• Tweets

    Please check your Twitter settings!
  • Archive

    Η πίεση για να φέρει καλούς βαθμούς: Πόσο κακό κάνει στο παιδί.

    Η βαθμολογία των μαθητών στο τέλος κάθε τριμήνου αποτελεί σύνηθες άγχος τόσο για τους ίδιους όσο και για τους γονείς που θέλουν να παρακολουθούν από κοντά την πρόοδο των παιδιών τους. Όσο το άγχος για το βαθμό λειτουργεί ως κινητήριος δύναμη που δραστηριοποιεί και εμπλέκει το μαθητή σε έναν υγιή ανταγωνισμό στα πλαίσια της μαθητικής κοινότητας, τότε καλώς! Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που το άγχος για τον καλό βαθμό καταβάλλει το μαθητή και το κυνήγι της βαθμολογίας γίνεται αυτοσκοπός;

    Πρόκειται για μια πραγματικότητα που εμφανίζεται δειλά δειλά από τα πρώτα χρόνια της σχολικής σταδιοδρομίας των μαθητών και τους ακολουθεί μέχρι τέλους, εφόσον η βαθμολογία αποτελεί έναν από τους βασικούς τρόπους αξιολόγησης της επίδοσης τους και παράλληλα μια συνεχή εκπαιδευτική διαδικασία εξηγεί η Ελισάβετ Σούκουλη, Φιλόλογος που έχει ειδικευτεί στην Ειδική Αγωγή και τη Λογοθεραπεία.

    Από την Ε΄ δημοτικού και μετά, οι μαθητές παίρνουν για πρώτη φορά στον έλεγχο και αριθμητική βαθμολογία, Άριστα (9-10), Πολύ Καλά (7-8), Καλά (5-6). Πολλά από τα παιδιά μόλις παίρνουν τα αποτελέσματα ενός διαγωνίσματος στα χέρια τους ρωτούν εναγωνίως «Κυρία ποιος πήρε το μεγαλύτερο βαθμό;» ή συζητούν μεταξύ τους λέγοντας «Τι βαθμό πήρες εσύ;» και πολύ πιθανό πίσω από αυτές τις ερωτήσεις να κρύβεται ένα «πάλι δεν τα κατάφερα να πάρω μεγάλο βαθμό» ή ακόμη χειρότερα «πάλι δε θα αρέσει ο βαθμός στους γονείς μου»… Συχνά μαθητές, από το δημοτικό, μπαίνουν στη διαδικασία να αποκρύπτουν τη βαθμολογία τους ή να λένε ψέματα.

    Ίσως αυτή η αντίδραση να μην υπήρχε ή έστω να μην εκδηλωνόταν τόσο έντονα αν τόσο μαθητές όσο και γονείς αντιμετώπιζαν την αξιολόγηση της επίδοσης τους στην ουσιαστική της διάσταση.

    Η αξιολόγηση του μαθητή μέσω της βαθμολογίας δεν υπάρχει ούτε για να τον τιμωρήσει για τις επιδόσεις του σε περίπτωση που δεν είναι καλές ούτε για να του δείξει ότι δεν είναι ικανός να ανταποκριθεί στις σχολικές απαιτήσεις. Ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει για να τον τιμωρήσει για τη συμπεριφορά του ή για να προκαλέσει προστριβές ή αντιδικίες με τους γονείς.

    Ο λόγος που συμβαίνουν όλα αυτά; Σίγουρα δεν είναι ένας και σίγουρα θέλει σελίδες ολόκληρες για να γίνει ανάλυση σε βάθος. Η πρώτη σκέψη βέβαια που έρχεται στον καθένα από μας είναι πως το ισχύον εκπαιδευτικό σύστημα είναι αυτό που καλλιεργεί «την ψύχωση του καλού βαθμού». Ενδεικτικά αναφέρω ότι από την έρευνα του ΕΚΚΕ για «το ελληνικό σχολείο στην αυγή του 21ου αιώνα» προκύπτει ότι η βαθμοθηρία αρχίζει να είναι εμφανέστατη πλέον από το γυμνάσιο και κορυφώνεται στο λύκειο με ένα ποσοστό 92,9% των μαθητών να δηλώνουν ότι θα ήθελαν να παίρνουν πάντα μεγάλους βαθμούς. Δε χρειάζεται βέβαια κανείς έρευνες για να πειστεί μιας και οι περισσότεροι από μας έχουμε βιώσει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είτε ως μαθητές είτε ως γονείς. Και όλοι μας βέβαια γνωρίζουμε καλά πως οι άριστες επιδόσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής πορείας δεν επιβεβαιώνουν πάντα τις επιδόσεις κατά τις κρίσιμες εισαγωγικές εξετάσεις για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

    Βέβαια εκτός από το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα και οι γονείς παίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία του προβλήματος. Πολλές φορές οι ανασφάλειες τους από την υπάρχουσα κατάσταση, τα άγχη τους ή και οι δικές τους απωθημένες φιλοδοξίεςπροβάλλονται πάνω στα ίδια τα παιδιά, ασυνείδητα τις περισσότερες φορές.

    Το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνουν οι ίδιοι οι γονείς προκειμένου να βοηθήσουν τα παιδιά τους είναι να συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι καλά ποια είναι η ουσία και ο σκοπός της αξιολόγησης ενός μαθητή μέσω της βαθμολογίας.

