• Tweets

    Please check your Twitter settings!
  • Archive

    Η πίεση για να φέρει καλούς βαθμούς: Πόσο κακό κάνει στο παιδί.

    Η βαθμολογία των μαθητών στο τέλος κάθε τριμήνου αποτελεί σύνηθες άγχος τόσο για τους ίδιους όσο και για τους γονείς που θέλουν να παρακολουθούν από κοντά την πρόοδο των παιδιών τους. Όσο το άγχος για το βαθμό λειτουργεί ως κινητήριος δύναμη που δραστηριοποιεί και εμπλέκει το μαθητή σε έναν υγιή ανταγωνισμό στα πλαίσια της μαθητικής κοινότητας, τότε καλώς! Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που το άγχος για τον καλό βαθμό καταβάλλει το μαθητή και το κυνήγι της βαθμολογίας γίνεται αυτοσκοπός;

    Πρόκειται για μια πραγματικότητα που εμφανίζεται δειλά δειλά από τα πρώτα χρόνια της σχολικής σταδιοδρομίας των μαθητών και τους ακολουθεί μέχρι τέλους, εφόσον η βαθμολογία αποτελεί έναν από τους βασικούς τρόπους αξιολόγησης της επίδοσης τους και παράλληλα μια συνεχή εκπαιδευτική διαδικασία εξηγεί η Ελισάβετ Σούκουλη, Φιλόλογος που έχει ειδικευτεί στην Ειδική Αγωγή και τη Λογοθεραπεία.

    Από την Ε΄ δημοτικού και μετά, οι μαθητές παίρνουν για πρώτη φορά στον έλεγχο και αριθμητική βαθμολογία, Άριστα (9-10), Πολύ Καλά (7-8), Καλά (5-6). Πολλά από τα παιδιά μόλις παίρνουν τα αποτελέσματα ενός διαγωνίσματος στα χέρια τους ρωτούν εναγωνίως «Κυρία ποιος πήρε το μεγαλύτερο βαθμό;» ή συζητούν μεταξύ τους λέγοντας «Τι βαθμό πήρες εσύ;» και πολύ πιθανό πίσω από αυτές τις ερωτήσεις να κρύβεται ένα «πάλι δεν τα κατάφερα να πάρω μεγάλο βαθμό» ή ακόμη χειρότερα «πάλι δε θα αρέσει ο βαθμός στους γονείς μου»… Συχνά μαθητές, από το δημοτικό, μπαίνουν στη διαδικασία να αποκρύπτουν τη βαθμολογία τους ή να λένε ψέματα.

    Ίσως αυτή η αντίδραση να μην υπήρχε ή έστω να μην εκδηλωνόταν τόσο έντονα αν τόσο μαθητές όσο και γονείς αντιμετώπιζαν την αξιολόγηση της επίδοσης τους στην ουσιαστική της διάσταση.

    Η αξιολόγηση του μαθητή μέσω της βαθμολογίας δεν υπάρχει ούτε για να τον τιμωρήσει για τις επιδόσεις του σε περίπτωση που δεν είναι καλές ούτε για να του δείξει ότι δεν είναι ικανός να ανταποκριθεί στις σχολικές απαιτήσεις. Ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει για να τον τιμωρήσει για τη συμπεριφορά του ή για να προκαλέσει προστριβές ή αντιδικίες με τους γονείς.

    Ο λόγος που συμβαίνουν όλα αυτά; Σίγουρα δεν είναι ένας και σίγουρα θέλει σελίδες ολόκληρες για να γίνει ανάλυση σε βάθος. Η πρώτη σκέψη βέβαια που έρχεται στον καθένα από μας είναι πως το ισχύον εκπαιδευτικό σύστημα είναι αυτό που καλλιεργεί «την ψύχωση του καλού βαθμού». Ενδεικτικά αναφέρω ότι από την έρευνα του ΕΚΚΕ για «το ελληνικό σχολείο στην αυγή του 21ου αιώνα» προκύπτει ότι η βαθμοθηρία αρχίζει να είναι εμφανέστατη πλέον από το γυμνάσιο και κορυφώνεται στο λύκειο με ένα ποσοστό 92,9% των μαθητών να δηλώνουν ότι θα ήθελαν να παίρνουν πάντα μεγάλους βαθμούς. Δε χρειάζεται βέβαια κανείς έρευνες για να πειστεί μιας και οι περισσότεροι από μας έχουμε βιώσει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είτε ως μαθητές είτε ως γονείς. Και όλοι μας βέβαια γνωρίζουμε καλά πως οι άριστες επιδόσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής πορείας δεν επιβεβαιώνουν πάντα τις επιδόσεις κατά τις κρίσιμες εισαγωγικές εξετάσεις για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

    Βέβαια εκτός από το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα και οι γονείς παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία του προβλήματος. Πολλές φορές οι ανασφάλειες τους από την υπάρχουσα κατάσταση, τα άγχη τους ή και οι δικές τους απωθημένες φιλοδοξίεςπροβάλλονται πάνω στα ίδια τα παιδιά, ασυνείδητα τις περισσότερες φορές.

    Το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνουν οι ίδιοι οι γονείς προκειμένου να βοηθήσουν τα παιδιά τους είναι να συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι καλά ποια είναι η ουσία και ο σκοπός της αξιολόγησης ενός μαθητή μέσω της βαθμολογίας.

    Ειδικότερα, σκοπός της αξιολόγησης της επίδοσης του μαθητή είναι:

    Η παρώθηση, η ενθάρρυνση και η σωστή αυτοαντίληψη του παιδιού
    Η διάγνωση των κλίσεων και των ικανοτήτων του από το δάσκαλο, καθώς και των μαθησιακών δυσκολιών που τυχόν αυτό αντιμετωπίζει
    Η ανατροφοδότηση της διδασκαλίας και της μάθησης για την προαγωγή του παιδευτικού έργου. (Προεδρικό διάταγμα ΥΓΓ Αριθμ.462)
    Η αξιολόγηση λοιπόν δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μια διαδικασία για να επιτευχθούν όλοι οι παραπάνω σκοποί. Είναι το μέσο που βοηθά τον εκπαιδευτικό, τον μαθητή και τον γονιό να πετύχουν τον κοινό τους στόχο, που δεν είναι άλλος πέρα από την πρόοδο του μαθητή!

    Προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί και ο γονιός με τη σειρά του. Και για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να είναι ουσιαστικά δίπλα στο παιδί του αν θέλει να το βοηθήσει στη σχολική του πορεία.

    Ένας γονιός στηρίζει ουσιαστικά το παιδί του στο σχολείο και αποβάλλει το άγχος του για τους βαθμούς όταν:
    •Εκφράζει την ικανοποίησή του σε σχέση με τις επιδόσεις του και τονίζει τα θετικά του στοιχεία δείχνοντας του εμπιστοσύνη πως θα τα καταφέρει γιατί έχει τις δυνατότητες.
    •Δεν τον/ την συγκρίνει με τους συμμαθητές του/της. Οι δυνατότητες εξέλιξης του κάθε μαθητή είναι διαφορετικές. Το μόνο που πετυχαίνει ένας γονιός συγκρίνοντας είναι να δημιουργεί αισθήματα μειονεξίας στο παιδί του αλλά και πιθανής παραίτησης από τη διαδικασία της μάθησης.
    •Δεν αντιδρά με υπερβολή είτε σε έναν μεγάλο βαθμό είτε σε έναν χαμηλό βαθμό. Και στις δυο περιπτώσεις καλό είναι να έχει μια ισορροπημένη συμπεριφορά γιατί στη μεν πρώτη περίπτωση μπορεί να οδηγήσει το παιδί σε πλήρη απογοήτευση ενώ στη δεύτερη να καλλιεργήσει στο παιδί έντονο το αίσθημα του ανταγωνισμού με τους συμμαθητές του.
    •Σε περίπτωση χαμηλής βαθμολογίας, συζητά με το παιδί προκειμένου να εντοπίσει και ο ίδιος τι είναι αυτό που τον/ τη δυσκολεύει. Πολλές φορές η χαμηλή βαθμολογία σ΄ ένα διαγώνισμα μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά προβληματίζοντας και δραστηριοποιώντας τον μαθητή!
    •Όταν το παιδί επιστρέφει από το σχολείο φροντίζει να κουβεντιάζει για το πώς πέρασε τη μέρα του, με ποιους συνεργάστηκε και τι καινούριο έμαθε δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο πως το σημαντικότερο είναι να περνάει όμορφα στο σχολείο και να εξελίσσεται δημιουργικά! Δίνει έμφαση στη μόρφωση ως αξία ζωής και όχι ως το μέσο για έναν καλό βαθμό.

    boro.gr

    Περισσότερα

    Ασκήσεις και διάβασμα στο σπίτι: Πόσο και πώς να βοηθάς το παιδί σου.

