• Tweets

    Please check your Twitter settings!
  • Blog

    10 τρόποι για να αλλάξετε ένα κακομαθημένο παιδί!

    Μπορείτε να μην το κάνατε επίτηδες, αλλά το μικρό σας δείχνει να έχει κακομάθει. Τι κάνετε;

    Καταγράψτε κάθε συμπεριφορά του παιδιού σας που κρίνετε εσείς ότι δεν είναι σωστή, βρείτε τις αιτίες και σκεφτείτε τρόπους για να την αποτρέψετε στο μέλλον.

    -Σκεφτείτε πόσες φορές κάνετε εσείς λάθος με τους τρόπους που αντιμετωπίζετε το παιδί σας.

    -Από το να απειλείτε συνεχώς το παιδί σας ότι θα του αφαιρέσετε ένα προνόμιο, ή δεν θα το πάτε σε ένα πάρτι, κάντε τις απειλές σας πραγματικότητα… Διαφορετικά πάψτε να εκστομίζετε τιμωρίες και να μην τις εκτελείτε.

    -Το ότι ένας φίλος ή ένας συμμαθητής του παιδιού σας αγόρασε καινούρια παπούτσια ή πήρε το πιο πρόσφατο ηλεκτρονικό παιχνίδι της αγοράς δε σημαίνει ότι πρέπει κι εσείς να το αγοράσετε στο παιδί σας! Προτιμήστε να του πάρετε ό,τι σας ζητάει, μόνο ως επιβράβευση σε μία σωστή του συμπεριφορά.

    -Διδάξτε στο παιδί σας, με πράξεις όχι με λόγια, ότι δεν μπορεί να έχει ό,τι θέλει τη στιγμή που το θέλει. Πρέπει το παιδί σας να αντιληφθεί ότι τα αγαθά κόποις κτώνται!

    -Ζητήστε τη συνεργασία όλων όσοι ασχολούνται με το παιδί σας!

    -Ενημερώστε για τις αποφάσεις σας τους παππούδες ή τις γιαγιάδες και τις νταντάδες για το πώς θέλετε ακριβώς να φέρονται στα παιδιά σας και απαιτήστε να εναρμονιστούν με όλα όσα τους λέτε.

    -Μην περιμένετε ότι το παιδί σας θα αντιληφθεί αμέσως τη νέα σας συμπεριφορά! Χρειάζεται επιμονή και υπομονή από μέρους σας και το βασικότερο πρέπει να μην γυρίζετε ξανά στην παλιά συμπεριφορά σας.

    -Μην συμβιβάζεστε με το παιδί σας, μόνο και μόνο για να ξεπεράσετε την όλη κατάσταση και να γλιτώσετε μπελάδες! Εσείς πρέπει να μείνετε σταθεροί σε όσα του χετε πει, να μη δεχτείτε δηλαδή καμία «έκπτωση», γιατί τότε το παιδί θα καταλάβει ότι σας έχει του… χεριού του!

    -Δεν υπάρχει κανένας λόγος να εξηγείτε στο παιδί σας, γιατί έχετε πάρει μία συγκεκριμένη απόφαση! Η πληθώρα πληροφοριών από μέρους σας, δίνει στο παιδί σας τη δυνατότητα να αρχίσει να σας αμφισβητεί και να διαπραγματεύεται το πώς τελικά θα του φερθείτε.

    -Μην διαπραγματεύεστε! Εσείς είστε η αρχηγική φιγούρα στην οικογένεια και το παιδί οφείλει να καταλάβει ότι αν δεν κάνει αυτό που του λέτε θα υποστεί συνέπειες.

    boro.grOLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Περισσότερα

    10 τρόποι να πείτε «όχι» στο παιδί χωρίς να πείτε… «όχι»

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    |

    Στα παιδιά δεν αρέσει καθόλου να ακούν όχι, με αποτέλεσμα εμείς οι γονείς κάποιες φορές να πρέπει να διαπραγματευόμαστε με τις ώρες για το… αν θα φάνε παγωτό πριν ή μετά το φαγητό. Υπάρχουν όμως τρόποι να διαπραγματευτούμε μαζί τους, χωρίς να φτάσουμε στα όρια της εξάντλησης; Να μερικές φράσεις που μπορούν να αντικαταστήσουν το «όχι», χωρίς… το στίγμα της άρνησης!

    1. «Ξέρω πώς σου αρέσει το παγωτό, αλλά έχω να σου προτείνω κάτι εξίσου ωραίο»
    Σύμφωνα με τον δόκτωρ David Walsh, ψυχολόγο και συγγραφέα του βιβλίου «No: Why Kids Of All Ages Need to Hear It and Ways Parents Can Say It», καλό θα ήταν να προσφέρουμε αντί για ένα πρόχειρο γλυκό, μια υγιεινή εναλλακτική, όπως ένα γιαούρτι με φρούτα. Αποφεύγουμε την υπόσχεση «ίσως αύριο», γιατί τα παιδιά όπως χαρακτηριστικά μας λέει ο Δρ Walsh, δεν μπορούν να καταλάβουν το χρόνο πολύ καλά, γι ‘αυτό δεν έχει νόημα να τους πει πότε ακριβώς στο μέλλον θα φάνε παγωτό. Τα περισσότερα νήπια απλά θέλουν αυτό που θέλουν τώρα, οπότε οι γονείς πρέπει να πουν ήρεμα και σταθερά, ότι αυτό μόνο έχουν να προσφέρουν

    2. «Δεν μπορώ να σε καταλάβω αν φωνάζεις. Πες μου τι θέλεις με κανονική φωνή»
    Σύμφωνα με τον παιδοψυχολόγο Richard Bromfield και συγγραφέα του βιβλίου « How to Unspoil Your Child Fast», οι διαταγές όπως «σταμάτα να κλαψουρίζεις» δεν βοηθάνε καθόλου. Αντίθετα αν το ενθαρρύνουμε να επικοινωνήσει με απλά λόγια, θα έχουμε αποτέλεσμα Αν προτείνουμε στο παιδί να χρησιμοποιεί μια ήπια γλώσσα καταλαβαίνει ότι μπορεί να επιλέξει και αυτό το ανακουφίζει και το ησυχάζει πολύ.

    3. «Α, για να δούμε παρέα κάτι»
    Μερικές φορές, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να κάνεις ένα μικρό παιδί να σταματήσει να ασχολείται με κάτι είναι απλά να τραβήξεις την προσοχή του αλλού. Αντί να πείτε «όχι», προσπαθώντας να το απομακρύνεται από κάποιο αντικείμενο ή ασχολία, βρείτε γύρω σας κάτι που θα του φαινόταν ενδιαφέρον και κατευθύνετε την προσοχή του σ’ αυτό.

    4. «Εντάξει, θα κάνουμε αυτό που θέλεις, αλλά όταν έρθει η ώρα»
    Μερικές φορές ένα παιδί χρειάζεται να γνωρίζει μόνο ότι κάποια στιγμή θα του επιτραπεί να ασχοληθεί με τον «απαγορευμένο καρπό», κι αυτό του είναι αρκετό για να σταματήσει να διεκδικεί. Αντί, λοιπόν, να του πείτε «όχι, δεν μπορείς να παίξεις έξω» ή «όχι, δεν θα δεις τηλεόραση», εξηγήστε του ότι μπορεί να κάνει ό,τι επιθυμεί, αλλά στον κατάλληλο χρόνο.

    5. «Αυτό που κάνεις πληγώνει και στενοχωρεί τους άλλους»
    Τα περισσότερα παιδιά σε κάποια φάση της νηπιακής ηλικίας αποκτούν τη συνήθεια να χτυπούν και να δαγκώνουν, προκειμένου να περάσει το δικό τους. Εάν έχετε ήδη πει εκατοντάδες φορές «όχι» αλλά εκείνο επιμένει, ίσως είναι πιο αποτελεσματικό να του εξηγήσετε ποιες είναι οι συνέπειες της πράξης τους για τους άλλους ανθρώπους, ώστε να κατανοήσει για ποιο λόγο αντιδράτε τόσο έντονα όταν το κάνει.

    6. «Τώρα θα σε κυνηγήσω»
    Μερικές φορές το γέλιο είναι ό,τι πιο αποτελεσματικό για να σταματήσει το παιδί να κάνει κάτι που του έχετε απαγορέψει. Αντί να αρνήσεις, τιμωρίες και απειλές, αρχίστε να το γαργαλάτε και μέσα σε ελάχιστα λεπτά θα έχετε κι οι δυο ξεχάσει τι ήταν αυτό για το οποίο διαφωνούσατε.

    7. «Θέλω να παίξετε όμορφα»
    Σε ένα νήπιο δύο ή τριών ετών θα πρέπει να κάνουμε σαφείς τις προθέσεις μας, αλλά όχι χρησιμοποιώντας προστακτική. Για παράδειγμα αντί του «Άφησε τον Κώστα να παίξει», πείτε «Θέλω να αφήσεις τον Κώστα να παίξει τώρα». Αυτός ο τρόπος λειτουργεί καλά με τα παιδιά που τους αρέσει να τους ζητάμε κάτι, αλλά δεν θέλουν να τους δίνουμε εντολές.

    8. «Όταν θα κάνεις αυτό …τότε θα κάνουμε το άλλο»
    «Όταν πλύνεις τα δόντια σου, τότε θα σου διαβάσω παραμύθι» «Όταν τελειώσεις τη δουλειά σου, τότε μπορείς να δεις τηλεόραση». Το χρονικό «όταν», το οποίο συνεπάγεται ότι αναμένεται υπακοή, λειτουργεί καλύτερα από το (υποθετικό) «αν».

    9. «Μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα στα δύο»
    Τα παιδιά χρειάζονται επιλογές, αλλά όχι περισσότερες από δύο «Τι θέλεις πρώτα, να φορέσεις τις πυζάμες σου ή να πλύνεις τα δόντια σου;» «Το κόκκινο ή το μπλε πουκάμισο;»

    10. «Θα ήθελα να σκεφτείς…»
    Δώστε την ευκαιρία στο παιδί σας να σκεφτεί! Αντί να πείτε «Μην αφήνεις τα πράγματά σου να στοιβάζονται», δοκιμάστε «Κωστάκη,, σκέψου πού θέλεις να βάλεις τα παιχνίδια σου. Αφήστε το παιδί σας να σκεφτεί και να πάρει πρωτοβουλίες για τις υποχρεώσεις που τον αφορούν, έτσι ώστε να μάθει να ενεργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο.

    I mommy

    Περισσότερα

    Πένθος στα παιδιά. Συμβουλές πως στηρίζουμε το παιδί που θρηνεί απώλεια – θάνατο.

    ??????????????????????

    Πως αντιλαμβάνονται το θάνατο τα παιδιά σε κάθε ηλικία

    • Βρεφική και πρώτη νηπιακή ηλικία (μέχρι 3 ετών): Στην ηλικία αυτή τοπαιδί δεν αντιλαμβάνεται την έννοια του θανάτου, είναι όμως ικανό να διαπιστώσει την απουσία και τη θλίψη των ενηλίκων, η οποία αντικατοπτρίζεται στη συμπεριφορά τους απέναντί του. Συνήθως τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες καθώς δεν μπορούν να εκφράσουν λεκτικά αυτό που νιώθουν, αντιδρούν με πιθανές διαταραχές στον ύπνο, εμφανίζουν προβλήματα στην διατροφή τους και επίμονες συμπεριφορές ευερεθιστότητας.

    • Προσχολική ηλικία (3 έως 6 ετών): Σε αυτή την ηλικία η ικανότητα αντίληψης της έννοιας του θανάτου και των συνεπειών του είναι πολύ περιορισμένη. Μπορούν να αντιληφθούν το θάνατο σαν αποχωρισμό αλλά δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν την μονιμότητα του γεγονότος. Πιστεύουν δηλαδή ότι αυτός που πέθανε μπορεί να επιστρέψει. Στην ηλικία αυτή εμφανίζεται η “μαγική σκέψη” καθώς τα παιδιά πιστεύουν πως με τις λέξεις, ενέργειες και σκέψεις τους μπορούν να προκαλέσουν το θάνατο. Είναι συχνό το φαινόμενο παιδιά αυτών των ηλικιών να παρουσιάζουν συμπεριφορές παλινδρόμησης όπως νυχτερινή ενούρηση, να πιπιλίζουν το δάχτυλο κτλ

    • Σχολική ηλικία (έως 10-12 ετών): Παιδιά αυτής της ηλικίας αρχίζουν να κατανοούν την μονιμότητα του θανάτου ότι δηλαδή είναι ένα μη αναστρέψιμο γεγονός αλλά πολλές φορές θεωρούν ότι συμβαίνει μόνο στους άλλους. Είναι συνήθης η εμφάνιση φοβιών, δυσκολιών στη μάθηση, διαταραχών της διάθεσης όπως και έντονα επιθετική συμπεριφορά.

    • Εφηβική ηλικία: Οι περισσότεροι έφηβοι είναι σε θέση να κατανοήσουν πλήρως τη μονιμότητα και το νόημα του θανάτου. Μπορεί να προτρέξουν σε φίλους ή μέλη της οικογένειας τους για συμπαράσταση ή μπορεί να απομονωθούν και να προσπαθήσουν από μόνοι τους να διαχειριστούν τα συναισθήματα απώλειας και πένθους που βιώνουν. Ο έφηβος επίσης μπορεί να αντιδράσει με κυνικό τρόπο απέναντί στο θάνατο αγαπημένου προσώπου ή υπό τον φόβο και την άρνηση να μην δείξει τα πραγματικά του συναισθήματα , να θεωρηθεί αναίσθητος/η από τους υπόλοιπους πενθούντες. Συνήθεις αντιδράσεις κατά την εφηβική ηλικία είναι οι αγχώδεις εκδηλώσεις, παρατεταμένος και φαινομενικά αδικαιολόγητος θυμός, σχολική αποτυχία, απαισιοδοξία για το μέλλον, διατροφικές διαταραχές, απομόνωση, προκλητική- παραπτωματική συμπεριφορά, έντονη θλίψη.

    Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι σημαντικό ρόλο στην κατανόηση της έννοιας του θανάτου, εκτός από την ηλικία ρόλο παίζει και η νοητική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού, η προσωπικότητα του και προσωπικές του εμπειρίες σε σχέση με το θάνατο.

    Συμβουλές πώς στηρίζουμε το παιδί που θρηνεί;
    • Ενημερώνοντάς το έγκαιρα, αξιόπιστα και με απλά λόγια.
    • Το πένθος χρειάζεται να εκφραστεί και ενθαρρύνεται τα παιδιά να μιλήσουν για την απώλεια. Απόφυγε να στέλνεις το μήνυμα ότι η διαδικασία του πένθους πρέπει να τελειώσει. Ο σκοπός αυτής της διαδικασίας είναι άλλωστε να βοηθήσει το άτομο να μάθει να αποδεχτεί την πραγματικότητα της απώλειας και να διδαχτεί από την εμπειρία. Η πρώιμη διακοπή της διαδικασίας εμποδίζει το παιδί από το να φτάσει στο στάδιο της αποδοχής και έτσι να ολοκληρώσει τη διαδικασία του πένθους. Φροντίζουμε να ακούμε με προσοχή τα παιδιά και να απαντούμε με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις τους.

    • Επιτρέψτε στο παιδί να συμμετέχει σε οικογενειακές εκδηλώσεις πένθους, εφόσον το επιθυμεί. Η απώλεια ενός μέλους αφορά όλη την οικογένεια και δεν υπάρχει λόγος να αποκλείεται κανείς από τον οικογενειακό θρήνο. Η συμμετοχή του παιδιού στις εκδηλώσεις πένθους, όπως η κηδεία, το μνημόσυνο, η επίσκεψη στον τάφο, απαιτεί καλή προετοιμασία. Εξηγήστε με απλό τρόπο, τι είναι η κηδεία ή το μνημόσυνο, και τι ακριβώς θα συμβεί στη διάρκεια της τελετής. Ρωτήστε το, αν θα ήθελε να παρευρεθεί στην τελετή και σε περίπτωση που το επιθυμεί, φροντίστε να βρίσκεται μαζί με κάποιον, που θα είναι σε θέση να το στηρίξει και να ανταποκριθεί σε όποιες ανάγκες προκύψουν. Σχετικά με το αν ένα παιδί επιτρέπεται να δει τον θανόντα ή να παρακολουθήσει την τελετή της κηδείας εξαρτάται απόλυτα από την ηλικία του παιδιού και την ικανότητά του να κατανοήσει την κατάσταση, την ψυχοσυναισθηματική του ιδιοσυγκρασία, τη σχέση του με τον θανόντα και πολύ περισσότερο αν το ίδιο το παιδί θέλει να εμπλακεί στη διαδικασία

    • Εξασφαλίζουμε τη συνέχεια και τη σταθερότητα στις συνθήκες ζωής του. Υπάρχουν αρκετές αλλαγές στη ζωή του παιδιού μετά από μια απώλεια. Βοηθήστε τα παιδιά να ξυπνάνε το πρωί κανονικά, να πηγαίνουν το βράδυ για ύπνο στην κανονική τους ώρα, να γευματίζουν τις ίδιες ώρες όπως και πριν. Ενημερώστε το σχολείο για την απώλεια που βιώνει το παιδί, έτσι ώστε και οι εκπαιδευτικοί που είναι κοντά του να είναι έτοιμοι να το στηρίξουν και να ανταποκριθούν στις ανάγκες του.

    • Βοηθήστε το παιδί να βρει τρόπους για να διατηρήσει ζωντανή την ανάμνηση του αγαπημένου του προσώπου, μέσα από κάποιο αντικείμενο που του θυμίζει, ή τη δημιουργία ενός άλμπουμ με φωτογραφίες του.

    • Υποστηρίξτε το παιδί σε συνεχή βάση. Επειδή ο θρήνος είναι μια μακρόχρονη διεργασία, είναι σημαντικό να υπάρχει η δυνατότητα για συνεχή υποστήριξη, τόσο από τα μέλη της οικογένειας, όσο και από άλλα άτομα, που είναι σημαντικά στη ζωή του παιδιού

    Πότε πρέπει να ζητήσουμε την βοήθεια από ειδικό Ψυχικής Υγείας – ψυχίατρο, ψυχολόγο;

    Οι εκδηλώσεις θρήνου στα παιδιά είναι απόλυτα φυσιολογικές όπως είναι τα ξεσπάσματα θυμού ή κλάματος, οι διάφοροι φόβοι, αλλαγές στη συμπεριφορά, παλινδρόμηση σε προηγούμενα αναπτυξιακά στάδια, σωματικά συμπτώματα κτλ. Παρόλα αυτά όταν οι αντιδράσεις των παιδιών παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα και προκαλούν σοβαρή έκπτωση στη λειτουργικότητα τους πρέπει τότε να αναζητήσουμε βοήθεια από ειδικό. Για παράδειγμα όταν το παιδί παρουσιάζει επίμονες σκέψεις αυτοκτονίας, όταν υπάρχουν παρατεταμένες διαταραχές στην διατροφή και στον ύπνο, όταν υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στο σχολικό πλαίσιο γενικότερα.

    PaidiatrosΠένθος στα παιδιά. Συμβουλές πως στηρίζουμε το παιδί που θρηνεί απώλεια – θάνατο.

    Περισσότερα

    10 tips για να μεγαλώσετε χαρούμενα παιδιά

    Υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί τρόποι για να καταφέρει ένας γονιός να κάνει τα παιδιά του ευτυχισμένα και ισορροπημένα. Με τη βοήθεια της επιστήμης, το τοπίο ξεκαθαρίζει ακόμα περισσότερο.

    Σύμφωνα με τη Stephanie Pappas, επιστημονική αρθρογράφο στο «LiveScience», οι ειδικοί, μέσα από μακροχρόνιες έρευνες, έχουν να καταθέσουν τη δική τους επιστημονική εμπειρία, προτείνοντάς μας ορισμένα δοκιμασμένα και αποτελεσματικά tips για το μεγάλο ρόλο της ζωής μας. Ας δούμε, λοιπόν, το 10λογο του «καλού» γονιού…

    1. Το χιούμορ βοηθάει

    Το να αστειεύεστε με τα παιδιά σας τα βοηθάει να γίνουν κοινωνικά, σύμφωνα με έρευνα που παρουσιάστηκε στο «Economic and Social Research Councils’ Festival of Social Science». Όταν οι γονείς έχουν χιούμορ και μπορούν να αυτοσαρκάζονται ή να υποδύονται ρόλους, δίνουν στα παιδιά τους το έναυσμα και τα εργαλεία για να σκέφτονται δημιουργικά, να κοινωνικοποιούνται κάνοντας φίλους και να διαχειρίζονται το στρες. Οπότε χαλαρώστε και παίξτε μαζί τους «κλέφτες και αστυνόμους» – τα παιδιά σας θα σας ευγνωμονούν για όλη τους τη ζωή!

