ότι η κατάσταση σας είναι γνώριμη, ότι έχετε βρεθεί συχνά σε αυτή τη θέση και ότι έχετε αισθανθεί αμήχανα και άβολα. «Τι πρέπει να κάνω;» αναρωτιέστε. Συχνά, έχετε αποφασίσει ότι πρέπει το παιδί σας να προσφέρει τα παιχνίδια του και να κατανοήσει την έννοια του μοιράσματος και της προσφοράς με αυτόν τον τρόπο. Θεωρείτε ότι έτσι το μαθαίνετε να είναι ευγενικό και γενναιόδωρο και ότι δείχνετε και στους υπόλοιπους γονείς ότι είστε κι εσείς οι ίδιοι ευγενείς και μεγαλώνετε «σωστά» το παιδάκι σας.

    Τι συμβαίνει, όμως, στην πραγματικότητα σε αυτή την ηλικία; Πότε το παιδί κατανοεί την έννοια του μοιράσματος; Πρέπει να παρεμβαίνετε και πότε;

    -Τα παιδιά δεν αναπτύσσουν την ικανότητα για ενσυναίσθηση πριν τα 6 τους χρόνια.

    -Τα παιδιά 2-3 ετών δημιουργούν για πρώτη φορά μια αυτοεικόνα ξεχωριστή από της μητέρας τους. Σε αυτήν την ηλικία λένε φράσεις όπως «θα το κάνω μόνη-ος μου» ή «είναι δικό μου».

    -Ταυτοχρόνως, τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες έχουν μια εγωκεντρική αντίληψη του κόσμου και ανακαλύπτουν την έννοια της ιδιοκτησίας. Κατανοούν ότι κάποια πράγματα τους ανήκουν και πολλές φορές θεωρούν ότι τους ανήκουν και άλλα που στην πραγματικότητα δεν είναι δικά τους. Αυτές οι τάσεις κτητικότητας είναι φυσιολογικές, αποτελούν μια φάση της εξέλιξής τους και στην πορεία ξεπερνιούνται φυσικά. Αν το παιδί σας φέρεται κτητικά με τα παιχνίδια του δε σημαίνει ότι φέρεται εγωιστικά ή ότι είναι άπληστο ή κακομαθημένο. Απλώς, βιώνει την έννοια της κτήσης και πειραματίζεται με αυτήν. Στην πραγματικότητα, αυτή η φάση, η φάση του «εγωισμού» είναι ένα στάδιο πριν το μοίρασμα.

    -Ένα παιδί που είναι μικρότερο από 2,5 ετών δύσκολα θα πειστεί να μοιραστεί. Και αυτό έχει να κάνει με τα στάδια ψυχοσυναισθηματικής εξέλιξης των παιδιών. Στην ηλικία αυτή τα παιδιά παίζουν παράλληλα και όχι μαζί.

    -Για τα παιδιά αυτής της ηλικίας τα παιχνίδια δεν είναι απλά αντικείμενα, αλλά, κάτι πολύτιμο. Συχνά, κάποια παιχνίδια, αποτελούν για αυτά μεταβατικά αντικείμενα προσκόλλησης, συνεπώς τα έχουν ανάγκη για να νιώθουν συναισθηματικά ασφαλή.

    -Περίπου στα 3 και περισσότερο στα 4 έτη το παιδί αρχίζει να κατανοεί την έννοια της μοιρασιάς και της προσφοράς. Και πάλι είναι λογικό να περιμένουμε επιλεκτικό μοίρασμα.

    -Αυτό για να συμβεί προϋποθέτει ότι εμείς οι ίδιοι ως γονείς του δίνουμε με το παράδειγμά μας τη δυνατότητα να δει, να βιώσει και να αντιληφθεί την έννοια της προσφοράς και τα οφέλη της. Γι αυτό καλό είναι να μοιραζόμαστε πράγματα με τα παιδιά μας και μάλιστα να ονομάζουμε την πράξη μας. Να λέμε, για παράδειγμα: «Η συνάδελφός μου μας κέρασε ένα υπέροχο κέηκ και το έφερα μαζί μου εδώ για να το μοιραστούμε». Επίσης, αν έχουμε πάνω από ένα παιδί, θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και δίκαιοι στο πώς μοιράζουμε τα πάντα, τον χρόνο μας, τα παιχνίδια, τους εαυτούς μας.

    -Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι αν εμείς δίνουμε, το παιδί θα δώσει, όταν έρθει η στιγμή. Αν οι ανάγκες του ικανοποιούνται, αν νιώθει συναισθηματικά ασφαλές και συνεπώς αναπτύσσεται υγιώς και με αυτοπεποίθηση, τότε έχει λιγότερο ανάγκη τα αντικείμενα.

    Τι να κάνουμε, λοιπόν;86147253

    -Είναι απαραίτητο να υπάρχει συχνά η εξής υπενθύμιση : «Όταν διαφωνούμε και μαλώνουμε με τα άλλα παιδιά δε χτυπάμε, δεν κλωτσάμε, δεν σπρώχνουμε».

    -Να μην παρεμβαίνετε όσο είναι δυνατόν. Όλοι οι γονείς επιθυμούμε να βλέπουμε τα παιδιά μας να επιλύουν μόνα τους τα προβλήματά τους, τις διαφορές τους. Επιθυμούμε να γίνουν ανεξάρτητα και αυτόνομα. Όταν, όμως, προκύπτει μια διαμάχη σπεύδουμε να παρέμβουμε και να λύσουμε τα προβλήματα. Ίσως για να τα προστατεύσουμε, ίσως για να τα υποστηρίξουμε, ίσως και για να ξεμπερδεύουμε και να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο γιατί ένας παιδικός τσακωμός είναι πολύ ενοχλητικός.

    - Να παρατηρείτε και να παρεμβαίνετε μόνο αν η κατάσταση είναι ακραία.

    -Αν το παιδί σας αρπάζει τα πράγματα των άλλων και είναι επιθετικό να εκφράσετε τη διαφωνία σας με τη πράξη του χωρίς να το στιγματίσετε. ( Να θυμάστε ότι η πράξη του δεν είναι σωστή ή δεν είναι «καλή», όχι το ίδιο.)

    -Να μην επιβραβεύετε το μοίρασμα διαρκώς γιατί αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να μοιράζεται τα πράγματά του μπροστά σας για να εισπράξει τον έπαινο και όχι αυθόρμητα.

    -Να μην αναγκάζετε το παιδί σας να μοιραστεί κάτι γιατί αυτό το οδηγεί να εστιάζει πιο πολύ στο παιχνίδι και όχι στην συνύπαρξη και στη συνεργασία με τα άλλα παιδιά (αυτό ισχύει σε ηλικίες άνω των 2,5, όταν αρχίζουν να αλληλεπιδρούν και να συνυπάρχουν τα παιδιά).

    -Να στρέφετε την προσοχή του παιδιού σας στο παιδί που δέχεται την προσφορά: «Δες τι χαρούμενος που είναι ο Νίκος που του έδωσες για λίγο το παιχνίδι σου». Έτσι μαθαίνει σιγά σιγά να παρατηρεί και να προσέχει τα συναισθήματα των άλλων και να τα αναγνωρίζει σταδιακά. Το ίδιο και στην αντίθετη περίπτωση : «Λες η Ελένη να στενοχωρήθηκε που της πήρες το παιχνίδι της;»

    -Να ενθαρρύνετε το παιδί σας να πει στα άλλα παιδιά πώς νιώθει. Αν είναι θυμωμένο να το παροτρύνετε να το πει ξεκάθαρα. Να του πείτε: «Εισαι εκνευρισμένος που σου πήραν τα παιχνίδια σου ; Να το πεις στους φίλους σου.»

    -Αν είστε μπροστά και προκύψει μια έντονη διαμάχη να το συζητήσετε ήρεμα με το παιδί σας αναγνωρίζοντας τα συναισθήματά του και ρωτώντας το τι θέλει να κάνετε. Έτσι το παιδί θα νιώθει ήρεμο και ασφαλές.

    -Όταν καλείτε κάποιο άλλο παιδί σπίτι σας να προετοιμαστείτε. Να ζητήσετε να φέρει και το άλλο παιδί τα παιχνίδια του. Έτσι το παιδί σας θα κατανοήσει ότι για να παίξει με τα παιχνίδια του άλλου παιδιού θα πρέπει να του δώσει και τα δικά του. Επίσης, να προετοιμάσετε το παιδί σας γιατί κάποιες φορές μπορεί να νιώσει ότι τα άλλα παιδιά εισβάλλουν στον χώρο του.