    Πρέπει οι γονείς να βοηθούν το παιδί με τις σχολικές ασκήσεις; Αν ναι, πόση και τι είδους βοήθεια μπορούν να προσφέρουν; Μια γενική απάντηση είναι όσο το δυνατόν λιγότερο και φυσικά να μην κάνουν τελικά οι ίδιοι τις ασκήσεις των παιδιών τους! Οι εργασίες για το σπίτι πολύ συχνά αποτελούν αιτία άγχους, ακόμα και εντάσεων μέσα στην οικογένεια.

    Πόσο λοιπόν μπορεί ή πρέπει ο γονιός να βοηθά το παιδί στις ασκήσεις για το σπίτι;

    * Άλλο βοηθώ και άλλο κάνω τις ασκήσεις!
    Υπάρχει μια γραμμή- ίσως λεπτή- στο να βοηθάτε το παιδί σας και στο να καταλήγετε τελικά εσείς να κάθεστε στο γραφείο ή να εμφανίζεστε ως λυσσάρι. Το παιδί είναι υπεύθυνο για τις ασκήσεις. Η δική σας υποχρέωση είναι να εξηγήσετε αν κάτι δεν καταλαβαίνει και να βοηθήσετε στην οργάνωση της μελέτης.

    * Στόχος η μάθηση και όχι ο βαθμός

    Το παιδί σας έχει μια εργασία, την κάνει αλλά εσείς κρίνετε ότι είναι μέτρια. Σκέφτεστε ότι δεν πάρει Α ή δεν θα είναι το καλύτερο γραπτό της τάξης. Έχετε δύο επιλογές, να αφήσετε το παιδί να πάει την εργασία έτσι όπως είναι ή να φτιάξετε εσείς μια καλύτερη! Η σωστή επιλογή είναι η πρώτη. Σημασία έχει το παιδί σας να παρουσιάζει τη δική του δουλειά, να προσπαθεί και μέσα από τα λάθη να μαθαίνει. Σε κάποια άλλη στιγμή μπορείτε να κάνετε μια παρόμοια άσκηση μαζί για να βελτιωθεί.

    * Διόρθωση λαθών

    Το παιδί ολοκληρώνει μια άσκηση, η μαμά βλέπει ότι έχει κάνει ορθογραφικά λάθη. Τι κάνει; Συνήθως του τα διορθώνει! Είναι σωστό; όχι βέβαια! Ζητάμε από το παιδί πάντα να κάνει έναν έλεγχο αφού ολοκληρώσει την άσκηση. Αν δεν εντοπίσει τα λάθη, τότε τα συζητάμε μαζί, εξηγούμε το κάθε τι και το προτρέπουμε να διορθώσει. Τα λάθη μάλιστα αποτελούν ευκαιρία για μια γρήγορη επανάληψη σε κάποιο γραμματικό φαινόμενο.

    * Τα παιδιά έχουν την ευθύνη

    Κάποια παιδιά δεν σημειώνουν τις ασκήσεις τους, ξεχνούν να κάνουν τις φωτοτυπίες τους, μάλιστα πολλές φορές και επίτηδες. Τότε η μαμά συνήθως παίρνει τηλέφωνο κάποιο συμμαθητή και μαθαίνει τις υποχρεώσεις του παιδιού. Αυτό μπορεί να συμβεί μία φορά, αλλά αν γίνεται επανειλημμένα το παιδί δεν θα μάθει να σημειώνει από μόνο του. Τι κάνουμε λοιπόν; Βάζουμε το παιδί να παίρνει τηλέφωνο το συμμαθητή του – γρήγορα θα νοιώσει άσχημα αν πρέπει να το κάνει αυτό κάθε μέρα και θα αρχίσει να σημειώνει. Προτρέπουμε για χρήση μπλοκ ή τετραδίου για σημειώσεις των ασκήσεων. Επίσης βοηθούν οι συνδετήρες ή οι σελιδοδείκτες για να ξέρει σε ποια σελίδα βρίσκεται. Βρείτε δηλαδή εσείς τον καλύτερο τρόπο για να βοηθήσετε το παιδί σας να κρατά σημειώσεις για τις εργασίες του.

    * Δεν είστε δάσκαλος

    Το παιδί σας βαριέται να διαβάσει ένα κείμενο π.χ. στην Ιστορία, οπότε εσείς το διαβάζετε, κάνετε και κανονική παράδοση του μαθήματος και το παιδί απλά ακούει και μαθαίνει. Λάθος! Το παιδί πρέπει να μάθει να διαβάζει ένα κείμενο και να το κατανοεί. Επίσης πρέπει να προσέχει στην παράδοση του μαθήματος στο σχολείο. Αν όμως ξέρει ότι η μαμά θα κάνει τη δασκάλα στο σπίτι, τότε πολύ πιθανό να χαζεύει στην τάξη.

    * Αφήστε τα παιδιά να σκεφτούν

    “Μαμά πώς γράφεται η λέξη χαρίζω;” Η σωστή απάντηση δεν είναι με “ι”, αλλά να αφήσετε το παιδί σας να σκεφτεί το πως και το γιατί. Μπορείτε δηλαδή να επισημάνετε απλά την κατάληξη του ρήματος ώστε το παιδί να θυμηθεί, κάνοντας έτσι και μια μικρή επανάληψη στα ρήματα σε -ιζω επισημαίνοντας και τις εξαιρέσεις τους.

    * Μαζί στο γραφείο;

    Όχι φυσικά! Δεν πρέπει να κάθεστε μαζί με το παιδί όταν διαβάζει. Είναι μια λάθος τακτική που γρήγορα θα σας κουράσει εσάς και θα δημιουργήσει στο παιδί την ανάγκη να διαβάζει πάντα παρέα με κάποιον. Μπορεί να σας φαίνεται χαριτωμένο στην πρώτη δημοτικού, αλλά αργότερα θα γίνει κουραστικό! Δείξτε από την αρχή στα παιδιά σας πως πρέπει να οργανώνουν την μελέτη τους, να είστε διαθέσιμοι για τυχόν βοήθεια αλλά και για έναν έλεγχο ότι το παιδί σας όντως διαβάζει.

    www.infokids.gr

    Περισσότερα

    Τα πιο… συχνά άγχη των μαμάδων!

    Ο ερχομός του νέου μέλους της οικογένειας φέρνει τα… πάνω κάτω, ειδικά μάλιστα αν είναι το πρώτο παιδί. Όλα αλλάζουν για τους νέους γονείς! Πιο πολύ όμως για τη γυναίκα, που τώρα πια είναι και μητέρα.

    Και τώρα τι γίνεται; Θα είναι γερό; Θα τα καταφέρω; Θα… θα… μήπως…;
    Με το μυαλό της κάνει χίλιες δυο σκέψεις, αγχώνεται, φοβάται, προσπαθεί να καταλάβει, προσπαθεί να εξερευνήσει τον… άγνωστο πλανήτη της μητρότητας. Συνήθως η ευθύνη που συνεπάγεται η γέννηση ενός παιδιού προκαλεί στη μαμά έντονο άγχος, φόβο και μια σειρά από αμφιβολίες και βασανιστικές σκέψεις. Ωστόσο η χαρά αντικαθιστά αυτές του τύπου τις ανησυχίες, οι οποίες είναι ανθρώπινο να υπάρχουν. Το σημαντικότερο για μια νέα μαμά είναι να δημιουργήσει μια όμορφη και δυνατή σχέση με το παιδί της, να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της και να πιστέψει ότι πραγματικά μπορεί να δώσει το καλύτερο στο παιδί της με το να είναι ψυχικά παρούσα. Τα υπόλοιπα θα τα μάθει με την εμπειρία, μια που κανείς δεν γεννήθηκε να τα ξέρει όλα, αλλά τα έμαθε στην πορεία!