    2. Να είστε θετικοί

    Οι γονείς που εκφράζουν αρνητικά συναισθήματα στα μωρά τους ή τους φέρονται με σκληρότητα, είναι πολύ πιθανό να έρθουν αντιμέτωποι με επιθετικά νήπια. Αυτά δεν είναι καθόλου καλά νέα, μιας και η επιθετική συμπεριφορά στην ηλικία των 5 ετών συνδέεται με την εκδήλωση εγκληματικότητας στην ενήλικη ζωή, ακόμα και στο επίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων με το άλλο φύλο, σύμφωνα με σχετική έρευνα. Οπότε, αν αντιληφθείτε ότι εγκλωβίζεστε στο φαύλο κύκλο «θυμωμένος γονιός = θυμωμένο παιδί = πιο θυμωμένος γονιός» κ.ο.κ., προσπαθήστε να τον σπάσετε και να απεγκλωβιστείτε. Είναι σίγουρο ότι θα σας απαλλάξει από ανούσιες αλλά και επικίνδυνες καταστάσεις!

    3. Καλλιεργήστε την αυτο-συμπόνια

    Η ενοχικότητα των γονιών είναι μια πραγματικότητα, αλλά αποφύγετε τις υπερβολές. έρευνες έχουν δείξει ότι η αποδοχή και η αγάπη μας για τον εαυτό μας είναι από τις πιο σημαντικές αξίες στη ζωή ενός ανθρώπου, που τον βοηθούν να μπορεί να αντεπεξέρχεται στις διάφορες προκλήσεις. Η αυτό-συμπόνια είναι αποτέλεσμα βαθιάς περισυλλογής και αποτελεί κατάκτηση ενός συγκροτημένου μυαλού, που έχει την ικανότητα να διαχειρίζεται τις σκέψεις και τα συναισθήματά του χωρίς να χρειάζεται να τα καταπιέζει ή να τα αγνοεί. Είναι η δυνατότητα του να αντιλαμβάνεται κάποιος πότε υποφέρει ο ίδιος, προκειμένου να μπορεί να βγει από τη δυσάρεστη κατάσταση. Οπότε, ως γονείς, μπορείτε να δείχνετε την αγάπη σας για τον εαυτό σας μέσα από τη διαδικασία της ανατροφής των παιδιών σας, ώστε να αποτελείτε για εκείνα το πρότυπο παράδειγμα.

    4. Αφήστε τα να ανοίξουν τα φτερά τους

    Όταν έρχεται η στιγμή τα παιδιά να πάρουν το δρόμο τους, οι ειδικοί συνιστούν να τα διευκολύνουμε να το κάνουν. Σύμφωνα με έρευνες, οι πρωτοετείς φοιτητές που έχουν υπερπροστατευτικούς και παρεμβατικούς γονείς είναι πιο πιθανό να είναι στρεσαρισμένοι, αμήχανοι και «κλειστοί» σε νέες εμπειρίες συγκριτικά με τους συμφοιτητές τους που έχουν πιο χαλαρούς γονείς. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα αναγκάσετε το παιδί σας στα 18 του χρόνια να κόψεις τους οικογενειακούς δεσμούς, αλλά, αν πιάσετε τον εαυτό σας να τηλεφωνεί τους καθηγητές του κάνοντας παράπονα για τους βαθμούς του, τότε μάλλον πρέπει να τον φρενάρετε και να κάνετε ένα βήμα πίσω!

    5. Μην παραμελείτε το γάμο σας

    Εάν μεγαλώνετε τα παιδιά σας από κοινού με το σύντροφό σας, μη βάλετε τη σχέση σας μαζί του σε δεύτερη μοίρα μετά τη γέννησή τους. Οι γονείς με μωρά που βιώνουν συναισθηματική αστάθεια στο γάμο τους, όπως π.χ. είναι ένα συναινετικό διαζύγιο, ενδέχεται να προκαλέσουν προβλήματα ύπνου στη νηπιακή ζωή τους, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Child Development». Όπως κατέδειξαν τα ευρήματα της μελέτης, ένας προβληματικός γάμος όταν το παιδί είναι 9 μηνών μπορεί να προκαλέσει δυσκολία στον ύπνο του όταν πλέον θα έχει γίνει 18 μηνών. Μια πιθανή αιτία είναι το έντονο στρες που δημιουργείται σε τέτοιες καταστάσεις και το οποίο είναι ικανό να διαταράξει τη διαδικασία του ύπνου.

    6. Φροντίστε την ψυχική σας υγεία

    Αν υποψιάζεστε ότι μπορεί να είστε καταθλιπτικοί, ζητήστε βοήθεια – για το καλό το δικό σας και των παιδιών σας. Έρευνες υποστηρίζουν ότι οι καταθλιπτικές μαμάδες αγωνίζονται να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Μάλιστα, συχνά αντιδρούν με αδιαφορία στα κλάματά τους συγκριτικά με τις υγιείς μαμάδες. Επιπλέον, οι μαμάδες που υποφέρουν από κατάθλιψη, προκαλούν άγχος στα παιδιά τους ακόμη κι από τη νηπιακή τους ηλικία, όπως φάνηκε σε σχετική έρευνα. Τα ευρήματα αυτά μπορεί να είναι απογοητευτικά, αλλά οι ερευνητές είναι αισιόδοξοι καθώς πιστεύουν ότι ακόμα και αυτοί οι γονείς μπορούν -αν προσπαθήσουν- να υιοθετήσουν ένα θετικό γονεϊκό πρότυπο συμπεριφοράς.

    7. «Μαμάδες, να είστε καλές με τους γιους σας»

    Ένας δυνατός δεσμός με τη μαμά τους μπορεί να βοηθήσει τα αγόρια της οικογένειας να μην παρεκκλίνουν σε παραβατικές συμπεριφορές, σύμφωνα με έρευνα. Μια ζεστή και συναισθηματική σχέση ανάμεσα στη μαμά και το γιο της είναι πολύ πιο καθοριστική συγκριτικά με εκείνη που αναπτύσσεται ανάμεσα στη μαμά και την κόρη. Τα συγκεκριμένα ευρήματα, που δημοσιεύτηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση «Child Development», υπογραμμίζουν τη σπουδαιότητα του «ασφαλούς δεσμού» ανάμεσα στα παιδιά και τους γονείς τους, ώστε να μπορεί το παιδί να καταφύγει στο γονιό του ως «ασφαλή βάση», νιώθοντας σιγουριά απέναντι σε οτιδήποτε το αναστατώνει. Επιπλέον, ο δεσμός μαμάς-γιου είναι καθοριστικός και για τη μελλοντική ερωτική σχέση του παιδιού, όπως αναφέρεται σε παλαιότερη μελέτη. «Η σχέση των γονιών με τα παιδιά τους είναι άκρως σημαντική και αποτελεί το προπύργιο για τις μετέπειτα διαπροσωπικές σχέσεις στη ζωή μας, ως ενήλικοι, αφού οι γονείς μας αποτελούν τα πρότυπά μας», εξηγεί ο δρ. Constance Gager, ερευνητής στο Montclair State University του Νιου Τζέρσεϊ.

    8. Μη σπουδαιολογείτε την αντιδραστικότητά τους

    Οι έφηβοι που αντιμιλούν στους γονείς τους μπορεί να είναι εξοργιστικοί, αλλά η αντιδραστικότητά τους συνδέεται άμεσα με την ικανότητά τους να αντιστέκονται στην ενδεχόμενη πίεση που μπορεί να δεχτούν από τρίτους. Με άλλα λόγια, η αίσθηση αυτονομίας μέσα στο σπίτι θα τους εξασφαλίσει και την αυτονομία στον έξω κόσμο, ανάμεσα στους φίλους κ.ο.κ. Όπως υποστηρίζουν οι ερευνητές, οι έφηβοι χρειάζεται να εξασκηθούν στην υπεράσπιση του εαυτού τους, αλλά πάντα με τη βοήθεια και τη συναίνεση των γονιών τους.

    9. Μην ποντάρετε στην τελειότητα

    Κανείς δεν είναι τέλειος, οπότε δεν είναι ανάγκη να βάζετε τον πήχη τόσο ψηλά ώστε να μην μπορείτε τελικά να αγγίξετε το στόχο. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Personality and Individual Differences», οι νέοι γονείς που πιστεύουν ότι πρέπει να αποδείξουν στην κοινωνία πως είναι ικανοί -άρα τέλειοι- στον καινούργιο ρόλο τους, είναι υπερβολικά στρεσαρισμένοι κι έχουν λιγότερη πίστη στον εαυτό τους και στις ικανότητές τους. Οπότε, προσπαθήστε να αγνοήσετε αυτή την πίεση του κοινωνικού κατεστημένου, και να είστε βέβαιοι ότι θα είστε πολύ πιο ήρεμοι και αποτελεσματικοί γονείς.

    10. «Διαβάστε» τα παιδιά σας

    Κάθε γονιός έχει την εντύπωση ότι μεγαλώνει τα παιδιά του με τον καλύτερο τρόπο. Όμως, τελικά, αποδεικνύεται ότι η ανατροφή των παιδιών δεν είναι κάτι που γίνεται με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Στην πραγματικότητα, όπως υποστηρίζει έρευνα που δημοσιεύεται στην επιστημονική επιθεώρηση «Journal of Abnormal Child Psychology» και πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, τα παιδιά των οποίων οι γονείς προσαρμόζουν τους κανόνες διαπαιδαγώγησης ανάλογα με την προσωπικότητα των παιδιών τους έχουν κατά 50% λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν άγχος και κατάθλιψη, συγκριτικά με εκείνα που έχουν κάθετους στη συμπεριφορά τους γονείς. Φαίνεται, λοιπόν, ότι ορισμένα παιδιά, ιδιαίτερα εκείνα που παρουσιάζουν δυσκολία στο χειρισμό των συναισθημάτων τους, έχουν ανάγκη από μια μικρή επιπλέον βοήθεια του μπαμπά και της μαμάς. Ωστόσο, συχνά οι γονείς πληγώνουν ακούσια τα παιδιά τους από την υπερπροστασία. Σύμφωνα με την επικεφαλής της έρευνας, δρ. Liliana Lengua, «το κλειδί βρίσκεται στην υποστήριξη του γονιού που θα καθορίζεται από την προτροπή του ίδιου του παιδιού».

    imommy.grOLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Περισσότερα

    10 μύθοι και αλήθειες για το πρώτο καλοκαίρι του μωρού.