    Ειδικότερα, σκοπός της αξιολόγησης της επίδοσης του μαθητή είναι:

    Η παρώθηση, η ενθάρρυνση και η σωστή αυτοαντίληψη του παιδιού
    Η διάγνωση των κλίσεων και των ικανοτήτων του από το δάσκαλο, καθώς και των μαθησιακών δυσκολιών που τυχόν αυτό αντιμετωπίζει
    Η ανατροφοδότηση της διδασκαλίας και της μάθησης για την προαγωγή του παιδευτικού έργου. (Προεδρικό διάταγμα ΥΓΓ Αριθμ.462)
    Η αξιολόγηση λοιπόν δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μια διαδικασία για να επιτευχθούν όλοι οι παραπάνω σκοποί. Είναι το μέσο που βοηθά τον εκπαιδευτικό, τον μαθητή και τον γονιό να πετύχουν τον κοινό τους στόχο, που δεν είναι άλλος πέρα από την πρόοδο του μαθητή!

    Προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί και ο γονιός με τη σειρά του. Και για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να είναι ουσιαστικά δίπλα στο παιδί του αν θέλει να το βοηθήσει στη σχολική του πορεία.

    Ένας γονιός στηρίζει ουσιαστικά το παιδί του στο σχολείο και αποβάλλει το άγχος του για τους βαθμούς όταν:
    •Εκφράζει την ικανοποίησή του σε σχέση με τις επιδόσεις του και τονίζει τα θετικά του στοιχεία δείχνοντας του εμπιστοσύνη πως θα τα καταφέρει γιατί έχει τις δυνατότητες.
    •Δεν τον/ την συγκρίνει με τους συμμαθητές του/της. Οι δυνατότητες εξέλιξης του κάθε μαθητή είναι διαφορετικές. Το μόνο που πετυχαίνει ένας γονιός συγκρίνοντας είναι να δημιουργεί αισθήματα μειονεξίας στο παιδί του αλλά και πιθανής παραίτησης από τη διαδικασία της μάθησης.
    •Δεν αντιδρά με υπερβολή είτε σε έναν μεγάλο βαθμό είτε σε έναν χαμηλό βαθμό. Και στις δυο περιπτώσεις καλό είναι να έχει μια ισορροπημένη συμπεριφορά γιατί στη μεν πρώτη περίπτωση μπορεί να οδηγήσει το παιδί σε πλήρη απογοήτευση ενώ στη δεύτερη να καλλιεργήσει στο παιδί έντονο το αίσθημα του ανταγωνισμού με τους συμμαθητές του.
    •Σε περίπτωση χαμηλής βαθμολογίας, συζητά με το παιδί προκειμένου να εντοπίσει και ο ίδιος τι είναι αυτό που τον/ τη δυσκολεύει. Πολλές φορές η χαμηλή βαθμολογία σ΄ ένα διαγώνισμα μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά προβληματίζοντας και δραστηριοποιώντας τον μαθητή!
    •Όταν το παιδί επιστρέφει από το σχολείο φροντίζει να κουβεντιάζει για το πώς πέρασε τη μέρα του, με ποιους συνεργάστηκε και τι καινούριο έμαθε δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο πως το σημαντικότερο είναι να περνάει όμορφα στο σχολείο και να εξελίσσεται δημιουργικά! Δίνει έμφαση στη μόρφωση ως αξία ζωής και όχι ως το μέσο για έναν καλό βαθμό.

    boro.gr

    Περισσότερα

    Ασκήσεις και διάβασμα στο σπίτι: Πόσο και πώς να βοηθάς το παιδί σου.

    Πρέπει οι γονείς να βοηθούν το παιδί με τις σχολικές ασκήσεις; Αν ναι, πόση και τι είδους βοήθεια μπορούν να προσφέρουν; Μια γενική απάντηση είναι όσο το δυνατόν λιγότερο και φυσικά να μην κάνουν τελικά οι ίδιοι τις ασκήσεις των παιδιών τους! Οι εργασίες για το σπίτι πολύ συχνά αποτελούν αιτία άγχους, ακόμα και εντάσεων μέσα στην οικογένεια.

    Πόσο λοιπόν μπορεί ή πρέπει ο γονιός να βοηθά το παιδί στις ασκήσεις για το σπίτι;

    * Άλλο βοηθώ και άλλο κάνω τις ασκήσεις!
    Υπάρχει μια γραμμή- ίσως λεπτή- στο να βοηθάτε το παιδί σας και στο να καταλήγετε τελικά εσείς να κάθεστε στο γραφείο ή να εμφανίζεστε ως λυσσάρι. Το παιδί είναι υπεύθυνο για τις ασκήσεις. Η δική σας υποχρέωση είναι να εξηγήσετε αν κάτι δεν καταλαβαίνει και να βοηθήσετε στην οργάνωση της μελέτης.

    * Στόχος η μάθηση και όχι ο βαθμός

    Το παιδί σας έχει μια εργασία, την κάνει αλλά εσείς κρίνετε ότι είναι μέτρια. Σκέφτεστε ότι δεν πάρει Α ή δεν θα είναι το καλύτερο γραπτό της τάξης. Έχετε δύο επιλογές, να αφήσετε το παιδί να πάει την εργασία έτσι όπως είναι ή να φτιάξετε εσείς μια καλύτερη! