• Tweets

    Please check your Twitter settings!
  • Archive

    Γιατί το παιδί είναι συνέχεια λυπημένο;

    Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η κατάθλιψη επηρεάζει μόνο τους ενήλικες. Στην πραγματικότητα όμως ακόμα και τα παιδιά και οι έφηβοι μπορούν να επηρεαστούν πάρα πολύ. Το πρόβλημα για τους γονείς είναι ότι η κατάθλιψη στα παιδιά μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστεί. Διαβάστε στο επιστημονικό άρθρο που ακολουθεί όλα τα ύποπτα συμπτώματα.

    Γράφει η Χριστίνα Ι. Μπουντούρη

    Γενικός – Οικογενειακός Ιατρός

    Ένα όχι τόσο ασήμαντο ποσοστό παιδιών πάσχει από μια ψυχική διαταραχή, όπως άγχος ή κατάθλιψη. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να εντοπίσετε τη διαφορά μεταξύ μίας κακής διάθεσης και των ύποπτων συμπτωμάτων μίας αρχόμενης συναισθηματικής διαταραχής. Τα ύποπτα σημάδια περιλαμβάνουν κακή διάθεση, θλίψη, κλάμματα, ευερεθιστότητα και απομόνωση, τα οποία όμως δεν σχετίζονται με ένα συγκεκριμένο γεγονός και δεν μπορούν να εξηγηθούν από μία προφανή αιτία.

    Για παράδειγμα, αν υπάρξει ένα πένθος στην οικογένεια είναι φυσιολογικό όλοι να είναι θλιμένοι. Αλλά αν αισθάνεστε οτι η αντίδραση του παιδιού σας είναι πολύ ακραία ή διαρκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα θα μπορούσε να είναι ένα σημάδι κατάθλιψης.

    Επιπλέον αν η διάθεση του παιδιού σας επηρεάζει την λειτουργικότητά του μπορεί και αυτό να είναι ένα σημάδι που πρέπει να διερευνηθεί. Έτσι αν πέφτει η απόδοση στο σχολείο και έχει χάσει το ενδιαφέρον του για πράγματα που τον ευχαριστούσαν στο παρελθόν αυτό πρέπει να σας βάλει σε σκέψεις.

    Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να μιλήσετε στο παιδί σας και να προσπαθήστε να μάθετε τι το ενοχλεί. Ότι και αν σας πει μην το υποτιμήσετε. Μπορεί ένα πρόβλημα να μην φαίνεται σημαντικό για εσάς, αλλά να είναι σημαντική υπόθεση για το παιδί σας. Εάν συνεχίζετε να ανησυχείτε επισκεφτείτε έναν ειδικό, καθώς υπάρχουν αρκετές επιλογές, συμπεριλαμβανομένων των συμβουλευτικών υπηρεσιών και της γνωστικής συμπεριφορικής θεραπείας
    Iatropedia.gr

    Περισσότερα

    Η ανάπτυξη στη νηπιακή ηλικία: τι να περιμένω από το παιδί μου;

    Ως γονείς συχνά περιμένουμε πολλά πράγματα από τα παιδιά μας, τα οποία κάποιες φορές μπορεί να μη συνάδουν με τη χρονολογική τους ηλικία ή με το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκονται.
    Για να κατανοήσουμε καλύτερα το τι μπορεί να κάνει ένα παιδί προσχολικής ηλικίας, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τις αλλαγές που γίνονται στο στάδιο αυτό της ανάπτυξης.
    Συγκεκριμένα, τα βασικά χαρακτηριστικά της νηπιακής ηλικίας είναι τα ακόλουθα:
    • Στο σωματικό τομέα η ανάπτυξη συνεχίζεται, χωρίς όμως να ακολουθείτο γρήγορο ρυθμό της βρεφικής ηλικίας.
    • Στον κινητικό τομέα το νήπιο αρχίζει σταδιακά να ασκεί έλεγχο στο περιβάλλον.
    • Στο νοητικό τομέα παρουσιάζεται ραγδαία γλωσσική ανάπτυξη και εμφανίζεται η συμβολική λειτουργία της γλώσσας. Το νήπιο χρησιμοποιεί προέννοιες και οι συλλογισμοί του είναι μεταγωγικοί. Η σκέψη του είναι εγωκεντρική (όχι εγωιστική) , επικεντρώνεται σε ένα χαρακτηριστικό κάθε φορά και δεν έχει αναστρεψιμότητα. Κατά την προσχολική ηλικία παρατηρείται μεγάλη αύξηση του λεξιλογίου και βελτίωση στο εννοιολογικό περιεχόμενο των λέξεων, καθώς και στον τομέα της σύνταξης-μορφολογίας.
    • Στον τομέα της ψυχοκινητικής ανάπτυξης παρατηρείται βαθμιαία εξελικτική πορεία στον έλεγχο των λεπτών κινήσεων.
    • Στο συναισθηματικό τομέαπαρατηρείται ενίσχυση του Εγώ. Σημαντικό στοιχείο στον τομέα αυτό είναι η ενίσχυση της αυτονομίας-πρωτοβουλίας.
    • Στον κοινωνικό τομέα το παιδί αρχίζει να εντάσσεται συχνότερα σε ομάδες συνομηλίκων. Εκτός από την οικογένεια φορέας κοινωνικοποίησης είναι πια το σχολείο και οι ομάδες συνομηλίκων.
    Χαρακτηριστικά γεγονότα της νηπιακής ηλικίας
    • Το παιδί αρχίζει να αντιλαμβάνεται τις έννοιες καλό-κακό, αρσενικό-θηλυκό.
    • Αρχίζει να κατανοεί μέσα από πρακτικές εμπειρίες την ιδέα των αριθμών.
    • Το παιδί αποκτά το ρόλο του «μαθητή».
    Το παιδικό παιχνίδι
    Το παιδικό παιχνίδι μπορεί να είναι αμέτοχο, μοναχικό, παράλληλο, συντροφικό ή συνεργατικό. Με την πάροδο της ηλικίας παρατηρείται μείωση του μοναχικού και παράλληλου παιχνιδιού και αύξηση του συντροφικού και συνεργατικού παιχνιδιού.
    Το παιχνίδι είναι σημαντικό γιατί συμβάλλει στην ανάπτυξη γλωσσικών και κοινωνικών δεξιοτήτων, στην ανάπτυξη της συμβολικής σκέψης, στη βελτίωση της συγκέντρωσης, στη διαχείριση συναισθημάτων και στην ευελιξία της σκέψης.

    Πώς μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου;
    • Αποτελούμε πρότυπο συμπεριφοράς, μοιραζόμαστε τα πράγματά μας, επενδύουμε σε χρόνο και ενθαρρύνουμε την κοινωνική συναναστροφή.
    • Ανταποκρινόμαστε στις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού προσφέροντας αμέριστη αγάπη και στοργή, καλλιεργούμε αίσθημα ασφάλειας, ενθαρρύνουμε τις προσπάθειές του αποφεύγοντας τις επικρίσεις, εκφράζουμε τα συναισθήματά μας και παρακινούμε και το παιδί να κάνει το ίδιο. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την ερώτηση «εσύ πώς ένιωσες όταν…»
    • Μαθαίνουμε στο παιδί βασικούς κανόνες επικοινωνίας (διαλόγου), χρησιμοποιούμε πλούσιο λεξιλόγιο, διαβάζουμε παραμύθια (δείχνοντας με το δάκτυλό μας τη φορά της ανάγνωσης) κ.α.
    • Εμπλέκουμε τα παιδιά σε καθημερινές δραστηριότητες, δίνουμε έμφαση σε σχέσεις αιτίου-αιτιατού, τα βοηθάμε να αντιληφθούν με απλό τρόπο την έννοια ίδιο-διαφορετικό και να καταλήγουν σε συμπεράσματα μετά από λογική σκέψη.

    Οι παιδικοί φόβοι
    Ο φόβος είναι μια φυσιολογική συναισθηματική αντίδραση σε κάποιον πραγματικό ή αναμενόμενο κίνδυνο. Οι έντονοι, μόνιμοι και αδικαιολόγητοι φόβοι που αναφέρονται σε ένα ορισμένο είδος ερεθισμάτων αποτελούν τις φοβίες.
    Πώς μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου να ξεπεράσει τους φόβους του;
    • Ενθαρρύνουμε το παιδί να μιλάει για τους φόβους του και προσπαθούμε να το βοηθήσουμε να καθορίσει πόσο πραγματικοί είναι.
    • Διδάσκουμε στο παιδί τεχνικές με τις οποίες θα μπορεί να αντιμετωπίζει το φοβικό ερέθισμα π.χ. αν φοβηθεί στο σκοτάδι , μπορεί να σας φωνάξει.
    • Δίνουμε ευκαιρίες στο παιδί να γνωρίσει το φοβικό αντικείμενο, ενώ ταυτόχρονα νιώθει ότι είναι απόλυτα ασφαλές π.χ. παίζουμε μαζί «σκοτεινό δωμάτιο» κρατώντας το από το χέρι.
    • Ενημερώνουμε το παιδί και το προετοιμάζουμε για κάτι νέο και ασύνηθες που μπορεί να παρουσιαστεί.
    • Ενισχύουμε το αυτοσυναίσθημα του παιδιού και την τάση του για αυτονομία και αυτάρκεια.
    • Συνδέουμε το φοβικό αντικείμενο με μια ευχάριστη εμπειρία π.χ. κλείνουμε τα φώτα (εφόσον το έχουμε ενημερώσει) την ώρα που σβήνει τα κεράκια της τούρτας στο πάρτι του.
    • Ελέγχουμε πρώτα από όλα τους δικούς μας αδικαιολόγητους φόβους, μια κα τα πρώτα βασικά πρότυπα για τα παιδιά είναι οι γονείς του!

    Ψυχολόγος-Ειδική Παιδαγωγός
    Μαρία Τσιλιμπώκου

    Περισσότερα

    Δες πώς η φτώχεια επηρεάζει τον εγκέφαλο του παιδιού.

    Ένα παιδί που από την αρχή μεγαλώνει μέσα στη φτώχεια, μπορεί να υποστεί μακρόχρονες αρνητικές συνέπειες και σε βιολογικό επίπεδο, καθώς η φτώχεια στην πρώιμη παιδική ηλικία φαίνεται να σχετίζεται με μειωμένο όγκο του εγκεφάλου του παιδιού στην εφηβεία, πράγμα που επιδρά αρνητικά στην εγκεφαλική και νοητική ανάπτυξή του, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.

    Η νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει προηγούμενα επιστημονικά ευρήματα που δείχνουν ότι η φτώχεια αυξάνει τον κίνδυνο για μειωμένες νοητικές επιδόσεις και, κατά συνέπεια, για μειωμένη απόδοση στο σχολείο. Από την άλλη, η έρευνα δείχνει ότι η σωστή ανατροφή και η συναισθηματική υποστήριξη από τους γονείς μπορεί να αποτελέσει ένα αντίβαρο και να αντισταθμίσει εν μέρει την αρνητική επίδραση της φτώχειας. Τα φτωχά παιδιά όμως, που δεν έχουν ούτε γονείς με τις κατάλληλες ικανότητες ανατροφής, βρίσκονται στην πιο μειονεκτική θέση.
    Οι ερευνητές, με επικεφαλής την παιδοψυχίατρο Τζόαν Λούμπι της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Ουάσιγκτον και του Νοσοκομείου Παίδων του Σεν Λιούις, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο παιδιατρικό περιοδικό του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου “JAMA Pediatrics”, μελέτησαν μέσω μαγνητικής τομογραφίας την επίπτωση της φτώχειας στην ανάπτυξη του εγκεφάλου, εξετάζοντας τον όγκο της λευκής και της φαιάς ουσίας, καθώς και άλλων ζωτικών εγκεφαλικών περιοχών (ιπποκάμπου, αμυγδαλής) σε παιδιά ηλικίας έξι έως 12 ετών. Το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι τα πιο φτωχά παιδιά είχαν γενικά μικρότερο όγκο όλων των παραπάνων εγκεφαλικών δομών.