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    10 μύθοι και αλήθειες για να ξεκαθαρίσετε ορισμένα πράγματα και να απολαύσετε το πρώτο του καλοκαίρι χωρίς προβλήματα.
    Από συμβουλές και οδηγίες, δόξα το Θεό έχετε ακούσει αρκετές, τόσο από την μαμά και την πεθερά σας, όσο και από τις φίλες σας που τα δικά τους παιδιά έχουν πλέον «ξεπεταχτεί». Όσο ευπρόσδεκτες και καλοπροαίρετες κι αν είναι, κάποιες φορές δεν παύουν να σας προκαλούν σύγχυση με τον καταιγισμό των -υποκειμενικών τις περισσότερες φορές- πληροφοριών. Εμείς, κάνουμε για άλλη μια φορά τον δικηγόρο της….επιστήμης και σας παραθέτουμε τεκμήρια (όχι του εγκλήματος), με σκοπό να ξεδιαλύνουμε κάθε σας αμφιβολία.

    Αφήστε το γυμνό, μόνο με την πάνα του, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο για να δροσιστεί
    Μύθος: Θα νιώσει πολύ καλύτερα αν του φορέσετε ένα λευκό αρκετά φαρδύ βαμβακερό μπλουζάκι. Έτσι, θα παίρνει αέρα, θα απορροφάται ο ιδρώτας του και θα προστατεύεται από τις ακτίνες UV. Ξεχάστε για την ώρα τα τζιν και συνθετικά ρούχα. Όσον αφορά τα βρέφη, σε περίοδο καύσωνα, μπορούμε να τα έχουμε μόνο με την πάνα τους ξαπλωμένα σε βαμβακερό σεντονάκι.

    Μπορείτε να του κάνετε πολλά μπάνια την ημέρα
    Αλήθεια: Τίποτα δεν σας εμποδίζει να του κάνετε δύο και τρία μπάνια την ημέρα. Αν το νερό έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε άλατα ή το δέρμα του μωρού σας είναι ξηρό, να χρησιμοποιείτε ένα απαλό αφρόλουτρο που θα το προστατεύει. Όταν είστε έξω, να χρησιμοποιείτε σπρέι με νερό ψεκάζοντάς το ελαφρά και παντού για να δροσίζεται.

    Ένα μπανάκι στη θάλασσα είναι ό,τι καλύτερο για να δροσιστεί το μωράκι μου
    Μύθος: Ειδικά αν είναι μικρότερο από τεσσάρων μηνών, τα μπάνια στην θάλασσα ή στο νερό της πισίνας είναι απαγορευτικά, γιατί μπορεί να είναι γεμάτα μικρόβια και μύκητες. Από την στιγμή που είναι η πρώτες του διακοπές και δεν προστατεύεται ακόμα πλήρως από το ανοσοποιητικό του σύστημα, προτιμήστε να το κάνετε μπάνιο στην μπανιέρα του για να μπορείτε να ελέγχετε και την θερμοκρασία χωρίς κανένα πρόβλημα.

    Τώρα με την ζέστη πρέπει να το αλλάζετε πιο συχνά
    Αλήθεια: Η ζέστη ευνοεί τον ερεθισμό του δέρματος εξαιτίας των ούρων και των κοπράνων, με αποτέλεσμα η ευαίσθητη περιοχή του να γίνεται κόκκινη. Περισσότερο από ποτέ, θα πρέπει ν’ αλλάζετε την πάνα μόλις λερωθεί. Για να αποφύγετε μια τέτοια κατάσταση, αφήστε λίγη ώρα το μωρό σας χωρίς πάνα για να πάρει αέρα κάθε φορά που το κάνετε μπάνιο ή το αλλάζετε.

    Μερικά προϊόντα κουνουπιών είναι επικίνδυνα
    Αλήθεια: Η πλειοψηφία των λοσιόν και των κρεμών που εφαρμόζονται στο δέρμα είναι καθαρά χημικά σκευάσματα και δεν ενδείκνυνται σε τόσο μικρές ηλικίες. Γι’ αυτό, είναι καλύτερο να συμβουλευτείτε το παιδίατρο ή τον φαρμακοποιό σας. Το ιδανικό είναι να τοποθετήσετε μια συσκευή κατά των κουνουπιών κοντά στον χώρο που κινείται (προτιμήστε τις συσκευές που μπαίνουν στην πρίζα). Είναι ακίνδυνες, σε αντίθεση με τα περισσότερα χημικά προϊόντα που είναι απαγορευτικά.

    Δεν πρέπει να ετοιμάζετε το μπιμπερό από πριν
    Αλήθεια: Το καλοκαίρι, τα μπιμπερό με το γάλα εγκυμονούν πολλούς κινδύνους. Πρέπει λοιπόν το περιεχόμενό τους να καταναλώνεται αμέσως μετά την παρασκευή τους. Ομοίως και το μπουκάλι με το νερό. Μόλις το ανοίξετε, μην το διατηρείτε στο ψυγείο για περισσότερο από 24 ώρες

    Είναι καλό να του δίνετε το γάλα του σε θερμοκρασία δωματίου
    Αλήθεια: Συνιστάται. Να αποφεύγετε επίσης να το ξαναζεσταίνετε από πριν και να το διατηρείτε όλη την ημέρα σε θερμός, γιατί ευνοείται η ανάπτυξη των βακτηρίων.

    Τους πρώτους μήνες το μωρό δεν πρέπει να ταξιδέψει με αεροπλάνο
    Μύθος: ένα μωρό μπορεί να «πετάξει» από την ηλικία των τριών εβδομάδων, με την προϋπόθεση ότι ο γιατρός σας έχει επιβεβαιώσει ότι δεν έχει ωτίτιδα. Για να αποφύγετε τα κλάματα κατά την διάρκεια της απογείωσης και προσγείωσης θηλάστε το ή δώστε του το μπιμπερό ή την πιπίλα. Η κατάποση βοηθά στην ρύθμιση της πίεσης στην περιοχή των αυτιών του και αποφεύγονται και οι πόνοι. Κατά την διάρκεια της πτήσης να του δίνετε κάτι να πίνει: ο πεπιεσμένος αέρας των αεροπλάνων είναι πολύ ξηρός και μπορεί το μωρό σας να αφυδατωθεί πολύ γρήγορα. Τέλος, για να μην κρυώνει λόγω του κλιματισμού, να έχετε μια κουβερτούλα στην τσάντα σας.

    Δεν πρέπει ποτέ να το ξαπλώνετε απευθείας στο γρασίδι ή στην άμμο
    Αλήθεια: Στην εξοχή ή στην παραλία, να βάζετε πάντα ένα ύφασμα ή καλύτερα ένα βαμβακερό σεντόνι πριν βάλετε το μωρό σας να καθίσει ή να ξαπλώσει. Το γρασίδι φιλοξενεί ζουζούνια που ενδεχομένως τσιμπάνε και προκαλούν φαγούρα. Η άμεση επαφή του μωρού με την άμμο αντίστοιχα, μπορεί να του προκαλέσει δερματικές μολύνσεις.

    Το βουνό δεν κάνει καλό στα παιδιά κάτω του ενός έτους
    Μύθος: Μέχρι το υψόμετρο των 1.500 μέτρων, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, με τον όρο ότι ο παιδίατρός σας έχει επιβεβαιώσει ότι όλα πάνε καλά με τα τύμπανα του αυτιού και ότι το μωρό δεν είναι συναχωμένο. Αν επιλέξετε το βουνό για τις πρώτες καλοκαιρινές διακοπές, να κάνετε στάσεις κάθε μισή ώρα (και στο ανέβασμα και στο κατέβασμα) για να έχει τον χρόνο ο οργανισμός του να προσαρμοστεί στις διαφορές του υψόμετρου. Να του δίνετε να πίνει πολλά υγρά αλλά και την πιπίλα του για να μην πονάνε τα αυτάκια του.

    Με την συνεργασία της κας Χρυσάνθης Λαθήρα (παιδίατρος)
    - See more at: http://www.imommy.gr/nipia/anaptiksi/article/2478/to-prwto-kalokairi-toy-mwroy/#sthash.cXfCCLUd.dpuf

    Περισσότερα

    Σχολικός εκφοβισμός

    Η απόκτηση γνώσης σε όλες τις καταστάσεις είναι το πρώτο και βασικό βήμα που πρέπει να γίνει για να μπορεί κάποιος να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις. Και στο σχολικό εκφοβισμό το πρώτο που πρέπει να ειπωθεί είναι τι δεν είναι σχολικός εκφοβισμός.

    Σχολικός εκφοβισμός λοιπόν δεν είναι μια διαμάχη, σύγκρουση μεταξύ δυο μαθητών ή μαθητριών, δεν είναι το πείραγμα, το αστείο προς κάποιον συμμαθητή που γίνονται σε συγκεκριμένο χρόνο, δεν έχουν συνέχεια και δεν επηρεάζουν την συναισθηματική κατάσταση των παιδιών. Ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα πιο σύνθετο φαινόμενο που αυτό που τον ξεχωρίζει από το πείραγμα και τον τσακωμό, είναι η ένταση του, η διάρκεια του, η ανισορροπία δύναμης μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών και η συναισθηματική επίδραση που έχει πάνω στα παιδιά.

    Με λίγα λόγια ο σχολικός εκφοβισμός είναι μια κατάσταση επαναλαμβανόμενη, κατευθύνεται σε συγκεκριμένα παιδιά από παιδιά (πολλές φορές και ομάδα παιδιών) που υπερέχουν σωματικά και έχουν ως αποτέλεσμα το παιδί που εκφοβίζεται να νοιώθει απομονωμένο, να βιώνει άγχος και φόβο, να παρουσιάζει σχολική άρνηση και διάφορες συναισθηματικές δυσκολίες.

    Γενικά ο σχολικός εκφοβισμός μπορεί να περιλαμβάνει :

    Χτυπήματα

    Απειλές, εκβιασμό, πειράγματα, παρατσούκλια, κοροϊδία , διάδοση φημών

    Εσκεμμένο αποκλεισμό μαθητών από διάφορες κοινωνικές και σχολικές δραστηριότητες,

    Σεξουαλική παρενόχληση

    Κλοπές ή και Ζημιές στα προσωπικά αντικείμενα του παιδιού που βιώνει εκφοβισμό

    Ηλεκτρονικό bullying / cyber bullying. Το cyberbullying είναι ο εκφοβισμός που προκαλείται διαμέσου της χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών, κινητών τηλεφώνων και άλλων ηλεκτρονικών συσκευών

    Τις περισσότερες φορές τα παιδιά που βιώνουν εκφοβισμό δεν το λένε σε κανένα γιατί:

    Ντρέπονται.

    Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα που ακολουθεί τον σχολικό εκφοβισμό καθώς τα παιδιά νοιώθουν ότι όλοι γελάνε μαζί τους

    Φοβούνται.

    Τα παιδιά θεωρούν ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι και φοβούνται ότι ο οποιοσδήποτε χειρισμός θα θυμώσει το παιδί ή τα παιδιά που το εκφοβίζουν και τα πράγματα θα χειροτερεύσουν

    Νοιώθουν ότι φταίνε.

    Η σκέψη των παιδιών είναι ενοχική και ιδιαίτερα σε καταστάσεις βίας. Θεωρούν ότι εκείνα φταίνε, ότι εκείνα προκάλεσαν αυτή την κατάσταση

    Σκέφτονται ότι θα απογοητεύσουν / στενοχωρήσουν τους γονείς τους.

    Όλα τα παιδιά αποζητούν την αγάπη και τον θαυμασμό των γονιών τους. Θεωρούν λοιπόν ότι αν μάθουν οι γονείς τους αυτό που συμβαίνει θα απογοητευτούν και θα στενοχωρηθούν.

    Γι’ αυτό οι γονείς θα πρέπει:

    Να παρατηρήσουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους. Οποιαδήποτε ξαφνική και χωρίς εμφανή αιτία αλλαγή στη συμπεριφορά τους, στη διάθεση τους, στην όρεξη τους, στον ύπνο τους, στη γνώμη τους για κάποια άτομα, στη σχολική τους παρουσία, στην σχολική τους επίδοση πρέπει να τους προβληματίσει και διακριτικά να διερευνήσουν τι συμβαίνει.

    Εάν αντιληφθούν ότι το παιδί τους βιώνει εκφοβισμό θα πρέπει σε πλαίσιο ασφάλειας και εμπιστοσύνης να κουβεντιάσουν με το παιδί τους για την εμπειρία του και γενικά για το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού

    Να αποενοχοποιήσουν το παιδί.

    Να εξηγήσουν στο παιδί ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του φέρεται έτσι

    Να επιβραβεύσουν το παιδί που συμμετείχε στην κουβέντα και αποκάλυψε σημαντικά πράγματα

    Να μην βάλουν το παιδί σε διαδικασίες αντεκδίκησης. Δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα

    Να αναδείξουν στο παιδί τη σημασία του να έχει επικοινωνία με το δάσκαλο και να εξηγήσουν τη διαφορά του «μαρτυράω» από το «ζητάω» βοήθεια

    Να θυμούνται ότι ο στόχος είναι να βοηθήσουν το παιδί τους και όχι να τιμωρηθεί το άλλο παιδί

    Να επικοινωνήσουν με το δάσκαλο

    Σε όλες τις περιπτώσεις θα πρέπει να επικοινωνήσουν με την Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056, δωρεάν και ανώνυμα, η οποία είναι στελεχωμένη με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους και λειτουργεί όλο το 24ώρο.
    Το Χαμόγελο του Παιδιού.OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Περισσότερα

    Δώδεκα τρόποι για να χτίσετε την αυτοεκτίμηση του παιδιού σας

    Του Γιαακόβ Λίντερ

    Η αυτοεκτίμηση είναι ένα πολύ σημαντικό συστατικό μιας επιτυχημένης και ευτυχισμένης ζωής. Μπορεί κάποιος να είναι ευλογημένος με εξυπνάδα και ικανότητες, αλλά αν δεν διαθέτει αυτοεκτίμηση είναι πολύ πιθανόν να συναντά εμπόδια στην επαγγελματική του επιτυχία, στις σχέσεις αλλά και και σε όλους τους τομείς της ζωής.

    Τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού είναι η βάση για τη δημιουργία θετικής εικόνας του εαυτού.

    Ως γονείς, δεν μπορούμε να ελέγξουμε όλα όσα βλέπει το παιδί μας, όσα ακούει και σκέφτεται τα οποία συμβάλλουν στη δημιουργία της εικόνας του εαυτού του. Μπορούμε όμως να κάνουμε πολλά. Ένα παιδί σε μικρή ηλικία είναι ένα δώρο από το ΘεOLYMPUS DIGITAL CAMERAό – ένας νέος άνθρωπος, «άγραφος χάρτης». Στα πρώτα αυτά χρόνια, όσα μπαίνουν στο μυαλό του παιδιού εντυπώνονται βαθιά. Οι γονείς λοιπόν έχουν τη μοναδική και ανεπανάληπτη ευκαιρία να ιδρύσουν έναν «τραπεζικό λογαριασμό αυτοεκτίμησης» στον οποίο το παιδί θα καταθέσει πολλά θετικά πράγματα για το ίδιο. Στα χρόνια και τις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν, αυτός ο «λογαριασμός» θα εξισορροπήσει τις αναπόφευκτες αρνητικές εμπειρίες.

    Πώς τροφοδοτούμε λοιπόν, τον τραπεζικό λογαριασμό του παιδιού μας; Πώς μπορούμε εμείς, ως γονείς, να χτίσουμε την αυτοπεποίθησή του; Σας προτείνω μερικούς τρόπους:

    Δείξτε αγάπη και στοργή στο παιδί σας. Όλες οι συναναστροφές μας με τα παιδιά, ξεκινώντας από τη βρεφική ηλικία, θα πρέπει να πραγματοποιούνται με αγάπη και στοργή, διότι τότε το παιδί αποκτά το υποσυνείδητο συναίσθημα ότι αξίζει την εκτίμηση και την αγάπη των άλλων.

    Επαινέστε το παιδί σας. Να το επιβραβεύεται όσο πιο συχνά μπορείτε, όταν κάνει κάτι καλό. Πείτε, «είμαι πολύ υπερήφανος/η για σένα. Είσαι ξεχωριστός/ή. Μου αρέσει πολύ αυτό που έκανες».

    Είναι πολύ σημαντικό, ωστόσο, οι έπαινοί σας να είναι πιστευτοί. Μην υπερβάλλετε με δηλώσεις του τύπου, «είσαι ο πρώτος/πρώτη σε όλα. Είσαι το πιο καλό παιδί που έβγαλε ποτέ ο κόσμος» οι οποίες μπορεί να έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί θα αποκτήσει υπερτροφικό εγώ, κάτι που θα επηρεάσει τις σχέσεις του με τους φίλους του, γεγονός που μακροπρόθεσμα θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στην αυτοεκτίμησή του.

    Θέστε στο παιδί σας στόχους, τους οποίους μπορεί να επιτύχει, όπως να ντύνεται μόνο του ή να πάρει ένα καλό βαθμό σε κάποιο διαγώνισμα. Γενικώς, να θέτετε στόχους που ταιριάζουν στην ηλικία και στις ικανότητες του παιδιού (στόχοι που είναι αδύνατο να επιτευχθούν έχουν αρνητικό αποτέλεσμα). Καθώς το παιδί εργάζεται να φτάσει στο στόχο, να το βοηθάτε, να επιβραβεύεται την προσπάθειά του και να τονίζεται την εικόνα του ως νικητή.

    Να κρίνετε την πράξη και όχι το άτομο. Όταν το παιδί κάνει κάτι κακό, να του λέτε, «Εσύ είσαι τόσο καλό παιδί, δεν θα έπρεπε να είχες κάνει κάτι τέτοιο» και όχι, «είσαι παλιόπαιδο».

    Επιβεβαιώστε τα αισθήματά του. Όταν το παιδί σας υποστεί κάποιο πλήγμα στην αυτοεκτίμησή του, είναι σημαντικό να ελέγχετε τα συναισθήματά του. Για παράδειγμα, αν προσβληθεί από ένα αρνητικό σχόλιο ενός φίλου ή δασκάλου, πείτε του, «Πληγώθηκες από αυτό που σου είπε ο τάδε» ή «πληγώθηκες από το γεγονός πως ο τάδε δεν σε συμπαθεί». Μόνο όταν το παιδί νιώσει επιβεβαίωση των συναισθημάτων του θα ανοιχτεί σε σας, στηρίζοντας την αυτοεκτίμησή του με την απαρίθμηση αυτών που το συμπαθούν και με τα καλά λόγια που έχουν πει για εκείνο.

    Να είστε υπερήφανοι για το παιδί σας. Πρέπει να θυμόμαστε και να επαναλαμβάνουμε σε τακτική βάση, πόσο τυχεροί και πόσο υπερήφανοι νιώθουμε που είμαστε γονείς του.

    Πρέπει να μιλάτε θετικά για το παιδί σας μπροστά σε σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή του, όπως ο παππούς και η γιαγιά, οι φίλοι και οι καθηγητές του.

    Δεν πρέπει ποτέ να το συγκρίνετε με άλλα παιδιά, λέγοντας, «γιατί να μην είσαι σαν τον/την τάδε;». Όταν λεχθεί κάτι τέτοιο από κάποιον τρίτο, βεβαιώστε το πως είναι μοναδικό και ιδιαίτερο με τον τρόπο του.

    Βεβαιωθείτε πως αυτοί που συναναστρέφονται με το παιδί σας, γνωρίζουν τις ικανότητές του. Στην αρχή του σχολικού έτους, μιλήστε με τους δασκάλους του, επισημαίνοντάς τους ποιες είναι οι ικανότητες του παιδιού σας και τους τομείς στους οποίους τα καταφέρνει καλύτερα, έτσι ώστε ο δάσκαλος να σχηματίσει θετική εικόνα γι’ αυτό και να συνεχίσει να χτίζει πάνω σε αυτές τις ικανότητες.

    Πείτε στο παιδί σας τακτικά ότι το αγαπάτε απεριόριστα. Όταν αποτυχαίνουν ή κάνουν κάτι λάθος, μην ξεχνάτε να τους λέτε, «Για μένα είσαι κάτι ξεχωριστό, θα σε αγαπώ πάντα ό,τι και αν γίνει!».

    Φροντίστε και τη δική σας αυτοεκτίμηση. Πρέπει να δείτε τον εαυτό σας θετικά. Οι γονείς που δεν έχουν αυτοεκτίμηση, δυσκολεύονται να μεγαλώσουν παιδιά με υψηλή αυτοεκτίμηση. Ένας καλός, θετικό γονιός είναι αυτός που ξέρει ότι δεν είναι τέλειος αλλά αναγνωρίζει την αξία του, προσπαθώντας πάντα να βελτιωθεί και να ωριμάσει.

    Περισσότερα

    Μαμά… φοβάμαι το σκοτάδι!

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Το μωρό σου φοβάται το σκοτάδι. Άλλες φορές θέλει ένα λαμπάκι αναμμένο και άλλες φορές δεν μπορεί να κοιμηθεί καθόλου μόνο του. Πιστεύει ότι θα βγει το τέρας ή η μάγισσα από την ντουλάπα να το φάει. Πως μπορείς να το αντιμετώπισεις; Τι φταίει;
    Η ψυχολόγος Κρίστη Μηλιόρδου εξηγεί τι πρέπει να κάνεις…

    “Μαμά φοβάμαι το σκοτάδι!”
    Μια φράση οικεία σε πολλές μητέρες, είτε επειδή κάποτε την είπαν οι ίδιες, είτε επειδή την ακούν τώρα από τα δικά τους παιδιά. Ο επιστημονικός όρος που αφορά τη φράση αυτή είναι η νυκτοφοβία, δηλαδή μια φοβία που χαρακτηρίζεται από σοβαρό φόβο για το σκοτάδι και προκαλείται από τη διαστρεβλωμένη αντίληψη του τι θα μπορούσε να συμβεί σε ένα σκοτεινό χώρο.

    Πότε εμφανίζεται ο φόβος στα παιδιά;

    Ο φόβος εμφανίζεται στην ηλικία των 2-3 ετών, όπου υπάρχει η δυνατότητα για φαντασία, αλλά όχι για τη διάκριση φανταστικού-πραγματικού. Αυτό μπορεί να είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι στην καθημερινότητα των παιδιών, αλλά και των ενηλίκων. Εμφανίζεται κάθε φορά που συναντάνε κάτι καινούργιο ή άγνωστο. Στα παιδιά ο φόβος για το σκοτάδι μπορεί τρέψει το άγνωστο σε κάτι τρομακτικό.

    Συμπτώματα: Τα συμπτώματα της νυκτοφοβίας μπορεί να είναι εκδήλωση άγχους, ιδρώτας, ταχυκαρδία ή αίσθημα ζάλης σε κάποιο σκοτεινό χώρο. Συγχρόνως, το παιδί δείχνει απρόθυμο να είναι εκτός σπιτιού όταν νυχτώνει.

    Τι φταίει;
    Ποιοι είναι οι παράγοντες που θα ενισχύσουν αυτόν το φόβο σε κάποια παιδιά και θα του δώσουν διαστάσεις πέραν του φυσιολογικού;

    Σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχει μια γενετική προδιάθεση, όπου καθιστά το παιδί πιο ευάλωτο στα εξωτερικά ερεθίσματα. Πέρα από αυτό, όμως σημαντικό ρόλο παίζει και η προσωπικότητα των γονέων.
    Αν ο γονέας είναι αγχώδης, μπορεί να μεταδώσει πολύ εύκολα την ανησυχία του. Παράλληλα, ο υπερπροστατευτικός γονέας ενισχύει στο παιδί (τις περισσότερες φορές άθελά του) το αίσθημα ότι είναι αδύναμο να αντιμετωπίσει δύσκολες ή φοβικές καταστάσεις μόνο του.
    Επίσης, μεγάλη σημασία στην εκδήλωση φοβιών παίζουν και τα δυσάρεστα ή αγχογόνα γεγονότα, όπως η παραμονή στο νοσοκομείο, ο αποχωρισμός από τους γονείς ή κάποιος τραυματισμός.
    Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί και ο ρόλος της τηλεόρασης στην ενίσχυση του φόβου, λόγω των προγραμμάτων που μπορεί να παρακολουθεί ένα παιδί και να περιέχουν βία ή τρομακτικές σκηνές. Ο συνδυασμός εικόνας και ήχου είναι αρκετά διεγερτικός για το νοητικό του σύστημα.
    Παρόμοια επίδραση μπορεί να έχει και η φοβική φράση, που πολλές φορές χρησιμοποιούν οι γονείς για να επιβάλλουν κανόνες, ότι αν δε συμπεριφερθούν σωστά κάποιο «τέρας» ή «μάγισσα» θα έρθει να τα πάρει. Δυστυχώς, μετά από αυτό πολλά παιδιά φοβούνται ότι η «μάγισσα» θα έρθει το βράδυ να τα πάρει μακρυά από το σπίτι τους!

    ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ
    Τι μπορεί όμως να κάνει κάθε γονιός που επιθυμεί να βοηθήσει το παιδί του να ξεπεράσει το φόβο για το σκοτάδι; Κάποιες πρακτικές συμβουλές είναι οι παρακάτω:

    -Ακούστε προσεκτικά. Πολλές φορές οι γονείς αποφεύγουν να συζητούν με τα παιδιά τους για τους φόβους τους καθώς φοβούνται ότι αυτό μπορεί να χειροτερέψει την κατάταση. Όμως, το να συζητάει κανείς κάτι τέτοιο τα βοηθάει να μάθουν πως να τους διαπραγματευτούν και να τους ξεπεράσουν.

    -Δείξτε κατανόηση για το φόβο τους. Με το να υποτιμάει κανείς τους φόβους τους ως ασήμαντους θέτει υπό αμφισβήτηση την κρίση τους και τα μπερδεύει. Είναι σημαντικό να δείξει κανείς κατανόηση και υποστήριξη για την παιδική φοβία, εξηγώντας παράλληλα ότι τίποτα στο σκοτάδι δεν πρόκειται να τα βλάψει. Παράλληλα, μπορεί να χρεαιστεί να τους κάνει λίγη παρέα το βράδυ που θα φοβούνται ή να τους κρατάει το χέρι.

    -Επιτρέψτε τους να υπερβάλλουν. Οι γονείς συνήθως ανησυχούν όταν ακούν το παιδί τους να μιλά επίμονα για το φόβο του. Αυτό όμως, μπορεί να αποτελεί για κείνο ένα φυσικό, αυθόρμητο τρόπο διαχείρισης του. Από την άλλη πλευρά, αν αυτή η «υπερβολή» διαρκέσει πάνω από δυο μήνες, τότε είναι καλύτερο να απευθυνθούν σε έναν ειδικό.

    -Βοηθήστε τα να αποκτήσουν δεξιότητες. Αν μάθουν να διαχειρίζονται το φόβο τους αποκτούν μια πολύτιμη ικανότητα που θα τα ωφελήσει μακροπρόθεσμα. Οι γονείς μπορούν να συμβάλλουν στην ανάλυση του φόβου και στην εξεύρεση στρατηγικών αντιμετώπισής του. Μπορεί ένα αναμμένο φωτάκι ή ένα παιχνίδι να το βοηθήσουν να νιώσει καλύτερα. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με μια πρόβα σε σκοτεινό δωμάτιο, όπου θα γίνει ανάλυση του τι το φοβίζει μέσα σ’αυτό και εξήγηση με επιχειρήματα ότι τίποτα από αυτά δεν μπορεί να το βλάψει.

    -Αρνηθείτε αν σας ζητήσει να έρθει να κοιμηθεί μαζί σας. Το αντίστοιχο ισχύει και για το δωμάτιο του αδερφού-ής. Το παιδί χρειάζεται να έχει τη μέγιστη βοήθεια όσον αφορά τρόπους για να μπορέσει μόνο του να ανιμετωπίσει τους φόβους του! Αν δεν του δοθεί αυτή τη δυνατότητα και μάθει να κοιμάται με τους γονείς αυτό θα ενισχύσει εξαρτητικές συμπεριφορές και μακροπρόθεσμα θα το οδηγήσει στην πεποίθηση οτι είναι αδύμανο μόνο του να λύσει τα προβλήματα που το απασχολούν.

    -Λάβετε υπ’όψιν σας λοιπά οικογενειακά ζητήματα που μπορεί να απασχολούν το παιδί και να συντελούν στην εκδήλωση της φοβίας, όπως είναι το διαζύγιο, ο θάνατος ζώου ή ανθρώπου, η γέννηση του αδερφού-ής κτλ. Σε αυτήν την περίπτωση μπορείτε να απευθυνθείτε στον παιδίατρο ή σε κάποιον ψυχολόγο για να τα αντιμετωπίσετε.
    Κρίστη Μηλιόρδου

    Περισσότερα

    Λάθη των γονιών στην αγωγή των παιδιών

    OLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Το πρώτο και σημαντικότερο λάθος, που διαπράττουν οι γονείς είναι το ότι ξεχνούν πάνω από όλα ότι είναι άνθρωποι με αδυναμίες, ελαττώματα, δεν είναι παντογνώστες και σίγουρα κάνουν λάθη στην αγωγή των παιδιών τους, τα οποία όμως μπορούν να τα συνειδητοποιήσουν και να μην τα επαναλάβουν.

    Οι γονείς πρέπει να αποκτήσουν γνώσεις για την ανατροφή των παιδών, να προετοιμάζονται για τα ενδεχόμενα μελλοντικά προβληματα και να δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις για αρμονική συνεργασία, τόσο μεταξύ τους όσο και με τα παιδιά, Η συμπεριφορά τους προς τα παιδιά, επηρρεάζει όχι μόνο την σχέση που θα έχουν με τα παιδιά λλά και ολόκληρη των ανάπτυξη του χαρακτήρα των παιδιών.

    Ας δούμε όμως κάποια λάθη, τα οποία κάνουν οι γονείς, χωρίς να τα συνειδητοποιούν.

    α) Πολλοί γονείς στην προσπάθειά τους να καθοδηγήσουν, να συμβουλέψουν και να προστατέψουν τα παιδιά, με σκοπό να τα κάνουν ευτυχισμένα κι επιτυχημένα στη ζωή, τα καταπιέζουν, καταπνίγουν τις επιθυμίες τους και δεν τους δίνουν περιθώρια για πρωτοβουλίες και αυτονομία. Τα παιδιά, νιώθουν ανίκανα να κάνουν κάτι μόνα τους και πιστεύουν ότι είναι κλεισμένα σε χρυσό κλουβί. Πρέπει να δίνουν κάποιες ελευθερίες στα παιδιά, όχι όμως να καταλήγουν στην ασυδοσία.(78)

    β) Οι γονείς με την καταπιεστική και αποκλειστική αγάπη που δείχνουν στα παιδιά (και την ίδια αγάπη προσδοκούν να εισπράξουν) τα αποξενώνουν από τον έξω κόσμο, τα εμποδίζουν στο να κάνουν φιλίες και γνωριμίες και τέλος τα παιδιά αυτά γίνονται ενήλικες μοναχικοί, εσωστρεφείς, με προβλήματα κοινωνικής συμπεριφοράς και συναναστροφής. Το κάθε παιδί έχει ανάγκη από την απεριόριστη αγάπη των γονιών του, αλλά αυτή η αγάπη δεν πρέπει να τα κανει να εξαρτώνται από τους γονείς και να μην μπορούν να αποκολληθούν από αυτούς.(79)

    γ) Από την άλλη, οι εντελώς αδιάφοροι γονείς, οι γονείς δηλ. που δεν δίνουν σημασία στα προβλήματα και στις ανάγκες των παιδιών, δεν τους προσφέρουν αγάπη και φροντίδα, δημιουργούν ψυχολογικές διαταραχές και νοητική καθυστέρηση στα παιδιά, τα οποία νιώθουν μόνα, εγκατελειμένα και αποξενωμένα. Κι αυτό γιατί η ψυχολογική ανάγκη του παιδιού να αγαπά και να αγπιέται, να φροντίζεται, να νιώθει ασφαλές, δεν ικανοποιείται κι έτσι δημιουργούνται ανεπανόρθωτες ψυχικές βλάβες και τραύματα. Ο Nobel λέει:

    “Το παιδί που μεγαλώνει με επιδοκιμασία, μαθαίνει να αγαπά τον εαυτό του.

    Το παιδί που μεγαλώνει με ασφάλεια μαθαίνει να πιστεύει στον εαυτό του.

    Το παιδί που μεγαλώνει με αποδοχή και φιλία, μαθαίνει να αγαπά τον κόσμο.”(80)

    δ) Οι γονείς ξεχνάνε να συμπεριφέρονται μερικές φορές σαν τα παιδια, να παίζουν μαζί τους, να προσπαθούν να σκέφτοναι όπως τα παιδιά, ώστε να καταλαβάινουν τον τρόπο και την αιτία των πράξεών τους και απαιτούν από τα παιδιά να φέρονται, να σκέφτονται και να ενεργούν όπως οι μεγάλοι, κάτι που είναι αρκετά δύσκολο. Οι γονείς απαιτούν την τελειότητα από τα παιδιά στην συμπεριφορά τους και τυφλή υπακοή στο πρόσωπό τους, έχοντας βέβαια, τις περισσότερες φορές, καλό κίνητρο. Ο τρόπος όμως που εκφράζουν την απαίτηση αυτή είναι αυταρχικός και βίαιος.(81)

    ε) Πολλά λάθη γίνονται από τους γονείς ανάλογα με τη σειρά της γέννησης των παιδιών.

    Κυρίως στο πρωτότοκο παιδί, κάνουν οι γονείς τα περισσότερα λάθη, από άγνοια και από έλλεψη εμπειρίας. Οι γονείς φτάνουν σε υπερβολές και παραφέρονται, όσον αφορά την διαπαιδαγώγησή του. Με την γέννηση των άλλων παιδιών, οι γονείς κάνουν συγκρίσεις με το πρωτότοκο και ίσως να αδιαφορήσουν και να το παραμερίσουν με τον ερχομό του δεύτερου παιδιού, δίνοντας περισσότερη προσοχή στο νέο μέλος της οικογενείας.

    Στο τελευταίο παιδί, οι φροντίδες και η προσοχή που του δίνουν είναι μερικές φορές υπερβολικές και καταπιεστικές με αποτέλεσμα το παιδί να εξαρτάται αποκλειστικά από τους γονείς, να μην έχει δική του πρωτοβουλία και γνώμη, να μην είναι αυτόνομο και να νιώθει καταπίεση και ασφυκτική αγπάπη. Τα μεγαλύτερα αδέλφια του, βλέποντας την ιδιαίτερη προσοχή και αγάπη που του δείχνουν οι γονείς, υπάρχει περίπτωση να ζηλέψουν και να του κρατήσουν κακία, μιας και συγκεντρώνει όλα τα προνόμια των γονιών του.

    Το μεσαίο παιδί, συγκεντρώνει τα λιγότερα προνόμια και τη λιγότερη προσοχή των γονιών και ίσως και κάποια αδιαφορία εκ μέρους τους μιας και αφιερώνουν την περισσότερη φροντίδα τους στο τελευταίο παιδί τους.

    Το μοναχοπαίδι, αν κι έχει την αποκλειστική φροντίδα και μέριμνα των γονιών του, μιας και μεγαλώνει σε κλίμα υπερπροστατευτικό και σε περιβάλλον μεγάλων, νιώθει ανασφάλεια στην επαφή του με τα άλλα παιδιά, γίνεται απαιτητικό, ανυπόμονο και επίμονο στις απαιτήσεις του, τις οποίες συνήθως τις πραγματοποιούν οι γονείς του και δυσκολεύεται στις σχέσεις του, μιας και έχει μάθει να τα έχει όλα δικά του και δεν γνωρίζει την άρνηση. Οι γονείς για να αποφύγουν την διαμόρφωση ενός δύστροπου χαρακτήρα και την προσκόλληση μαζί τους, πρέπει να το παροτρέπουν να κάνει παρέα και με άλλα παιδά, να μην είναι συνέχεια μαζί τους, να μην του δείχνουν υπερβολική αδυναμία και αφοσίωση και καλό θα ήταν να το πήγαιναν στο νηπιαγωγείο, για να έρθει σε επαφή φε άλλα παιδιά και να κοινωνικοποιηθεί σωστά.(82)

    στ) Τέλος, θα πρέπει να αναφερθούν συνοπτικά κάποια σημαντικά λάθη που κάνουν οι γονείς:

    Δεν σέβονται την προσωπικότητα του παιδιού και το θεωρούν ως κτήμα τους.


    Τρομοκράτηση με σωματικές ποινές και ψυχολογική βία


    Υπερβολική επίβλεψη και αφαίρεση δικαιωμάτων με αποτέλεσμα το παιδί να νιώθει ανίκανο να κάνει οτιδήποτε


    Συνεχής γκρίνια, μαλώματα και τιμωρίες για μη ουσιαστικά προβλήματα, με παράλληλη ταπείνωση του εγωισμού του παιδιού.


    Αδιαφορία και έλλειψη τρυφερότητας και αγάπης.


    Δημιουργία καταστάσεων που ευνοούν την ανισότητα των δύο φύλων

    Περισσότερα

    Δεν ακούει κανέναν; Χρησιμοποιείστε τη μέθοδο «Γκάντι

    Το μικρό σας σας χτυπάει, αρνείται να σας υπακούσει… Με λίγα λόγια, μπροστά σας έχετε έναν μικρό… αντάρτη. Με τη συμπεριφορά του πραγματικά σας φέρνει στα όριά σας. Τι κάνουμε λοιπόν; Σε αυτές τις δύσκολες περιπτώσεις μπορεί να βοηθήσει μια νέα μέθοδος. Το όνομά της; Ειρηνική αντίσταση! Πρότυπό της; Ο Μαχάτμα Γκάντι.

    Ακόμη και τα πιο ήρεμα και υπάκουα πιτσιρίκια κάποια στιγμή αναστατώνουν τους γονείς τους. Γι’ αυτό και οι μικροεντάσεις δεν λείπουν σχεδόν από καμία οικογένεια. Είτε γιατί ο μικρός δεν μάζεψε τα παιχνίδια του από το καθιστικό είτε γιατί τα αδελφάκια τσακώνονται μεταξύ τους για το τελευταίο ποτήρι χυμό, με αποτέλεσμα ο μπαμπάς ή η μαμά να αναγκάζεται να βάζει τις φωνές. Όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά και συμβαίνουν και στις… καλύτερες οικογένειες.

    Αν όμως το τρίχρονο πιτσιρίκι σας σας χτυπάει, αν το πεντάχρονο αγοράκι σας προσβάλλει και κοροϊδεύει τη νηπιαγωγό του, αν σας πιέζει ζητώντας διάφορα πράγματα με επίμονο και άσχημο τρόπο (π.χ. λειχουδιές, χρήματα, περισσότερη τηλεόραση), αν πρέπει να το παρακαλάτε με τις ώρες για να πάει στο κρεβάτι ή να φάει όλο το φαγητό του ή αν σας απειλεί ότι θα «αυτοκτονήσει», τότε τα πράγματα αλλάζουν. Εδώ δεν πρόκειται για συνηθισμένες σκανδαλιές και γκρίνιες, αλλά για προβληματική συμπεριφορά. Ανεξάρτητα από τις αιτίες της, αυτή η συμπεριφορά διαταράσσει την οικογενειακή ισορροπία και φέρνει τα… πάνω κάτω στο σπίτι. Οι γονείς ταλαντεύονται ανάμεσα στην οργή και την απελπισία, τα πιτσιρίκια δοκιμάζουν τα όρια και τα νεύρα του μπαμπά και της μαμάς και απολαμβάνουν την εξουσία τους.

    Υπάρχει… σωτηρία; Ναι! Αρκεί να ακολουθήσετε τη νέα τακτική που προτείνει ο καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, Ηaim Omer, η οποία βασίζεται στη στάση και τη φιλοσοφία του Μαχάτμα Γκάντι. Δηλαδή στην ήρεμη μεν αλλά αποτελεσματική αντίσταση. Ο Ινδός πολιτικός είχε καταφέρει να πηγαίνει κόντρα στους Βρετανούς αποικιοκράτες, χωρίς όμως η σύγκρουσή τους να βγαίνει εκτός ελέγχου και να οδηγεί σε καταστροφή. Ποιο ήταν το «όπλο» του; Η ειρηνική, χωρίς χρήση βίας, αντίσταση. Δεν θα μπορούσαν άραγε και οι γονείς να επωφεληθούν από αυτή την τακτική;

    Μια πρωτοποριακή μέθοδος

    Εδώ και πολλά χρόνια ο καθηγητής Ψυχολογίας Ηaim Omer δουλεύει και δοκιμάζει τη μέθοδό του σε οικογένειες στη Γερμανία και το Ισραήλ. Όλοι οι γονείς που συμμετέχουν στις έρευνές του μοιάζουν μεταξύ τους. Δηλαδή είναι μαμάδες και μπαμπάδες που έχουν μια ολέθρια έχθρα με τα μικρά τους, που βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση εξουσίας με τα πιτσιρίκια τους, συνήθως για ασήμαντες αφορμές. Ή, από την άλλη, είναι γονείς που έχουν… παραδώσει τα όπλα και έχουν γίνει παιχνιδάκι στα χέρια του απαιτητικού παιδιού τους. Μάλιστα, ήδη η μέθοδος του καθηγητή Omer χρησιμοποιείται με επιτυχία από τους ειδικούς παιδοψυχολόγους στη Γερμανία σε μικρά και μεγάλα παιδιά.

    Ποιο είναι, όμως, το μυστικό της νέας μεθόδου; Λοιπόν, οι γονείς, ανεξάρτητα από την ηλικία του παιδιού τους, θα πρέπει να σταματήσουν να «απαντούν» στις προκλήσεις του και να μην παρασύρονται σε μια κόντρα που δεν οδηγεί πουθενά, σε αυτόν το φαύλο κύκλο τού «Θα το κάνεις»-«Όχι, δεν θα το κάνω». Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ας δούμε τι προτείνει η νέα μέθοδος:

    Όχι κήρυγμα

    Οι γονείς πρέπει να σταματήσουν το κήρυγμα, τα παρακάλια, τις ατέλειωτες συζητήσεις. Το μόνο που καταφέρνουν με όλα αυτά είναι να εξαντλούνται οι ίδιοι και στο τέλος το μικρό να κάνει τελικά το δικό του!

    Ψυχραιμία και όχι άμεσες αντιδράσεις

    Οι γονείς πρέπει να μάθουν να παραμένουν ήρεμοι σε έντονες καταστάσεις και να μην παρασύρονται από την ένταση της στιγμής. Αν, για παράδειγμα, το μικρό τους τους χαστουκίσει, θα πρέπει να μείνουν αρχικά σιωπηλοί και να συλλογιστούν αυτό που συνέβη. Έτσι θα συγκρατήσουν την οργή τους, που μπορεί να οδηγήσει σε λάθος αντιδράσεις. Θα «απαντήσουν» στην κακή συμπεριφορά του παιδιού τους μόνο αφού περάσει κάποιος χρόνος: μισή ώρα αν το παιδί είναι κάτω των 6 ετών και μία μέρα αν είναι μεγαλύτερο.

    Ξεκαθάρισμα… λογαριασμών με «Sit-in»!

    Θα πρέπει να είναι ξεκάθαροι και σαφείς με το παιδί! Δηλαδή, θα πρέπει να του ανακοινώσουν ότι από εδώ και στο εξής δεν θα ανέχονται πια την άσχημη συμπεριφορά του. Επειδή όμως ένα πεντάχρονο που χτυπάει π.χ. συστηματικά τα συνομήλικά του ή φέρεται πολύ άσχημα στη μητέρα του δεν… παίρνει και πολύ στα σοβαρά υπόψη του τέτοιου είδους ανακοινώσεις, θα πρέπει οι γονείς να κάνουν την ανακοίνωσή τους με τον πιο σωστό τρόπο. Ποιος είναι αυτός; Το «Sit-in» (βλ. πλαίσιο). Δηλαδή, οι γονείς θα πρέπει να κάνουν «κατάληψη» στο δωμάτιο του παιδιού, να καθίσουν σε μια καρέκλα και να πουν με πολύ σοβαρό ύφος στο μικρό ότι δεν πρόκειται να ανεχτούν πια τη συμπεριφορά του και ότι περιμένουν, εδώ και τώρα, από εκείνο, τις προτάσεις του για να λυθεί το πρόβλημα. Όπως τονίζουν οι ειδικοί της μεθόδου, «με το Sit-in δεν επιβάλλουμε τίποτα στο παιδί, αλλά αντίθετα το ενθαρρύνουμε να βρει μόνο του τη λύση. Οι γονείς δεν είναι ούτε αυθεντίες που γνωρίζουν τα πάντα ούτε ρομπότ-παιδαγωγοί που μοιράζουν επιβραβεύσεις ή τιμωρίες».

    Μια αγκαλιά στις δύσκολες στιγμές

    Αν το παιδί είναι μικρό (2-3 ετών) και έχει κάποιο από τα γνωστά ξεσπάσματα θυμού αυτής της ηλικίας, δηλαδή πέφτει στο πάτωμα, ουρλιάζει, καταστρέφει αντικείμενα ή απειλεί να κάνει κακό στον εαυτό του, οι γονείς μπορούν να το ηρεμήσουν με μια λαβή που ονομάζεται «η αγκαλιά της αρκούδας». Σε αυτή την περίπτωση ο ενήλικος παίρνει το παιδί στην αγκαλιά του και κλείνει σφιχτά γύρω του τα χέρια του, έτσι ώστε το μικρό να μην μπορεί να κάνει καμία κίνηση. Το μήνυμα που παίρνει το πιτσιρίκι είναι το εξής: «Είμαι εδώ. Θα μείνω εδώ. Δεν θα σε αφήσω να συνεχίσεις αυτό που κάνεις».

    Μάρτυρες «υπεράσπισης»

    Συνήθως οι γονείς επιθετικών παιδιών αισθάνονται ντροπή για τη συμπεριφορά του μικρού τους και αποφεύγουν να μιλούν γι’ αυτό το θέμα. Σύμφωνα με τους ειδικούς, όμως, είναι σημαντικό να σπάσουν τη σιωπή τους και να αναζητήσουν τη βοήθεια κάποιου δικού τους άνθρωπου: είτε μιας φίλης, είτε ενός θείου ή θείας του παιδιού. Αυτό το άτομο μπορεί να μεσολαβήσει στους καβγάδες τους με το μικρό, να χρησιμεύσει ως «μάρτυρας υπεράσπισης» των γονιών και να δείξει στο παιδί ότι βρίσκει σωστή την απόφαση και τη θέση του μπαμπά ή της μαμάς. Ας μην ξεχνάμε ότι ο κύκλος των γονιών -οι φίλοι και οι συγγενείς- παίζει σπουδαίο ρόλο για τα παιδιά, αφού αντιπροσωπεύει για εκείνα τον κόσμο των ενηλίκων. Βλέποντας το μικρό ότι αυτός ο κόσμος αποδέχεται και στηρίζει τους γονείς, ηρεμεί και αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια και σιγουριά για τους δικούς του, τους σέβεται και τους υπολογίζει.

    Mαζί στο γραφείο

    Αν το παιδί είναι μεγαλύτερο, οι γονείς μπορούν να εφαρμόσουν την τακτική «Τime-in». Δηλαδή, το παιδί είναι υποχρεωμένο να περάσει μία μέρα με τον μπαμπά ή τη μαμά στο χώρο της εργασίας τους.

    Τα οφέλη

    Εφαρμόζοντας αυτή τη μέθοδο, οι γονείς κερδίζουν πολλά. Πρώτα απ όλα, αποκτούν υπόσταση ως γονείς. Τι σημαίνει αυτό; Ότι παύουν να είναι… αόρατοι για το μικρό. Έτσι γίνονται πιο δυνατοί και κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Και αυτή η δύναμη είναι το αντίθετο της εξουσίας, που καταπιέζει και εξουδετερώνει το παιδί. Ας μην ξεχνάμε ότι οι τιμωρίες και οι απειλές απομακρύνουν το παιδί από το γονιό. Αντίθετα, η δύναμη που πηγάζει από την ειρηνική αντίσταση φέρνει το παιδί πιο κοντά στο γονιό, γίνεται μια γέφυρα επικοινωνίας.

    Τα παιδιά αναπτύσσονται πιο σωστά όταν αισθάνονται όχι μόνο την αγάπη και την τρυφερότητα των γονιών τους, αλλά και τη δύναμή τους και την αποφασιστικότητά τους. Είναι δύσκολο φυσικά να κάνεις το παιδί σου να σε βλέπει έτσι κάθε μέρα: τρυφερό αλλά και δυνατό. Η μέθοδος Γκάντι, λοιπόν, προσπαθεί να συνδυάσει με τον καλύτερο και πιο άμεσο τρόπο αυτά τα δύο στοιχεία. Η ειρηνική αντίσταση μπορεί, πραγματικά, να βοηθήσει τους γονείς να αποκαταστήσουν την ισορροπία στην οικογένειά τους. Και, μάλιστα, από τη στιγμή που θα τα καταφέρουν, είναι πια περιττή…

    Ναι μεν, αλλά…

    Υπάρχει και αντίλογος σε αυτή τη μέθοδο. Ορισμένοι ειδικοί τη βρίσκουν υπερβολικά σκληρή και δύσκολη για τους γονείς και τα παιδιά. Μπορεί να μη χρησιμοποιούν οι γονείς βία, αλλά, από την άλλη, μήπως με αυτή την τακτική απλώς καταπιέζουν την παρόρμησή τους και επιβάλλουν την εξουσία τους με έναν άλλον τρόπο; Ο καθηγητής Omar γνωρίζει αυτό τον κίνδυνο. Όμως, όπως τονίζει, η σχέση παιδιού και γονιού έχει πάντα το στοιχείο της εξουσίας, αφού οι γονείς είναι εκείνοι που θα πρέπει να βάζουν τα όρια.

    Η ειρηνική αντίσταση μπορεί να είναι «ειρηνική», αλλά ταυτόχρονα είναι και δυναμική, ενώ ο στόχος των γονιών που την εφαρμόζουν δεν είναι να νικήσουν… το παιδί. Η μαμά και ο μπαμπάς που ακολουθούν αυτή τη μέθοδο πρέπει να είναι ταυτόχρονα και τρυφεροί με τα μικρά τους. Θα πρέπει να τους λένε το «σ’ αγαπώ» και να τους δείχνουν έμπρακτα την αγάπη τους και το σεβασμό τους. Δεν πρέπει να αποφεύγουν να «καλομαθαίνουν» το μικρό ταραξία με μια εκδρομή ή μια έξοδο για γλυκό. Όμως, αυτό θα πρέπει να το κάνουν χωρίς ανταλλάγματα, π.χ. «Αν είσαι φρόνιμος, θα πάμε σινεμά», και να δείξουν απλά στο πιτσιρίκι τους πόσο πολύ το υπολογίζουν και το εκτιμούν.

    Τι είναι το «Sit-in»

    O γονιός (ή και οι δύο γονείς) μπαίνει στο δωμάτιο, κλείνει πίσω του την πόρτα και κάθεται σε μια καρέκλα μπροστά στην είσοδο του παιδικού δωματίου. Με ήρεμη φωνή λέει στο παιδί: «Δεν αποδέχομαι άλλο αυτό που κάνεις (π.χ. το ότι χτυπάς και βρίζεις τα άλλα παιδιά κ.ά.). Θα μείνω εδώ και θα περιμένω από εσένα τις προτάσεις σου για το πώς μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση στο μέλλον». Ο μπαμπάς (ή η μαμά) δεν πρέπει να ανοίξει διάλογο με το παιδί, να το προκαλέσει ή να απαντήσει στις προκλήσεις του. Αν το μικρό απλώσει το χέρι του, μπορεί να αμυνθεί, αλλά όχι με φωνές ή ανταποδίδοντας το χτύπημα. Στην περίπτωση που το παιδί κάνει σοβαρές προτάσεις για τη λύση του προβλήματος, θα πρέπει ο γονιός να τις συζητήσει μαζί του.

    Αν πάλι το παιδί δεν προτείνει τίποτε, τότε ο γονιός θα πρέπει να παραμείνει στο δωμάτιο (μισή ή μία ώρα, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού). Αν τελικά το «Sit-in» δεν φέρει αποτέλεσμα, μπορεί να το επαναλάβει την επόμενη ή τις επόμενες μέρες. Όπως έχουν δείξει οι έρευνες, η συμπεριφορά του παιδιού καλυτερεύει ύστερα από μερικά «Sit-in». Προσοχή όμως! Το «Sit-in» δεν πρέπει να γίνεται αμέσως μετά από κάποιον καβγά.
    in.grOLYMPUS DIGITAL CAMERA

    Περισσότερα