    Είναι γερό το μωρό μου;
    «Ειδικά στο πρώτο μου παιδί, όση ώρα κοιμόταν, πάντα πήγαινα να δω τι κάνει. Αλλά όταν αργούσε να ξυπνήσει, εκεί με κυρίευε ανησυχία. Θυμάμαι ότι η πρώτη σκέψη που μου ερχόταν στον νου ήταν αυτό: αν αναπνέει…».
    Πρόκειται για μια φυσιολογική ανησυχία, αφού, ήδη από την εγκυμοσύνη της, η μέλλουσα μητέρα ξέρει πολύ καλά το δικό της ρόλο στην υγεία του εμβρύου. Όταν το μωράκι έρχεται στη ζωή, είναι ένα νέο τόσο δα πλασματάκι, που δεν έχει άλλον τρόπο επικοινωνίας πέρα από το κλάμα. Δείχνει τόσο εύθραυστο, αδύναμο και ανίκανο να επιβιώσει χωρίς την μητέρα του, που φυσικό είναι για τη νέα και άπειρη μαμά ν’ ανησυχεί. Το να θέλει να τσεκάρει το μωρό, ειδικά στην αρχή, είναι απολύτως κατανοητό, γιατί έτσι το μαθαίνει καλύτερα, αναγνωρίζει και «διαβάζει» τα σήματα και τις ενδείξεις που της δίνει και, αποκτώντας εμπειρία, εφησυχάζεται και η ίδια. Το πρόβλημα εντοπίζεται όταν η μητέρα χάνει το μέτρο και αρχίζει να ανησυχεί σε βαθμό υπερβολής, σε σημείο που όλη της η ζωή περιστρέφεται γύρω από την παραμικρή κίνηση του μωρού και οι αντιδράσεις της γίνονται ακραίες ακόμη και όταν τα πράγματα είναι πλήρως φυσιολογικά και δεν τρέχει κανένας λόγος ανησυχίας. Ως αποτέλεσμα μετατρέπεται σε μία υπερπροστατευτική, υπερβολική μητέρα που χάνει την πραγματική επαφή με το μωρό της και παγιδεύεται στις εμμονές της, χάνοντας την πραγματική ευχαρίστηση της ουσίας της μητρότητας.

    Φοβάμαι μήπως μου το πάρουν!
    « Όταν άρχισα να κάνω βόλτες με το μικρό μου, ιδιαίτερα σε μεγάλους χώρους, σε μεγάλες παιδικές χαρές, δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Δεν μπορούσα να χαλαρώσω. Λίγο να τον έχανα από τα μάτια μου και με… έζωναν τα φίδια. Δεν ξέρω, για μένα δεν υπήρχε χειρότερος εφιάλτης στο μυαλό μου απ’ αυτόν. Η σκηνή τού να ψάχνω το παιδί και να μην το βλέπω».
    Το γεγονός ότι κατά καιρούς περνάει από το μυαλό της νέας μαμάς το ενδεχόμενο μήπως χάσει ή μήπως της πάρουν το παιδί της, δεν θα πρέπει να την ξενίζει. Πρόκειται για ένα μικρό τεστ που υποβάλλει η ίδια στον εαυτό της, για να διαπιστώσει για μια ακόμη φορά πόσο πολύ αγαπά το παιδί της και πόσο πολύτιμο είναι γι’ αυτήν. Από την άλλη, αυτού του είδους η δοκιμασία σχετίζεται και με το φόβο της μήπως η ίδια δεν έχει αρκετές ικανότητες και δεν είναι άξια να κρατήσει το παιδί της. Καθώς αποκτά εμπιστοσύνη στον εαυτό της, η νέα μαμά αποδιώχνει τέτοιου είδους σκέψεις κι αισθάνεται σίγουρη για τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τα πράγματα και προστατεύει το παιδί της.

    Είμαι καλή μαμά;
    «Τον πρώτο μήνα μετά τον τοκετό αισθανόμουν πολύ κουρασμένη και μου είχε καρφωθεί η ιδέα ότι το μωρό, όταν έκλαιγε, δεν το έκανε για κάποιο λόγο φυσιολογικό, π.χ. επειδή πεινούσε ή επειδή το ενοχλούσε κάτι, αλλά αισθανόμουν ότι ίσως δεν ήταν ευχαριστημένο. Άρχισα να αισθάνομαι ότι κάπου δεν το καλύπτω, ότι δεν είναι ευτυχισμένο. Αισθάνθηκα ανεπαρκής».
    Όταν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προβάλλουν την εικόνα της μόνιμα ευδιάθετης, λεπτής, περιποιημένης μαμάς που φροντίζει ένα τσούρμο παιδιά και όλη την οικογένεια πάντα με το χαμόγελο στα χείλη και έχει έτοιμη τη λύση για κάθε πρόβλημα, ουσιαστικά δίνει ένα πρότυπο που υπάρχει μόνο στις διαφημίσεις και τα έργα. Στην πραγματικότητα, η αλήθεια απέχει πολύ από αυτό, αφού και η μητρότητα, όπως και κάθε άλλη περίοδος της ζωής του ανθρώπου, έχει το ανθρώπινο στοιχείο, δηλαδή τα πάνω και τα κάτω της, τις στιγμές της κούρασης, των νεύρων, της άσχημης αντίδρασης, της άγνοιας για το ποια είναι η πιο σωστή λύση σε κάποιο μικρό ή μεγάλο πρόβλημα και των αναπόφευκτων λαθών. Όλα αυτά δεν κάνουν μια μαμά ανεπαρκή απλώς την κάνουν καθημερινή και ανθρώπινη. Το σημαντικότερο είναι να αισθάνεται η ίδια καλά με τον εαυτό της και τον τρόπο που μεγαλώνει το παιδί της, και να δεχτεί ότι δεν μπορεί να είναι τέλεια, αλλά πάντα μπορεί να προσφέρει απεριόριστη αγάπη στο παιδί και να φροντίζει να μαθαίνει και να βελτιώνεται. Το παιδί είναι ευτυχισμένο όταν αισθάνεται τη ζεστή αγκαλιά της μαμάς, το χαμόγελο και την αγάπη της.

    Είμαι δίπλα στο παιδί μου όταν και όσο πρέπει;
    «Όταν ξεκίνησα να πηγαίνω στη δουλειά μου, στην αρχή δεν ένιωσα τόσο άσχημα, γιατί ήξερα ότι δεν είχα και καμιά εναλλακτική λύση. Όσο όμως περνούσε ο καιρός και άρχισαν οι αργοπορίες στο γραφείο ή οι γκρίνιες της μητέρας μου, και ήταν φανερό ότι το παιδί είχε άλλες ανάγκες όσο μεγάλωνε, άρχισαν οι σκέψεις και οι ενοχές. Πήραμε την απόφαση να πάει σε παιδικό σταθμό, αλλά έτσι έλυσα μερικώς το πρόβλημά μου. Γυρνούσα στο σπίτι και κουβαλούσα επάνω μου ένα… ολόκληρο περίπτερο. Το ήξερα ότι δεν μπορούσα να εξαγοράσω το χρόνο που ήμουν μακριά της με δωράκια, αλλά το έκανα».
    Είναι σωστό να συνεχίσω τη δουλειά αφού γεννήσω, ή να μείνω στο σπίτι; Στο ερώτημα αυτό η σωστή απάντηση είναι εντελώς εξατομικευμένη – ανάλογα δηλαδή με το τι επιθυμεί η νέα μητέρα για να είναι καλά και η ίδια με τον εαυτό της και φυσικά με το τι επιτρέπουν οι συνθήκες της ζωή της. Με την πάροδο του χρόνου, και μετά από πειραματισμούς, η μαμά βρίσκει την ισορροπία της και θέτει τις προτεραιότητές της. Πάντως, δεν θα πρέπει να ξεχνά ότι στο ζήτημα του χρόνου που περνά με το παιδί μετράει περισσότερο η ποιότητα και όχι απαραίτητα η ποσότητα.

    Έχει τη σωστή ανάπτυξη σε σχέση με τα άλλα παιδιά της ηλικίας του;
    «Αυτό που με έτρωγε τα πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών μου ήταν η ανάπτυξή τους. Θυμάμαι, βρισκόμασταν με τους φίλους μας και παρατηρούσα τα παιδιά τους που ήταν στην ίδια περίπου ηλικία με τα δικά μας. Τι έκαναν, πότε περπάτησαν, πότε ξεκίνησαν να μιλάνε, αν τα λόγια τους ήταν καθαρά, αν ήταν ψηλότερα από τα δικά μου παιδιά…»
    Η σύγκριση δεν είναι καλός σύμβουλος, με την έννοια ότι συνήθως αγχώνει τις μητέρες περισσότερο παρά τις καθησυχάζει. Το κάθε παιδί αναπτύσσεται με τους δικούς του ρυθμούς και δεν υπάρχουν καλούπια. Η μοναδικότητα και η ατομικότητα του κάθε παιδιού είναι παράμετροι που θα πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Οι επισκέψεις στον παιδίατρο, η ανάγνωση σχετικών βιβλίων, περιοδικών ή site και η επίγνωση ότι τα παιδιά μπορεί ν’ αναπτύξουν την ίδια ικανότητα -αργότερα ή συντομότερα-, βοηθά τη μητέρα να ξεφύγει από την παγίδα των συγκρίσεων.

    Του προσφέρω αρκετά ερεθίσματα για νέες γνώσεις;
    «Δεν μετάνιωσα ποτέ που πήγε το παιδί μου στον παιδικό σταθμό, παρά την ταλαιπωρία με τις ιώσεις τον πρώτο καιρό. Και αυτό γιατί τα παιδιά μαθαίνουν πολλά πράγματα που εσύ ως γονιός δεν πρόκειται να κάνεις ή δεν έχεις τόσο χρόνο να δώσεις. Πάντα με απασχολούσε το αν θα ανταποκρινόμουν στις ανάγκες του και στις ικανότητές του. Δηλαδή το πότε ήταν έτοιμο να παρακολουθήσει θέατρο ή κινηματογράφο ή κουκλοθέατρο, πότε θα μπορούσε να ξεκινήσει να ασχολείται με τον αθλητισμό ή οτιδήποτε άλλο που θα βοηθούσε στην υγιή ανάπτυξη του».
    Πράγματι, πολλές μαμάδες αναρωτιούνται αν δίνουν στο παιδί τους πολλά ερεθίσματα και εμπειρίες. Το θέμα δεν είναι αν το βομβαρδίζουν με πολλές εμπειρίες, αλλά αν του δίνουν το χρόνο και το βοηθούν να επεξεργαστεί τις εμπειρίες αυτές ώστε να τις αφομοιώσει. Το κάθε παιδί έχει διαφορετική προσωπικότητα, στυλ και ανάγκη για πολλές ή λίγες, παρόμοιες ή διαφορετικές εμπειρίες. Άρα, σωστό είναι να παρατηρήσουν οι γονείς τι επιθυμεί το παιδί τους και να ακολουθήσουν το δικό του ρυθμό.

    Από: Νινέττα Φαφούτη

    Περισσότερα

    Γιατί τα παιδιά χρειάζονται τόσο πολύ μια «φωλίτσα»;

    Η ανάγκη ενός χώρου αποκλειστικά δικού τους αναπτύσσεται πολύ νωρίς στα παιδιά. Και θα πρέπει να τη σεβόμαστε, κυρίως όταν τα παιδιά θέλουν να απομονωθούν, συντροφιά με τη φαντασία και τα όνειρά τους.

    Μερικές φορές επιστρέφετε από τη δουλειά, κοιτάζετε το εσωτερικό του σπιτιού σας, όπου το κάθε πράγμα έχει τη θέση του και μένετε εμβρόντητη. Κάτι έχει αλλάξει… το περιβάλλον του σπιτιού σας φαίνεται σαν να έχει ανανεωθεί από κάποιο καινούριο στοιχείο. Ναι, αλλά ποιο ακριβώς; Η παιδική φωνή που ακούγεται μέσα από μια παράξενη κατασκευή έρχεται να ξεκαθαρίσει κάπως τα πράγματα. Να που ανακαλύψατε τη μικρή του φωλιά. Πρόκειται για μια από αυτές τις απίστευτες, παράξενες κατασκευές που κάποια στιγμή εμφανίζονται ξαφνικά σε μια απόμερη συνήθως γωνίτσα του σπιτιού. Βέβαια, τις περισσότερες φορές αφορούν το σαλόνι. Μέσα σε αυτές τα μικρά καταφεύγουν για να συζητήσουν μυστικά, να προετοιμάσουν τις σκανταλιές τους, να ονειρευτούν με τα μάτια ανοιχτά, να ζήσουν φανταστικές -αλλά τόσο πραγματικές γι’ αυτά- εξωτικές περιπέτειες.
    Και μπορεί το δωμάτιό τους να είναι γεμάτο μέχρι το ταβάνι από παιχνίδια όλων των ειδών, ωστόσο τα παιδιά πάντα αναζητούν το αποκλειστικό τους καταφύγιο, τη φωλιά τους. Όπως κάναμε και εμείς όταν ήμασταν στην ηλικία τους. Αυτή η τάση των παιδιών να απομονωθούν σε μια φωλίτσα, να κατασκευάσουν με τα δικά τους μέσα ένα σπιτάκι, χρησιμοποιώντας τα πιο απίθανα και ετερόκλητα υλικά είναι ένα ένστικτο που βρίσκεται βαθιά ριζωμένο σε όλα σχεδόν τα παιδιά. Γιατί συμβαίνει αυτό; Τι κρύβει; Ποιο μυστικό κάλεσμα παρουσιάζεται ξαφνικά σε κάποια στιγμή της παιδικής ηλικίας;

    Ένας κόσμος στα μέτρα του
    Υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή στην πορεία της ανάπτυξης ενός παιδιού, στην οποία εμφανίζεται η τάση να ελέγχει καλύτερα το περιβάλλον στο οποίο ζει. Δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι το παιδί γεννιέται και αναπτύσσεται στον κόσμο των ενηλίκων, που είναι οργανωμένος από τους ενήλικες και για τους ενήλικες. Είναι βέβαια γεγονός ότι από μια ηλικία και μετά το παιδί αρχίζει να παίρνει αποφάσεις για το δωμάτιό του. Εφόσον οι γονείς ερμήνευσαν σωστά τις επιθυμίες του, εφόσον έδειξαν κάθε καλή διάθεση να ακολουθήσουν τις οδηγίες του, αυτό το δωμάτιο θα το θεωρεί πάντοτε δικό του έργο. Ωστόσο, το παιδί θα έχει πάντοτε ανάγκη από ένα χώρο που έχει σχεδιάσει και έχει κατασκευάσει μόνο του, που θα του ταιριάζει απόλυτα, μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια, έστω και αν στους μεγάλους φαίνεται ακατάλληλο. Να λοιπόν η φωλιά του, το σπιτάκι, η σκηνή, το καταφύγιό του που του χαρίζει ασφάλεια. Ένα κομμάτι του σπιτιού των ενηλίκων, που γίνεται μέσα από τον αυτοσχεδιασμό του παιδιού ένας χώρος ελεύθερος από την παρουσία των μεγάλων, ένα μίνι ανεξάρτητο κρατίδιο, ένας κόσμος όπως τον φαντάζεται και τον επιθυμεί.

    Απαγορεύεται η είσοδος στους γονείς
    Ο χώρος του παιδιού μπορεί να είναι οργανωμένος ή… χαοτικός, ασταθής ή σίγουρος, ανοιχτός ή κλεισμένος ερμητικά. Αυτές είναι λεπτομέρειες που δεν έχουν σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι εκεί μέσα το παιδί μαθαίνει να οργανώνει το περιβάλλον του έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες, στις επιθυμίες και στα όνειρά του. Εκεί μέσα κρύβει τα μυστικά του, κρύβεται και απομονώνεται από τον κόσμο των μεγάλων. Είναι κυρίαρχο στο βασίλειό του. Γιατί αυτό το ανεξάρτητο κρατίδιο είναι στην πραγματικότητα το βασίλειο της φαντασίας, ο χώρος μέσα στον οποίο το παιδί φαντάζεται ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστεί το ίδιο και οι φίλοι του, στις οποίες δεν υπάρχουν μεγάλοι και κυρίως δεν υπάρχουν οι κανόνες τους και ο ρεαλισμός τους. Μέσα στη μικρή του φωλιά κάποιο αντικείμενο μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο γιατί έτσι θέλει να το βλέπει το παιδί. Το μαξιλάρι μεταμορφώνεται σε βουνό, ένα παλιό φόρεμα της μαμάς γίνεται η βαρύτιμη τουαλέτα της πριγκίπισσας, το αρκουδάκι αποκτά τεράστιες διαστάσεις και γίνεται μια φοβερή και δυνατή αρκούδα.

    Μια συμβουλή
    Ένα πράγμα μόνο μπορείτε να κάνετε όταν το παιδάκι σας φτιάξει μέσα στο σπίτι τη μικρή του φωλιά: επιτηρήστε το με διακριτικότητα, αλλά κρατήστε αποστάσεις. Σεβαστείτε το, μη γελάσετε, μην το κοροϊδεύετε. Έτσι θα το βοηθήσετε να σέβεται και το ίδιο τις ιδιαίτερες σας στιγμές, την ανάγκη για απομόνωση και αυτοσυγκέντρωση. Εκεί μέσα το παιδί κάνει τη γενική πρόβα για τη ζωή που θα ζήσει ως ενήλικος.

    Με την συνεργασία της κας Νέλλης Θεοδοσίου (παιδοψυχολόγος)

    imommy

    Περισσότερα

    Τι μπορεί να πάθει ένα παιδί που βλέπει συνεχώς τηλεόραση;

    Σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου του Οτάγκο της Νέας Ζηλανδίας, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής Pediatrics, τα μικρά παιδιά αλλά και οι έφηβοι που βλέπουν συνεχώς τηλεόραση μπορεί κάποια στιγμή να εκδηλώσουν βίαιες συμπεριφορές, να γίνουν αντικοινωνικοί και επιθετικοί ενώ στην μελέτη δεν αποκλείουν και την εκδήλωση εγκληματικής συμπεριφοράς.

    Η ομάδα των επιστημόνων με επικεφαλής τον καθηγητή Μπομπ Χάνκοξ του Τμήματος Προληπτικής και Κοινωνικής Ιατρικής, μελέτησε περισσότερα από 1.000 παιδιά ηλικίας πέντε έως 15 ετών, που είχαν γεννηθεί τις χρονιές 1972 και 73. Όσα από αυτά τα παιδιά παρακολουθούσαν περισσότερη τηλεόραση, είχαν αυξημένη πιθανότητα να εμφανίσουν αργότερα αντικοινωνική προσωπικότητα ακόμη και να καταδικαστούν για κάποια εγκληματική πράξη που θα έκαναν μέχρι να φτάσουν 26 ετών. Μάλιστα οι επιστήμονες τόνισαν ότι, ο κίνδυνος αυτός αυξανόταν κατά 30% με κάθε παραπάνω ώρα που ως παιδιά περνούσαν μπροστά στην τηλεόραση μέσα στην ημέρα.

    Η έρευνα διευκρινίζει ότι η παραβατική συμπεριφορά αφορά τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια που βλέπουν συνέχεια τηλεόραση και μάλιστα πρόκειται για έναν παράγοντα (η παρακολούθηση τηλεόρασης δηλαδή) ανεξάρτητο, που δεν σχετίζεται με την οικογένεια την οικονομική κατάσταση των γονέων, τον γονικό έλεγχο κ.α.

    Όπως δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας καθηγητής Χάνκοξ: «Τα παιδιά που παρακολουθούν πολλή τηλεόραση, είναι πιθανότερο στη συνέχεια να εκδηλώσουν αντικοινωνική συμπεριφορά. Μολονότι δεν υποστηρίζουμε ότι η τηλεόραση προκαλεί όλη την αντικοινωνική συμπεριφορά, τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι η μείωση του χρόνου παρακολούθησης τηλεόρασης μπορεί να μειώσει τα ποσοστά αυτής της αντικοινωνικής συμπεριφοράς».

    Πάντως η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής συστήνει στους γονείς να μην αφήνουν τα παιδιά τους να βλέπουν τηλεόραση περισσότερο από 120 λεπτά τη μέρα. Και προτρέπουν η παρακολούθηση της τηλεόρασης να αφορά ποιοτικά προγράμματα ή ντοκιμαντέρ.

    imommy Από: Ελένη Χαδιαράκου

    Περισσότερα

    7 τρόποι να μάθετε στο παιδί να έχει αυτοέλεγχο.

    Πόσο συχνά τυχαίνει να δείτε ένα παιδί να διακόπτει μια συζήτηση ενηλίκων φωνάζοντας ή να αρπάζει αντικείμενα σε δημόσιο χώρο, έστω κι αν οι γονείς του του έχουν πει να μην το κάνει; Και τι γίνεται με τα παιδιά που φαίνεται να μην ξέρουν να περιμένουν τη σειρά τους; Είναι αυτά τα παιδιά «κακά» ή χρειάζεται απλά να μάθουν πώς να κοντρολάρουν την παρορμητική φύση τους;

    Σύμφωνα με τη Sharon Silver, μαμά και συγγραφέα του βιβλίου «Stop Reacting and Start Responding: 108 Ways to Discipline Consciously and Become the Parent You Want to Become», αυτό που πρέπει να κάνουν οι γονείς είναι να διδάξουν στα παιδιά τους ότι ο έλεγχος είναι κάτι που κάνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, κι όχι κάτι που μας επιβάλλουν οι άλλοι (γονείς ή δάσκαλοι). Να, λοιπόν, 7 τρόποι για να καταφέρετε να μάθετε στο παιδί σας να έχει αυτοέλεγχο:

    1. Βοηθήστε το να αντιλαμβάνεται τις παρορμήσεις του

    Ο αυθορμητισμός συχνά μας κάνει να νιώθουμε ότι μας ξεπερνά, παρακάμπτοντας τη λογική μας, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε πράγματα που ξέρουμε ότι δεν πρέπει να κάνουμε. Για να μάθετε στο παιδί σας τον αυτοέλεγχο, θα πρέπει να του μάθετε να παρατηρεί τον εαυτό του και τις παρορμήσεις του, πριν αυτές το οδηγήσουν σε κάποια «κακή» απόφαση ή επιλογή.

    2. Δώστε του συγκεκριμένες οδηγίες

    Το να εστιάζετε απλά στην κακή συμπεριφορά του παιδιού σας είναι αναποτελεσματικό. Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να του εξηγήσετε τι θα θέλατε να κάνει αντ’ αυτού. Προσπαθήστε π.χ. να του πείτε: «Συμφωνήσαμε ότι δεν είναι σωστό να θέλεις να παίζεις μόνο σου το βιντεοπαιχνίδι, όταν έχεις φίλους στο σπίτι. Σκέψου 4 πράγματα που μπορείς να κάνεις, όσο θα παίζουν οι φίλοι σου, μέχρι να ξανάρθει η σειρά σου».

    3. Μην του κάνετε κήρυγμα

    Τα παιδιά χρειάζονται χρόνο για να επεξεργαστούν και να κατανοήσουν τις πληροφορίες που παίρνουν. Όταν, λοιπόν, μιλάτε πολύ και ασταμάτητα, το παιδί σας μπλοκάρει από τον όγκο των πληροφοριών, με αποτέλεσμα να κατεβάζει τα ρολά και να σταματάει να ακούει.

    4. Να είστε λιτοί και περιεκτικοί

    Προσπαθήστε να χρησιμοποιείτε μικρές και απλές προτάσεις, και να του δείχνετε με πράξεις και παραδείγματα ό,τι θέλετε να μάθει να κάνει.

    5. Υπενθυμίστε του τα όρια

    Προσπαθήστε να του υπενθυμίζετε τα όρια, όποτε δείχνει να τα ξεχνάει. Για παράδειγμα, αν είστε στη θάλασσα και το παιδί σας δεν περιορίζεται να παίζει κοντά σας, δημιουργήστε με βότσαλα στην άμμο μια νοητή γραμμή και ζητήστε του να μην την ξεπερνά. Αν δεν σας ακούσει, υπενθυμίστε του τα όρια ζητώντας του να μείνει μέσα στη γραμμή μετρώντας μέχρι το 20 κι έπειτα να συνεχίσει το παιχνίδι του.

    6. Να είστε πρόθυμοι να… επαναλαμβάνεστε

    Το κλειδί για να σταματήσετε την παρορμητική του συμπεριφορά είναι να μάθετε στο παιδί πώς να σκέφτεται πριν ενεργήσει, πράγμα που απαιτεί συχνή επανάληψη. Όσο πιο συχνά επαναλαμβάνεται ένα μάθημα, τόσο πιο κατανοητό και αποδεκτό γίνεται.

    7. Δώστε του ευκαιρίες

    Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τις εμπειρίες πολύ περισσότερα πράγματα απ’ ό,τι μέσα από τις συμβουλές. Ο καλύτερος τρόπος για να μάθει πιο εύκολα είναι η επανάληψη. Αφού, λοιπόν, ολοκληρώσετε με τις διορθωτικές οδηγίες σας, δώστε στο παιδί σας την ευκαιρία να «το ξανακάνει». Αν το κάνετε αυτό, θα λειτουργήσει ως σημείο στίξης στο μάθημά σας!

    Από: Ζαχαρία Πηνελόπη

    Περισσότερα

    Αδέλφια: Ποια είναι πιο έξυπνα; Τα πρώτα ή τα δεύτερα;

    Όπως υποστηρίζει πρόσφατη έρευνα από τη Νορβηγία, τα πρωτότοκα παιδιά, διαθέτουν κατά μέσον όρο «ελαφρά υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης» σε σχέση με τα μικρότερα αδέρφια τους.

    Νορβηγοί επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Όσλο υποστηρίζουν πως τα πρωτότοκα παιδιά είναι πιο έξυπνα από τα αδέρφια τους και πιο ικανά να αναλάβουν απαιτητικές δουλειές χάρη στην αυξημένη προσοχή που απολαμβάνουν από τους γονείς τους, χωρίς δηλαδή η συγκεκριμένη υπεροχή να έχει καμιά σχέση με το D.N.A ή την κληρονομικότητα. Τα παραπάνω συμπεράσματα είναι αποτέλεσμα έρευνας που πραγματοποιήθηκε σε 250.000 Νορβηγούς.
    Σύμφωνα με αυτήν, η διαφορά δείκτη IQ έφτανε ακόμα και τις 3 μονάδες υπέρ των πρωτοτόκων.

    Ωστόσο μια δεύτερη έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Notre Dame, μας λέει πως δυο χρόνια διαφορά στα αδέλφια τα κάνει πιο έξυπνα Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη μελέτη η χρονική απόσταση μεταξύ των αδελφών περισσότερο από δύο χρόνια, δημιουργεί σε αυτά, καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο, με υψηλότερες βαθμολογίες στην ανάγνωση και τα μαθηματικά, από τα παιδιά που γεννήθηκαν πιο κοντά δηλαδή κάτω από τα δύο χρόνια.

    Η μελέτη σχεδιάστηκε για να προσδιορίσει τη σχέση αιτίας-αποτελέσματος της χρονικής διαφοράς -απόστασης αδελφών στις σχολικές επιδόσεις. Οι ερευνητές εργάσθηκαν σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 12.686 νέων ανθρώπων ηλικίας 14 έως 22 ετών.

    Βάσει της έρευνας μελετήθηκαν οι συνέπειες της απόστασης της γέννησης μεταξύ αδελφών στην μετέπειτα ζωή τους, την ακαδημαϊκή επίδοση τους, όπως αυτή μετράται από το Peabody Individual Achievement Tests (Ατομικές δοκιμασίες για τα μαθηματικά και την ανάγνωση).

    Τα συμπεράσματα έδειξαν ότι για τουλάχιστον ένα σημαντικό αριθμό αδελφών, η μεγαλύτερη απόσταση πάνω από δυο χρόνια μπορεί να βελτιώσει τα αποτελέσματα στην ακαδημαϊκή επίδοση και κυρίως για το μεγαλύτερο αδελφό. Συμπερασματικά τα δύο χρόνια και πάνω διαφορά μεταξύ των αδελφών βελτιώνει την νοημοσύνη και τις μαθησιακές λειτουργίες αυτών.

    Περισσότερα

    Πώς μπορούν τα παιδιά να αποφύγουν τη γρίπη.

    * Τον χειμώνα προσπαθήστε να μην πηγαίνετε το παιδί σας σε κλειστούς χώρους με πολύ κόσμο όπως σε σουπερμάρκετ, σε εστιατόρια, σε θέατρα, σε παιδότοπους ή σε παιδικά πάρτι με πολλά παιδάκια.

    * Αν το παιδί σας δεν νιώθει καλά ή έχει βήχα κρατήστε το στο σπίτι και μην το αφήσετε να πάει παιδικό σταθμό ή σχολείο.

    * Κρατήστε το μακριά από ενήλικο ή παιδί που έχει ρινική καταρροή, φτερνίσματα ή βήχα.

    * Αποτρέψτε το παιδί σας να παίξει με τα παιχνίδια ενός άρρωστου παιδιού.

    *Μάθετε το παιδί σας να καλύπτει το στόμα και τη μύτη του με τα χέρια όταν βήχει ή φτερνίζεται και εν συνεχεία να τα πλένει σχολαστικά. Ετσι δεν θα κινδυνεύσουν να κολλήσουν άλλα παιδάκια που μπορεί να βρίσκονται πλάι του.

    * Να πλένετε καλά τα χέρια σας προτού ακουμπήσετε το μωρό σας ή το παιδί σας, καθώς και προτού ακουμπήσετε τα παιχνίδια, τα ρούχα ή το φαγητό του. Μπορεί να του μεταδώσετε μικρόβια που μεταφέρετε. Μάθετε και στο παιδί σας να πλένει συχνά τα χέρια και τη μύτη του.

    * Κάθε βράδυ προτού κοιμηθεί να του κάνετε γαργάρες με αλατόνερο. Ένα από τα γιατροσόφια των γιαγιάδων για τον «θάνατο» των μικροβίων.

    * Μάθετε στο παιδί σας να τρώει σωστά. Να αποφεύγει το έτοιμο φαγητό και αυτό που μπορεί να βρει στην καντίνα του σχολείου. Εκεί τα τρόφιμα δεν φυλάσσονται σωστά και μπορεί να έχουν σκονιστεί. Το καλύτερο είναι να παίρνει σάντουιτς και φρούτο από το σπίτι. Επίσης να τρώει πολλά λαχανικά, φρέσκα φρούτα, να πίνει φρέσκους χυμούς (όχι του εμπορίου) και 2-3 ποτήρια γάλα την ημέρα.

    * Να ντύνετε το παιδί σας σωστά. Ούτε πολύ βαριά όταν δεν είναι απαραίτητο ούτε ελαφρά όταν κάνει κρύο.

    * Να ανοίγετε τα παράθυρα του σπιτιού για να αερίζεται ο χώρος

    πηγή boro.gr

    Περισσότερα

    Θες το παιδί σου να έχει αυτοπεποίθηση; Μυστικά διαπαιδαγώγησης .

    Παρότι ο ρόλος που παίζουν οι γονείς είναι εξαιρετικά σημαντικός, η αυτοεκτίμηση δεν είναι κάτι που βγαίνει από την τσέπη προσφέρεται αλλά αντίθετα, είναι κάτι που «χτίζεται» με τον καιρό

    Μια ερώτηση που δέχομαι πολύ συχνά από γονείς με μικρά (αλλά και μεγαλύτερα παιδιά) είναι το πώς μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αποκτήσουν υψηλή αυτοεκτίμηση. Αυτό που συνήθως τους απαντώ είναι ότι παρότι ο ρόλος που παίζουν οι γονείς στη διαμόρφωση της αυτοεκτίμησης του παιδιού τους είναι εξαιρετικά σημαντικός, η αυτοεκτίμηση δεν είναι κάτι που μπορεί ένας γονιός να βγάλει από την τσέπη του και να το προσφέρει στο παιδί του αλλά αντίθετα, είναι κάτι που χτίζεται με τον καιρό μέσα από μακροχρόνιες διαδικασίες.

    Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι το να λένε στο παιδί τους ενθαρρυντικά λόγια ή λόγια αγάπης φτάνει για να τα κάνουν να αγαπάνε τον εαυτό τους, να πιστεύουν στις δυνατότητες τους και να μεταχειρίζονται τον εαυτό τους με αξιοπρέπεια και αγάπη. Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα δεν είναι τόσο απλή.

    Η αυτοεκτίμηση συνήθως ανθίζει μέσα σε οικογένειες που αναγνωρίζουν και αποδέχονται τις ατομικές διαφορές των μελών τους, που εκφράζουν ανοιχτά την αγάπη τους, που δεν τιμωρούν τα λάθη αλλά τα χρησιμοποιούν σαν μαθήματα, που επικοινωνούν ανοιχτά, που ναι μεν έχουν συγκεκριμένους κανόνες αλλά τους χρησιμοποιούν με την απαραίτητη ελαστικότητα, που αναπτύσσουν την υπευθυνότητα και εφαρμόζουν την τιμιότητα στην πράξη.

    Κάποιες πιο συγκεκριμένες συμβουλές μπορούν ενδεικτικά να περιλαμβάνουν τα παρακάτω:

    • Προσπαθήστε να ενθαρρύνετε την ανεξαρτησία του παιδιού σας στο βαθμό που αρμόζει στην εκάστοτε ηλικία του και αναπτυξιακό του στάδιο. Εμπιστευθείτε τις ικανότητές του και επιτρέψτε στο παιδί σας να αποτύχει και να στεναχωρηθεί χωρίς να πανικοβάλλεστε.

    • Αποφύγετε την παγίδα της υπερπροστασίας. Το βασικό πρόβλημα με την υπερπροστασία είναι ότι μέσω αυτής οι γονείς διδάσκουν στο παιδί τους συστηματικά, αν και άθελά τους, να αισθάνεται αδύναμο και ευάλωτο. Το μήνυμα που μεταδίδουν οι υπερπροστατευτικοί γονείς στα παιδιά τους είναι ότι ο κόσμος είναι τρομακτικός και επικίνδυνος και ότι το παιδί χρειάζεται ιδιαίτερη βοήθεια και προστασία.

    • Αποφύγετε την κριτική και τις «ταμπέλες». Όταν το παιδί σας κάνει κάποιο λάθος δείξτε κατανόηση και προσπαθήστε να βρείτε μαζί του τους λόγους που έγινε αυτό. Συγχρόνως αφήστε το παιδί να υποστεί τις συνέπειες του λάθους του. Πχ αν το παιδί σας σπάσει ένα ποτήρι μην πείτε «μα πόσο απρόσεχτος μπορεί να είσαι» και τρέξετε να μαζέψετε εσείς τη ζημιά. Αντίθετα, προσπαθήστε να βρείτε μαζί για ποιο λόγο του έπεσε το ποτήρι (πχ το κρατούσε με το ένα χέρι ή κοίταζε αλλού) και μετά δείξτε του πώς να συμμαζέψει με ασφάλεια τα γυαλιά.

    • Αποφύγετε τις συγκρίσεις, είτε με άλλα παιδιά, είτε με τα αδέρφια του, είτε με εσάς στην παιδική σας ηλικία! Το κάθε άτομο είναι ξεχωριστό, οι ανάγκες και οι δυνατότητες διαφορετικές και οι όποιες συγκρίσεις είναι ανούσιες. Μην ξεχνάτε ότι ακόμα και οι θετικές «ταμπέλες» ή οι συγκρίσεις στις οποίες το παιδί σας «βγαίνει κερδισμένο» αποτελούν κριτική. Ένα πολύ σύνηθες λάθος είναι οι άνθρωποι να νομίζουν ότι η θετική κριτική είναι κάτι που βοηθά τα παιδιά να αποκτήσουν αυτοεκτίμηση, στην πραγματικότητα όμως κάθε είδους κριτική βάζει εσάς στο ρόλο του αξιολογητή και τα παιδιά σας στη θέση αυτού που η άποψη για τον εαυτό τους εξαρτάται από την άποψη που έχουν οι άλλοι για αυτό. Βοηθήστε το παιδί σας να μάθει να αξιολογεί τον εαυτό του μόνο του!

    • Επίσης, μη λέτε στο παιδί σας πράγματα που δεν πιστεύετε και μην τα επαινείτε με το παραμικρό. Τα παιδιά μπορούν να ξεχωρίσουν πότε έχουν κάνει κάτι ξεχωριστό που αξίζει τα επαινετικά σας λόγια. Αν εσείς τους τα λέτε αδιακρίτως θα πάψουν να σας εμπιστεύονται και θα αρχίσουν να θυμώνουν μαζί σας.

    • Αποφύγετε την παγίδα του οίκτου. Μην λυπάστε τα παιδιά σας. Αν θέλετε τα παιδιά σας να πιστέψουν στον εαυτό τους, πρέπει πρώτα εσείς να πιστέψετε σε αυτά.

    • Μη φοβάστε να οριοθετήσετε τα παιδιά σας. Τα παιδιά μαθαίνουν να σέβονται τον εαυτό τους μόνο αν μάθουν να σέβονται και τους άλλους. Σεβαστείτε εσείς τις δικές σας ανάγκες, οριοθετηθείτε και οριοθετήστε χωρίς ενοχές.

    Η κλινική μου εμπειρία, μου έχει επανειλημμένως δείξει ότι τη μεγαλύτερη δυσκολία να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αποκτήσουν αυτοεκτίμηση την αντιμετωπίζουν συνήθως γονείς που δεν εκτιμούν οι ίδιοι πραγματικά τον εαυτό τους. Ευτυχώς, σήμερα πλέον είναι περισσότερο εύκολο από ποτέ, να αυξήσει κανείς την αυτοεκτίμησή του άσχετα από την ηλικία του. Αν λοιπόν φοβάστε ότι το παιδί σας υποφέρει από χαμηλή αυτοεκτίμηση, ίσως ο καλύτερο δρόμος για να το βοηθήσετε να είναι μέσα από τη δική σας ενδυνάμωση. Ακούστε και φροντίστε τον εαυτό σας και να είστε σίγουροι ότι τα παιδιά σας θα κάνουν το ίδιο!

    πηγή boro.gr

    Περισσότερα

    11 σημάδια ότι έχετε κακομάθει το παιδί σας

    Όλοι οι γονείς θέλουμε ένα πράγμα για τα παιδιά μας: να είναι ευτυχισμένα! Το κάνουμε όμως σωστά;

    Γιατί οι γονείς κάνουν λάθος στην ανατροφή των παιδιών τους; Επειδή επιθυμούν να τους τα δώσουν όλα, θεωρώντας ότι αυτό είναι η καλύτερη απόδειξη της αγάπης τους και επειδή πιστεύουν ότι αν πουν «όχι» ή βάλουν όρια στο παιδί αυτό θα το δει ως τιμωρία και θα στεναχωρηθεί.

    Λάθη από Αγάπη…

    1. Να κάνετε το παιδί να νιώθει σαν βασιλιάς/βασίλισσα

    Φυσικά και είναι σημαντικό να κάνετε το παιδί σας να νιώθει μοναδικό, σπουδαίο και λατρεμένο! Αυτό όμως είναι διαφορετικό από το να του φέρεστε σαν να είναι μονάρχης, κάνοντάς του όλα τα χατίρια, υποκύπτοντα σε όλα του τα καπρίτσια και μη βάζοντάς του όρια. Τα παιδιά που μεγαλώνουν μόνο με ‘ναι’, χωρίς ‘όχι’ και χωρίς οριοθέτηση τελικά γίνονται πολύ πιο αδύναμα από τα παιδιά που μεγάλωσαν σε οικογένειες που τους έβαζαν όρια και ζορίζονται γενικότερα στις σχέσεις τους και τη ζωή τους αργότερα.

    2. Να του δίνετε πάρα πολλά χρήματα

    Τα χρήματα είναι μέσο συναλλαγής και εργαλείο, αλλά δεν είναι αξεσουάρ και δεν αγοράζουν την ευτυχία! Όσο νωρίτερα το καταλάβει ένα παιδί, τόσο καλύτερα! Βοηθήστε το να καταλάβει τη σημασία της φιλίας, της υποστήριξης, του μοιράσματος, των ωραίων εμπειριών με τους φίλους του, αλλά μην το αφήσετε να θεοποιήσει το χρήμα και τα υλικά αγαθά.

    3. Να μην του επιτρέπετε να ‘εργαστεί’ για να κερδίσει κάτι

    Ο Φρόιντ έλεγε ότι βασικά για την ανθρώπινη ζωή είναι η δουλειά και το παιχνίδι. Ακόμα και ένα παιδί πρέπει να μάθει από μικρό στην υπευθυνότητα και στο να έχει καθήκοντα. Φυσικά και δεν εννοώ ότι το παιδί πρέπει να εργάζεται ή να έχει υποχρεώσεις για να κερδίσει τα βασικά πράγματα (φαγητό, ρούχα, σπίτι, κλπ). Αλλά κανένα παιδί δεν έπαθε τίποτα επειδή έκανε μια ‘δουλειά’ και πληρώθηκε γι’ αυτή (ώστε να εξοικονομήσει χρήματα να πάρει κάτι που το ίδιο επιθυμεί). Και για τα μικρότερα παιδιά οι δουλειές του σπιτιού, πχ, να βάλει τα πιάτα και τα μαχαιροπήρουνα στο τραπέζι, προσφέρουν από μόνες τους την ανταμοιβή του «τα κατάφερα και χάρη στη δική μου δουλειά τώρα τρώμε». Δε χρειάζεται η αμοιβή να είναι πάντα χρήματα, αλλά χρειάζεται να έχει το παιδί την αίσθηση ότι έχει υποχρεώσεις και καθήκοντα και αυτό είναι κάτι που του δίνει επίσης κάποιο είδος υλικής, πρακτικής ή ηθικής ανταμοιβής.

    4. Να το ενθαρρύνετε να μη προσφέρει

    Διδάξτε στο παιδί σας τον νόμο του υγιούς «πάρε-δώσε» στις σχέσεις. Δείξτε του από νωρίς ότι οι σχέσεις βασίζονται σε αμοιβαιότητα και ότι δε σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας. Μάθετε στο παιδί σας να μοιράζεται, να συνεργάζεται, να προσφέρει εθελοντικά το χρόνο του.

    5. Nα μη του ζητάτε να δείχνει ευχαρίστηση και ευγνωμοσύνη

    Το κάθε παιδί αξίζει το καλύτερο! Ναι, αυτό το πιστεύω με την καρδιά μου, αλλά εξίσου σημαντικό είναι για ένα παιδί να μάθει να εκτιμάει τα όσα έχει, υλικά και μη, και να έχει μια αίσθηση ευγνωμοσύνης. Ακόμα και οι απλές λέξεις, ‘ευχαριστώ’παρακαλώ’ είναι μικρές ασκήσεις ευγνωμοσύνης και εκτίμησης για όσα έχουμε. Και φυσικά η πιο ενεργητική στάση ζωής, όπου κανείς μετράει τα καλά και όμορφα στη ζωή του και αισθάνεται ωραία αισθήματα είναι κάτι που ξεκινάει από τη μικρή ηλικία.

    6. Να φέρεστε εσείς σαν κακομαθημένο παιδί μπροστά στο παιδί σας

    Πολλές φορές εμείς οι γονείς λέμε στο παιδί μας «κάνε αυτό που σου λέω!». Έχετε όμως αναρωτηθεί ποτέ αν εσείς οι ίδιοι κάνετε αυτό που λέτε στο παιδί σας; Ή μήπως φέρεστε κι εσείς σαν κακομαθημένο παιδί, όταν θέλετε κάτι ή όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως επιθυμείτε; Τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως από το παράδειγμά μας και λιγότερο από τις συμβουλές μας…

    7. Να μη βάζετε όρια

    Όλα τα παιδιά από τη φύση τους τεστάρουν τα όρια που τους βάζουν οι γονείς τους, για να διαπιστώσουν τι περιθώρια έχουν. Χωρίς οριοθέτηση δεν μπορεί ο γονιός να διδάξει σωστή συμπεριφορά, τι επιτρέπεται και τι όχι να κάνει το παιδί. Όταν λοιπόν ο γονιός λέει συνέχεια ‘ναι’ και δε λέει ‘όχι’, δε βάζει όρους και όρια στο παιδί του νομίζοντας ότι έτσι του δείχνει ακόμα περισσότερη αγάπη, στην πραγματικότητα του κάνει κακό! Το παιδί χρειάζεται όρια, γιατί αυτά θα του τα βάλει και το σχολείο, και οι φίλοι, και αργότερα η κοινωνία και η εργασία του. Οπότε το να μάθει από νωρίς να κινείται σε ένα πλαίσιο όπου υπάρχουν περιορισμοί, ευθύνες, υποχρεώσεις μαζί με όλα τα ωραία δημιουργεί καλό χαρακτήρα και παιδί που είναι συνεργάσιμο και αγαπητό.

    8. Να το αφήνετε να κάνει πάντα το δικό του

    Καθένας μας θέλει να γίνει το δικό του, όποια και αν είναι η ηλικία μας! Όμως, είναι σημαντικό για ένα παιδί να μάθει μέσα στην οικογένειά του ότι δεν είναι δυνατό να γίνεται πάντα το δικό του. Υπάρχουν και οι άλλοι γύρω του και θα πρέπει να σεβόμαστε τη γνώμη και τις επιθυμίες τους.

    9. Μην του προσφέρετε δώρα για τους λάθος λόγους

    Με μια λέξη, μη δωροδοκείτε το παιδί σας! Είναι πολύ εύκολο να τάξει κανείς δώρα και φαγώσιμα σε ένα παιδί που γκρινιάζει, που δε συνεργάζεται, που ουρλιάζει… Τι διδάσκει όμως αυτό στο παιδί; Ότι η κακή συμπεριφορά επιβραβεύεται και ότι αν θέλει να κερδίσει κάτι καλό θα είναι να φερθεί άσχημα. Και μάλιστα, όσο πιο άσχημα φερθεί τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ανταμοιβή του!

    10. Να μην ενθαρρύνετε κοινωνικές σχέσεις που θα το βοηθήσουν

    Δεν εννοώ ότι το παιδί σας θα πρέπει να κάνει παρέα με τον οποιονδήποτε. Καλό είναι να το βοηθήσετε να επιλέξει τις σωστές παρέες αλλά και να το ενθαρρύνετε να γνωρίσει ανθρώπους που έχουν να του προσφέρουν κάτι. Έτσι, μια καλή ιδέα είναι να του επιτρέψετε να παραβρεθεί σε μια συγκέντρωση δικών σας συγγενών ή φίλων που έχουν μια διαφορετική άποψη, που κάνουν κάτι ιδιαίτερο, που ασχολούνται με τον εθελοντισμό, που έχουν ειδικές γνώσεις. Με αυτό τον τρόπο ανοίγετε τους ορίζοντες του παιδιού σας ενώ ταυτόχρονα περνάτε κι εσείς ωραία!

    11. Να μην αναγνωρίζετε τις ευθύνες του παιδιού σας

    Κάθε παιδί μαζί με τα δικαιώματά του θα πρέπει να έχει και κάποιες ευθύνες, όσο μικρές και αν είναι αυτές. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει το παιδί σας ότι είναι υπεύθυνο για τις πράξεις του και να ξέρει ότι όταν κάνει λάθη θα πρέπει να τα διορθώσει και να μάθει από αυτά. Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο θα πρέπει το ίδιο το παιδί να αναγνωρίζει ότι είναι υπεύθυνο για τις πράξεις και τις επιλογές του και ότι υπάρχουν συνέπειες, θετικές ή αρνητικές, στο κάθε τι.

    Διαλέξτε Αγάπη, Ηρεμία, Χαρά!

    Γράφει για το www.boro.gr η Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

    Περισσότερα
  • Επικοινωνία