    Αυτή η συρρίκνωση του εγκεφάλου μπορεί συχνά να οδηγήσει σε χρόνια προβλήματα, όπως κατάθλιψη, μαθησιακές και μνημονικές δυσκολίες, και μειωμένη αντοχή στο στρες.
    Σε σχετικό σχόλιο στο ίδιο ιατρικό περιοδικό, ο Τσαρλς Νέλσον της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του Νοσοκομείου Παίδων της Βοστώνης τονίζει ότι, όπως δείχνει η νέα μελέτη, «οι πρώιμες εμπειρίες έχουν επιπτώσεις στις νευρωνικές και βιολογικές υποδομές του παιδιού με τέτοιο τρόπο που επηρεάζουν την πορεία της ανάπτυξής του και των κατοπινών επιδόσεών του».

    «Η έκθεση σε πρώιμες αντιξοότητες της ζωής (σ.σ. λόγω της φτώχειας) πρέπει να θεωρείται εξίσου τοξική με την έκθεση στον μόλυβδο, το αλκοόλ ή την κοκαΐνη και, ως τέτοια, πρέπει να τύχει της ανάλογης προσοχής από τις αρχές της δημόσιας υγείας», πρόσθεσε.

    πηγή.boro.gr

    Περισσότερα

    Η επίδραση του βίαιου οικογενειακού περιβάλλοντος στα συναισθήματα των παιδιών .

    

    Η έκθεση των παιδιών στη λεκτική και σωματική βία μεταξύ των γονέων, μπορεί να βλάψει την ικανότητα τους να εντοπίζουν και να ελέγχουν τα συναισθήματα τους, σύμφωνα με μια διαχρονική μελέτη που προέρχεται από το “Steinhardt School of Culture, Education, and Human Development” του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

    Τα ευρήματα, που δημοσιεύονται στο επιστημονικό περιοδικό “Development and Psychopathology”, δείχνουν επίσης ότι το διαταραγμένο οικογενειακό περιβάλλον και οι παρατεταμένες περίοδοι φτώχειας κατά την πρώιμη παιδική ηλικία, μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό εμπόδιο στη συναισθηματική προσαρμογή των μικρών παιδιών.

    “Η μελέτη μας εστιάζει στους τρόπους με τους οποίους η επιθετικότητα μεταξύ των γονέων, ενέχει δυναμική διαμόρφωση στη συναισθηματική προσαρμογή των παιδιών”, λέει η Σίμπιλ Ρέιβερ, καθηγήτρια της εφαρμοσμένης ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης. “Γνωρίζουμε ότι οι έντονες διαφωνίες και οι συχνοί καυγάδες προκαλούν άγχος στους ενήλικες. Τώρα, η μελέτη αυτή αναδεικνύει και το αντίκτυπο που έχουν οι καυγάδες στα παιδιά”.

    Η έρευνα έχει δείξει ότι η έκθεση των παιδιών σε συγκρουσιακές και βίαιες συμπεριφορές στο σπίτι, μπορεί να διαμορφώσει τις νευροβιολογικές, γνωστικές και συμπεριφορικές αντιδράσεις τους. Η αυξημένη εγρήγορση που παρουσιάζεται στα παιδιά, μπορεί να συνεισφέρει βραχυπρόθεσμα στην ασφάλεια τους, αλλά μπορεί και να καταστεί επιζήμια για τη μακροπρόθεσμη συναισθηματική προσαρμογή τους. Για παράδειγμα, τα παιδιά που βιώνουν τους έντονους καυγάδες των γονιών τους, μπορεί να δυσκολεύονται να ελέγξουν τα συναισθήματά τους σε λιγότερο επικίνδυνες καταστάσεις, όπως στην τάξη του σχολείου.

    Ενώ οι προηγούμενες έρευνες έδειξαν μία σύνδεση των γονεϊκών συγκρούσεων σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή και της επιρροής αυτής στη ζωή των παιδιών αργότερα στη ζωή τους, η Ρέιβερ και οι συνεργάτες της είχαν την ανάγκη να διερευνήσουν πώς τα παιδιά μπορούν να επηρεαστούν αρνητικά από την παρατεταμένη έκθεση σε αυτήν την επίθεση.

    “Ενδιαφερόμαστε και για άλλες μορφές αντιξοοτήτων στο περιβάλλον των παιδιών, συμπεριλαμβανομένης της φτώχειας και του διαταραγμένου οικογενειακού περιβάλλοντος, που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη συναισθηματική προσαρμογή τους, δεδομένου ότι λίγες μελέτες έχουν συμπεριλάβει παρόμοιες μεταβλητές στην εξέταση τους”, λέει η συγγραφέας της μελέτης Κλάνσυ Μπλερ, καθηγήτρια της εφαρμοσμένης ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.

    Στη μελέτη αυτή, οι ερευνητές μέτρησαν την έκθεση των παιδιών κάτω από διάφορες αντιξοότητες και την πρόβλεψη της ικανότητάς τους στην αναγνώριση και τον έλεγχο των αρνητικών τους συναισθημάτων, όπως του φόβου και της θλίψης. Οι ερευνητές εξέτασαν 1.025 παιδιά και τις οικογένειές τους που ζουν στην ανατολική Βόρεια Καρολίνα και την κεντρική Πενσυλβάνια, δύο γεωγραφικές περιοχές με υψηλά ποσοστά φτώχειας.

    Οι ερευνητές αξιολόγησαν τις οικογένειες μέσα από μια σειρά επισκέψεων στο σπίτι από τη στιγμή που ένα παιδί ήταν ηλικίας μόλις δύο μηνών, μέχρι 58 μήνες μετά. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω γονεϊκών ερωτηματολογίων, των εργασιών που έβαζαν οι ερευνητές στους γονείς και τα παιδιά, καθώς και μέσα από ορισμένους άλλους παράγοντες όπως τη μέτρηση του διαταραγμένου οικογενειακού περιβάλλοντος – συμπεριλαμβανομένου του αριθμού των οικογενειακών μετακομίσεων, των αλλαγών στους φροντιστές των παιδιών, τα επίπεδα θορύβου, καθαριότητας και τον αριθμό των ατόμων σε σχέση με τον αριθμό των δωματίων σε σχέση με τη σταθερότητα. Μέσα στο χρονικό διάστημα των 58 μηνών, οι ερευνητές αξιολόγησαν την ικανότητα των παιδιών να αναγνωρίζουν και να εντοπίζουν τα συναισθήματα.

    Συσχέτιση της βίας μεταξύ των γονέων με τα αρνητικά συναισθήματα των παιδιών

    Η λεκτική και σωματική βία μεταξύ των γονέων από τη βρεφική μέχρι την πρώιμη παιδική ηλικία, ήταν σημαντικός προβλεπτικός παράγοντας της ικανότητας των παιδιών να προσδιορίζουν με ακρίβεια τα συναισθήματα τους σε αυτούς τους 58 μήνες. Η υψηλότερη έκθεση των παιδιών στη σωματική βία μεταξύ των γονέων, σχετίστηκε με χαμηλότερη απόδοση των παιδιών στην συναισθηματική επισήμανση, μέσα από απλές εργασίες. Παραδόξως, υψηλότερη έκθεση στη λεκτική επιθετικότητα μεταξύ των γονέων, συσχετίστηκε με μεγαλύτερη συναισθηματική επίγνωση μεταξύ των παιδιών.

    Η παρατεταμένη έκθεση των παιδιών στην επιθετικότητα μεταξύ των γονέων, συνδέθηκε επίσης με την ικανότητα των παιδιών να ελέγχουν τα δικά τους συναισθήματα της θλίψης τους, της απόσυρσης και του φόβου, βάζοντας τα σε μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης αργότερα.

    Ακόμη και άλλες μορφές αντιξοοτήτων συνέβαλαν επίσης στη συναισθηματική προσαρμογή των παιδιών. Όσο μεγαλύτερη είναι η χρονική διάρκεια που μία οικογένεια ζει σε συνθήκες φτώχειας, τόσο μειώνεται η ικανότητα ενός παιδιού να προσδιορίσει με ακρίβεια τα διαφορετικά συναισθήματα. Το έντονα διαταραγμένο οικογενειακό περιβάλλον, ειδικά η αποδιοργάνωση, μείωσε επίσης την ικανότητα ενός παιδιού να αναγνωρίζει τα συναισθήματα.

    “Αυτή η μελέτη ρίχνει φως στη σημασία του ρόλου των υποστηρικτικών γονέων, καθώς περνούν από διάφορα σκαμπανεβάσματα του γάμου τους” λέει η Ρέιβερ. “Οι γονείς πρέπει να ελέγξουν αρχικά τα δικά τους συναισθήματα θυμού, απογοήτευσης και ανησυχίας όταν ισορροπούν μεταξύ των απαιτήσεων της εργασίας, της οικογένειας και των ρομαντικών σχέσεων και ειδικότερα όταν παρουσιάζονται οικονομικές δυσκολίες στο περιβάλλον της οικογένειας”.

    Περισσότερα

    Ψυχικά προβλήματα από το ξύλο για τιμωρία.

    Τα παιδιά που τρώνε ξύλο από τους γονείς ή άλλους ενήλικες για να τιμωρηθούν για τα λάθη ή τις παραλείψεις τους, διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να εκδηλώσουν προβλήματα ψυχικής υγείας όταν μεγαλώσουν, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.

    Μεταξύ των ενηλίκων, ποσοστό 2% έως 7% των κρουσμάτων ψυχικών νόσων (συμπεριλαμβανομένης της μείζονος κατάθλιψης, των αγχωδών διαταραχών και της παράνοιας) οφείλονται στην σωματική τιμωρία που συνέβη κατά την παιδική ηλικία, λένε οι ερευνητές.

    Στη σχετική μελέτη, που πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Μανιτόμπα, στον Καναδά, αναλύθηκαν στοιχεία από περισσότερους από 34.600 Αμερικανούς ηλικίας άνω των 20 ετών, από τους οποίους οι ερευνητές πήραν συνεντεύξεις την περίοδο 2004-2005.

    Στην ανάλυση δεν συμπεριελήφθησαν εθελοντές οι οποίοι υφίσταντο σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική κακοποίηση, παραμέληση (συναισθηματική ή μη) ή άλλες μορφές κακοποίησης.

    Μεταξύ άλλων, οι ερευνητές τους έθεσαν το εξής ερώτημα: «Ως παιδί, πόσο συχνά σας έσπρωχναν, σας άρπαζαν, σας ταρακουνούσαν, σας χαστούκιζαν ή σας χτυπούσαν οι γονείς σας ή άλλοι ενήλικες που ζούσαν στο σπίτι σας;»

    Το περίπου 6% είπαν ότι ως παιδιά βίωναν αυτού του είδους τις σωματικές τιμωρίες «μερικές φορές», «αρκετά συχνά» ή «πολύ συχνά», δίχως όμως να βιώνουν άλλες μορφές κακομεταχείρισης από τους οικείους τους.

    Οι εθελοντές που είχαν υποστεί την σωματική τιμωρία είχαν κατά 59% περισσότερες πιθανότητες να αντιμετωπίζουν πρόβλημα εξάρτησης από το αλκοόλ, κατά 41% περισσότερες πιθανότητες να έχουν κατάθλιψη και κατά 24% περισσότερες πιθανότητες να πάσχουν από διαταραχή πανικού, σε σύγκριση με όσους δεν τιμωρούνταν σωματικά ως παιδιά.

    Όπως γράφουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση «Pediatrics», τα ευρήματά τους προστίθενται σε αυτά που υποδηλώνουν ότι η σωματική τιμωρία κατά την παιδική ηλικία μπορεί να υπονομεύσει την ψυχική υγεία στο μέλλον, αυξάνοντας τον κίνδυνο κατάθλιψης, αυτοκτονικού ιδεασμού και κατάχρησης αλκοόλ.

    Επιπλέον, τα νέα ευρήματα ενισχύουν την άποψη ότι η εξάλειψη της σωματικής τιμωρίας των παιδιών μπορεί να μειώσει την συχνότητα των νοσημάτων ψυχικής υγείας.

    Η χρήση του ξύλου ως μέσου τιμωρίας των παιδιών αντενδείκνυται σθεναρά από τους ειδικούς, αλλά παρ’ όλα αυτά οι περισσότεροι γονείς δέρνουν τα παιδιά τους για να τα τιμωρήσουν.

    Οι ερευνητές τονίζουν ότι γονείς και παιδίατροι πρέπει να ενημερωθούν για την ανήκεστο βλάβη που κάνει στις παιδικές ψυχούλες το ξύλο και να προσπαθήσουν μαζί να βρουν άλλους τρόπους νουθεσίας των παιδιών.

    Περισσότερα