    -Αν το παιδί σας έχει προτίμηση σε κάποια παιχνίδια, μπορείτε να τα κρύψετε ώστε όταν έρθουν άλλα παιδάκια να μη δημιουργηθεί πρόβλημα.

    -Να αφήσετε το παιδί σας να κοινωνικοποιηθεί όσο γίνεται μόνο του (όταν βρίσκεται στην ηλικία που παίζει με τα άλλα παιδιά και όχι παράλληλα). Να μαλώσει, να διαφωνήσει. Έτσι θα μάθει πώς να επιλύει τα προβλήματά του. Άλλωστε μέσω της κοινωνικοποίησης θα προσαρμόσει τη συμπεριφορά του. Αν αρπάζει τα παιχνίδια των άλλων συνέχεια θα δει ότι θα αρχίσουν να μην το παίζουν. Αν προσφέρει συνέχεια τα δικά του θα νιώθει δυσαρεστημένο. Σε αυτήν την περίπτωση, καλό θα είναι να παρέμβετε και να του πείτε «Σου πήραν το παιχνίδι σου ε; Δεν είσαι ευχαριστημένος-η με αυτό. Μπορείς να πεις όχι αν θες».

    -Τέλος, είναι πολύ σημαντικό να εκφράζουμε εμείς συχνά τα συναισθήματά μας ώστε το παιδί μας να συνηθίζει και να μπορεί σταδιακά να τα αναγνωρίζει.

    Η αλήθεια είναι ότι οι γονείς έχουμε μια εμμονή με την προσφορά και τη γενναιοδωρία. Ξεχνάμε, όμως, πως τα παιδιά προσχολικής ηλικίας δεν είναι από τη φύση τους έτοιμα για αλτρουισμό και αυτοθυσία. Άλλωστε, αν το καλοσκεφτούμε ούτε εμείς οι ίδιοι δίνουμε εύκολα, δυστυχώς, τα πράγματά μας και θα μας φαινόταν παράλογο κάποιος να μας πει «Πρέπει να μοιραστείς το καινούργιο σου βιβλίο, δεν έχει σημασία αν μόλις τώρα άρχισες να το διαβάζεις και σε έχει συνεπάρει, το σωστό είναι να μοιράζεσαι τα πράγματά σου. Δώσε τώρα στη φίλη σου το βιβλίο σου. Μπράβο σου». Το να κατανοήσει ένα παιδί προσχολικής ηλικίας τι έχει ανάγκη ένα συνομήλικο παιδί και μάλιστα από μόνο του είναι ανέφικτο και λάθος από την πλευρά μας να το περιμένουμε. Το παιδί αυτής της ηλικίας μπορεί πολύ περισσότερο να αντιληφθεί την έννοια της πρακτικής βοήθειας και της συνεργασίας. Γι αυτό καλό θα είναι να το παροτρύνουμε να μας βοηθάει σε πρακτικά ζητήματα. Όσον αφορά στις ανάγκες και στις επιθυμίες των άλλων, τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να τις αντιληφθούν περισσότερο μετά τους 30 μήνες.

    Καλό θα ήταν, συνεπώς, να ηρεμήσουμε, να προσφέρουμε στα παιδιά μας ένα γενναιόδωρο περιβάλλον που ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους και να μην τα πιέζουμε να υιοθετήσουν συμπεριφορές που δεν είναι ακόμα σε θέση να κατανοήσουν. Η γενναιοδωρία, η προσφορά και η ευγένεια καλλιεργούνται από εμάς, από το παράδειγμά μας και όχι από κενές εντολές και συμβουλές που δίνουμε στα παιδιά. Αν είμαστε γενναιόδωροι και ευγενείς, αν μοιραζόμαστε και προσφέρουμε, τα παιδιά μας, όταν έρθει η στιγμή θα προσφέρουν απλόχερα και αυτά και αν χρειαστεί, επίσης, θα διεκδικήσουν με αυτοπεποίθηση αν νιώθουν ότι αδικούνται.

    πηγή: Better Parents

    Περισσότερα

    Η επιθετική συμπεριφορά στα παιδιά – “Χτυπάει, δαγκώνει, μιλάει άσχημα…”

    Ο Φρόιντ θεωρούσε ότι όλοι μας γεννιόμαστε με επιθετικές τάσεις, η επιθετικότητα πίστευε πως είναι ένα εγγενές ένστικτο. Από την άλλη πλευρά, οι κοινωνικές θεωρίες της μάθησης έχουν λίγο πιο διαφορετική άποψη. Είτε γεννιόμαστε με επιθετικές τάσεις είτε όχι, η επιθετική συμπεριφορά διαφέρει πολύ από άτομο σε άτομο. Όπως οι θετικές συμπεριφορές επηρεάζονται από τη μάθηση, έτσι και οι αρνητικές συμπεριφορές δε θα μείνουν ανεπηρέαστες από την κοινωνική αλληλεπίδραση των παιδιών με τους γονείς, τους φίλους και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Για τα μικρά παιδιά η επιθετικότητα είναι κοινή αντίδραση του θυμού, της ντροπής ή της ενοχής που μπορεί να νιώθουν. Όποια και αν είναι η αιτία που προκαλεί την επιθετική συμπεριφορά, έρευνες δείχνουν ότι η επιθετικότητα αυξάνει συνήθως στην πρώιμη παιδική ηλικία, και μειώνεται όταν αρχίζει το παιδί να χρησιμοποιεί λέξεις για να εκφράσει τις ανάγκες του. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, αναπτύσσουν την ικανότητα να λύνουν τις όποιες διαφορές τους με μη επιθετικούς τρόπους όπως με το διάλογο για παράδειγμα, και βελτιώνουν τον τρόπο του αλληλεπιδρούν και παίζουν με τα άλλα παιδιά. Στην ηλικία των 6 με 7 χρόνων, τα παιδιά είναι λιγότερο εγωκεντρικά και μπορούν με περισσότερη ευκολία να κατανοήσουν την προοπτική του άλλου παιδιού. Εξαιτίας όλων αυτών, σε αυτές τις ηλικίες αναμένεται μείωση της επιθετικής συμπεριφοράς. Τι προκαλεί την επιθετική συμπεριφορά στα παιδιά; Υπάρχουν πολλές θεωρίες και έρευνες που έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν την επιθετική συμπεριφορά στην παιδική ηλικία. Η απογοήτευση και ο θυμός για παράδειγμα, είναι δύο συναισθήματα που έχουν συνδεθεί κατά καιρούς με την επιθετική συμπεριφορά. Και πάλι όμως, δεν αντιδρούν όλα τα παιδιά το ίδιο όταν βιώνουν ένα ανάλογο συναίσθημα. Η αυστηρή και συχνή τιμωρία έχει επίσης συνδεθεί με την επιθετική συμπεριφορά. Αυτό που έχει βρεθεί είναι ότι όταν το παιδί τιμωρείται για επιθετικές συμπεριφορές, μπορεί να μειώσει την επιθετικότητα στο σπίτι, αλλά γίνεται πιο επιθετικό σε χώρους εκτός σπιτιού (πχ. στο σχολείο). Οι γονείς που χρησιμοποιούν τη σωματική τιμωρία αυξάνουν σε σημαντικό βαθμό την επιθετικότητα του παιδιού. Οι γονείς αποτελούν τα πιο ισχυρά πρότυπα συμπεριφοράς για τα παιδιά. Όταν τα παιδιά παρατηρούν επιθετική συμπεριφορά στο σπίτι, το πιθανότερο είναι ότι θα τη μιμηθούν. Η αρνητική ή θετική αλληλεπίδραση των μελών της οικογένειας επηρεάζει τη μάθηση της επιθετικότητας. Τα παιδιά μιμούνται τη συμπεριφορά των ενηλίκων και τον τρόπο που χειρίζονται το θυμό και την απογοήτευσή τους. Αν και οι γονείς και το κοντινό περιβάλλον των παιδιών είναι τα πιο ισχυρά πρότυπα και μοντέλα συμπεριφοράς, φαίνεται ότι δεν είναι τα μόνα. Τα πρότυπα της τηλεόρασης, τα βίαια τηλεοπτικά προγράμματα και τα βίαια ηλεκτρονικά παιχνίδια, έχουν βρεθεί να συνδέονται με την επιθετικότητα των παιδιών. Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς; Τα παιδιά όπως μαθαίνουν οποιαδήποτε άλλη δεξιότητα, πρέπει να μάθουν να ελέγχουν τις επιθετικές τους τάσεις και να τις αντικαθιστούν με θετικές συμπεριφορές. Επειδή τα παιδιά δε γεννιούνται με κοινωνικές δεξιότητες και δεν έχουν πάντοτε τον έλεγχο της συμπεριφοράς τους, θα πρέπει να μάθουν αποδεκτούς τρόπους για να διεκδικούν αυτά που θέλουν και να εκφράζουν αυτά που αισθάνονται. Οι γονείς αρχικά πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά να μιλούν για τα συναισθήματά τους, να τα κατανοούν και να τα προσδιορίζουν. Όταν τα παιδιά δεν μπορούν να βρουν τις λέξεις για να περιγράψουν τα αρνητικά τους συναισθήματα ή όταν δεν ενθαρρύνονται για να τα εκφράσουν, απογοητεύονται και θυμώνουν. Η έκφραση των αρνητικών συναισθημάτων και η κατανόησή τους όμως, μπορεί να μειώσει αισθητά την εσωτερική ένταση που νιώθει το παιδί. Οι λογικές συνέπειες, μπορούν επίσης να βοηθήσουν το παιδί να σκέφτεται πριν αντιδράσει και να ελέγχει τη συμπεριφορά του. Αν για παράδειγμα είστε στο πάρκο και το παιδί αρχίσει να πετάει πέτρες στα άλλα παιδιά, απομακρύνετέ το από το χώρο. Καθίστε μαζί του, παρακολουθήστε τα άλλα παιδιά και εξηγήστε του με ποιους τρόπους μπορεί να ενταχθεί στο παιχνίδι χωρίς να προκαλεί κακό στους άλλους. Βοηθήστε το παιδί να μάθει να μπαίνει στη θέση των άλλων και να κατανοεί τα συναισθήματά τους. Οι φωνές, το ξύλο και οι χαρακτηρισμοί δε θα περιορίσουν την επιθετική συμπεριφορά του παιδιού. Αντίθετα τέτοιες συμπεριφορές θα ενισχύσουν την επιθετικότητα μιας και τα παιδιά όπως είπαμε, συμπεριφέρονται κατά κύριο λόγο μέσω της μίμησης. Η ψυχραιμία και η ήρεμη στάση των γονιών απέναντι στην επιθετικότητα, είναι το πρώτο βήμα για να μάθει το παιδί να ελέγχει τον εαυτό του. Τα όρια ωστόσο, πρέπει να είναι σαφή, ξεκάθαρα και να εφαρμόζονται με συνέπεια. Ανταποκριθείτε άμεσα στην επιθετική συμπεριφορά του παιδιού χωρίς να περιμένετε να επαναλάβει την αρνητική συμπεριφορά. Τα παιδιά πρέπει να αντιλαμβάνονται αμέσως τι είναι αυτό που έχουν κάνει λάθος. Ξεκαθαρίστε από την αρχή ποιες συμπεριφορές επιτρέπετε και ποιες όχι, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στην επιθετικότητα και στη βία. Αν το παιδί συμπεριφερθεί επιθετικά, απομακρύνετέ το από την κατάσταση για λίγο διάστημα για να έχει τη δυνατότητα να ηρεμήσει, και συνδέστε τη συμπεριφορά του με τη συνέπεια. Έτσι, το παιδί θα αρχίσει να προβλέπει το αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του και θα ξέρει τι πρέπει να περιμένει όταν γίνεται επιθετικό. Τα παιδιά είναι πολύ σημαντικό να διδαχτούν εναλλακτικές λύσεις για να διαχειρίζονται τα αρνητικά τους συναισθήματα. Όταν τα πράγματα έχουν πλέον ηρεμήσει, καθίστε ήρεμα και συζητήστε με το παιδί το περιστατικό που συνέβη. Δώστε την ευκαιρία στο παιδί να εξηγήσει τι προκάλεσε το ξέσπασμά του και πώς αισθάνεται τώρα για αυτό. Με τη σειρά σας εξηγήστε στο παιδί ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθουμε θυμωμένοι με κάτι ή κάποιον, αλλά σε καμία περίπτωση δε χρησιμοποιούμε σωματική ή λεκτική βία για να εκφράσουμε αυτά που νιώθουμε. Εξηγήστε τις επιπτώσεις και τις συνέπειες που μπορεί να έχει η βία σε όποια μορφή και αν εκφράζεται. Διδάξτε στο παιδί τη συζήτηση, το διάλογο και άλλους αποτελεσματικούς τρόπους για να λύνει τις διαφορές του και να ηρεμεί τον εαυτό του (ασκήσεις αναπνοής και χαλάρωσης). Βεβαιωθείτε ότι το παιδί έχει καταλάβει τη λάθος πράξη και ότι χρειάζεται να ζητήσει συγνώμη για τη συμπεριφορά του. Δώστε προσοχή και επιβραβεύστε την καλή συμπεριφορά του παιδιού. Αν για παράδειγμα ζήτησε από ένα παιδί να του δώσει τη σειρά του στη τσουλήθρα αντί να το σπρώξει, επιβραβεύστε τη λεκτική του επικοινωνία και προσπάθεια για να διεκδικήσει αυτό που θέλει. Τέλος, ελέγξτε τα προγράμματα της τηλεόρασης που παρακολουθεί το παιδί και τα παιχνίδια που παίζει. Όταν δείτε μια βίαιη σκηνή στην τηλεόραση ή μια επιθετική συμπεριφορά, συζητήστε με το παιδί τις επιπτώσεις και τις εναλλακτικές λύσεις. Οι συμπεριφορές διδάσκονται και μαθαίνονται, και η επιθετικότητα είναι μια μαθημένη συμπεριφορά. Ακόμα και αν υπάρχει μια έμφυτη τάση, τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος είναι αυτά που θα διαμορφώσουν το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του παιδιού. Οι γονείς που δίνουν το καλό παράδειγμα, χρησιμοποιούν υπομονή, σταθερότητα, συνέπεια και στοργική καθοδήγηση, μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να αντιμετωπίζει και να διαχειρίζεται το θυμό και την επιθετικότητά του με αποτελεσματικό και δημιουργικό τρόπο! Parentshelp.gr

    Πηγή : www.parentshelp.gr

    Περισσότερα

    Παιδί και γκρίνια.

    Γκρινιάζει για τα πάντα, ακατάπαυστα και όλες τις ώρες της ημέρας. Πού οφείλεται, όμως, η συνεχής του γκρίνια και πώς μπορείτε να τη διαχειριστείτε;

    Τα παιδιά γκρινιάζουν για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Κι αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε ένα γκρινιάρικο παιδί, θα πρέπει πρώτα να καταλάβουμε τους λόγους για τους οποίους γκρινιάζει, καθώς και τις διαβαθμίσεις στη συμπεριφορά του. Υπάρχουν παιδιά που κάποια περίοδο γίνονται αφόρητα γκρινιάρικα, και άλλα που απλά γεννήθηκαν έτσι. Το πρώτο, λοιπόν, που πρέπει να κάνετε είναι να παρατηρήσετε καλά τη συμπεριφορά του. Γκρινιάζει όταν θέλει να πάρει κάτι από εσάς, όταν νευριάζει, όταν δεν μπορεί να καταφέρει κάτι, όταν είναι κουρασμένο, όταν φεύγετε από το οπτικό του πεδίο ή καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας; Επίσης, σκεφτείτε πότε άρχισε να γκρινιάζει. Το τελευταίο διάστημα ή από το τότε που το θυμάστε μωρό; Όλα αυτά θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε για ποιο λόγο μπορεί το παιδί σας να συμπεριφέρεται και να αντιδρά έτσι. Πολλές φορές, ένα παιδί που ήταν χαρούμενο και ήρεμο, ξαφνικά γεμίζει ιδιοτροπίες και παράπονα. Αυτή η αλλαγή, όμως, κάπου οφείλεται. Ίσως σε μια δύσκολη περίοδο, σε μια αναπτυξιακή κρίση, σε μια μεταβατική φάση ή σε μια σημαντική αλλαγή στη ζωή του παιδιού που το έχει αναστατώσει. Επειδή, λοιπόν, αυτή η φάση είναι έντονη αλλά και πολύ καθοριστική γι’ αυτό, προσπαθεί να τραβήξει όσο πιο πολύ μπορεί την προσοχή σας, αλλά και να κερδίσει τη συμπόνια σας.

    Είναι θέμα χαρακτήρα;
    Σίγουρα θα σας έχει τύχει να γνωρίσετε ανθρώπους γκρινιάρηδες, οι οποίοι όταν μιλάνε για τον εαυτό τους λένε «έτσι είμαι εγώ, γκρινιάρης και ιδιότροπος!». Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει και στη δική σας περίπτωση. Μπορεί δηλαδή το παιδί σας απλά να γεννήθηκε έτσι. Κάποια παιδιά αγχώνονται περισσότερο από άλλα ή, ακόμη χειρότερα, αγχώνονται με το παραμικρό. Υπάρχουν, για παράδειγμα, μωρά που διαμαρτύρονται γκρινιάζοντας για την παραμικρή αλλαγή που μπορεί να προκύψει στο πρόγραμμα ή στο περιβάλλον τους, όπως είναι μια μικρή καθυστέρηση στην ώρα του φαγητού, μια καινούργια τροφή ή μια επίσκεψη σε άλλο σπίτι! Ακόμα και μικρές αλλαγές στο χώρο του σπιτιού μπορεί να το αναστατώσουν τρομερά! Αυτό που έχει ανάγκη ένα τέτοιο παιδί είναι να υπάρχει στο περιβάλλον και στην καθημερινότητά του σταθερότητα για να μπορεί να νιώθει ασφάλεια.

    Η γκρίνια ως μίμηση
    Η αγαπημένη συνήθεια των παιδιών είναι να μιμούνται τους άλλους. Προτού λοιπόν αρχίσετε να σκέφτεστε γιατί το παιδί έχει γίνει γκρινιάρικο, προσπαθήστε να σκεφτείτε καθαρά και αντικειμενικά αν υπάρχει στο σπίτι σας κάποιος με παρόμοια συμπεριφορά. Αφού τα παιδιά κάνουν ό,τι βλέπουν, είναι πολύ πιθανό η γκρινιάρικη συμπεριφορά τους να είναι μίμηση μιας ενήλικης γκρινιάρικης συμπεριφοράς. Κυρίως επειδή τα πιο ισχυρά πρότυπα για ένα παιδί είναι αυτά των γονιών του και της υπόλοιπης οικογένειάς του.

    «Πρόσεξέ με!»
    Το πιο αποτελεσματικό μέσο για να τραβήξει ένα παιδί την προσοχή των άλλων, πέρα από το κλάμα, είναι η γκρίνια. Ποιος ενήλικος μπορεί να αντισταθεί σ’ ένα παιδί που γκρινιάζει; Και ακόμα κι αν στην αρχή δείχνει δυνατός, αργά ή γρήγορα έρχεται η στιγμή που υποκύπτει! Κάθε φορά, λοιπόν, που το παιδί δεν έχει την προσοχή που θα ήθελε, βάζει τα μεγάλα μέσα. Οπότε είτε του λείπετε και θέλει να κερδίσει την προσοχή σας είτε είναι υπερβολικά προσκολλημένο πάνω σας και δεν μπορεί χωρίς την προσοχή σας ούτε στιγμή.

    Πώς αντιμετωπίζουμε το μικρό γκρινιάρη;
    Πολλοί γονείς αναρωτιούνται τι πρέπει να κάνουν όταν το παιδί τους δεν σταματάει να κλαίει και να γκρινιάζει. Σκέφτονται πως αν το μαλώσουν μπορεί να ενισχύσουν την αρνητική του συμπεριφορά, αν το αγνοήσουν μπορεί να το κάνουν να νιώσει πάρα πολύ άσχημα πληγώνοντάς το, ενώ αν του κάνουν το χατίρι μπορεί να το ωθήσουν να επαναλάβει τη συμπεριφορά αυτή την επόμενη φορά που θα θέλει να πετύχει κάτι. Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν;

    Μήπως του λείπει η σταθερότητα; Ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνει ένα παιδί, καθώς και το περιβάλλον στο οποίο ζει παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη και στην εξέλιξη της προσωπικότητάς του. Ένα παιδί που από τη φύση του αναστατώνεται με τις αλλαγές πρέπει να ξέρει τι πρόκειται να συμβεί ανά πάσα στιγμή. Δημιουργήστε απλούς και βασικούς κανόνες για όλα, τους οποίους όμως θα τηρείτε. Φτιάξτε ένα σταθερό πρόγραμμα, έτσι ώστε να μη βγαίνει από τα νερά του. Προσπαθήστε να το προετοιμάζετε για τυχόν απρόσμενες καταστάσεις, όπως, για παράδειγμα, κάποια αλλαγή στο χώρο ή κάποια επίσκεψη. Έτσι θα μπορεί να νιώθει όσο γίνεται πιο ασφαλές.
    Αποφύγετε τους χαρακτηρισμούς. Εκφράσεις και χαρακτηρισμοί, όπως «είσαι πολύ γκρινιάρης» ή «είσαι ανυπόφορος» δεν θα βοηθήσουν καθόλου την κατάσταση. Αν θέλετε να του μιλήσετε για το πόσο σας ενοχλεί αυτό που συμβαίνει, αναφερθείτε στην πράξη του και όχι στο ίδιο. Μπορείτε να του πείτε, π.χ., «με το να γκρινιάζεις δεν θα σε αφήσω να παίξεις άλλο», αντί να του πείτε «σταμάτα πια να είσαι γκρινιάρης». Με τον τρόπο αυτό δείχνετε στο παιδί πως δεν χαρακτηρίζετε το ίδιο, αλλά τον τρόπο και τη συμπεριφορά που χρησιμοποιεί για να πετύχει το στόχο του.
    Μη διακωμωδείτε τη συμπεριφορά του. Ένα παιδί γκρινιάρικο δεν είναι σε καμιά περίπτωση αστεία υπόθεση. Γελώντας με αυτή τη συμπεριφορά του, αυτόματα του δημιουργείτε την τάση να την επαναλάβει, γιατί νιώθει πως σας διασκεδάζει και σας ευχαριστεί. Υπάρχει όμως περίπτωση να έχετε και πιο άσχημα αποτελέσματα. Μπορεί να νιώσει πως γελάτε μαζί του για να το κοροϊδέψετε, πως το υποτιμάτε, πως δεν υπολογίζετε καθόλου αυτό που σας λέει εκείνη τη στιγμή. Έτσι η γκρίνια θα συνοδευτεί από συναισθήματα απόρριψης και απογοήτευσης.
    Μην το κοροϊδεύετε μπροστά στους άλλους. Πώς θα νιώθατε εσείς αν κάποιος σας κορόιδευε; Έτσι και πολύ χειρότερα θα νιώσει ένα παιδί, αφού ακόμα δεν έχει τη δική σας ωριμότητα για να σκεφτεί ποιος μπορεί να είναι ο απώτερος στόχος σας. Σε καμιά περίπτωση λοιπόν μην το κοροϊδέψετε μπροστά σε άλλους κάνοντάς το να νιώσει πως δεν το σέβεστε και δεν το αγαπάτε.
    Ακούστε τι σας λέει. Δώστε του χρόνο για να σας μιλήσει, να σας πει τι θέλει. Μιλήστε διεξοδικά μαζί του γι’ αυτά που το απασχολούν, το ανησυχούν, το δυσαρεστούν και το κάνουν να γκρινιάζει. Συζητώντας μαζί του και γνωρίζοντάς το καλύτερα, θα βρείτε τον τρόπο να μειώσετε τα καθημερινά του παράπονα.
    Αγνοήστε την γκρίνια. Δεν είναι ανάγκη να τρέχετε κάθε φορά που σας ζητάει επίμονα κάτι. Σταματήστε να ασχολείστε τόσο πολύ με όλες του τις απαιτήσεις. Μην υποκύπτετε κάθε φορά που γκρινιάζει δίνοντάς του αυτό που θέλει. Βοηθήστε το να καταλάβει πως με το να γκρινιάζει δεν θα καταφέρει όλα όσα φαντάζεται. Αν πάλι κουράζεστε από την ασταμάτητη γκρίνια και τα τσιριχτά κλάματα, πάρτε το χρόνο σας και προσπαθήστε να ηρεμήσετε, χωρίς να νιώθετε ενοχές. Εξηγήστε του πως αυτό δεν είναι τιμωρία. Όπως όμως το παιδί σας έχει το δικαίωμα να γκρινιάζει, έτσι κι εσείς δικαιούστε να έχετε λίγο χρόνο για να ηρεμήσετε.

    Περισσότερα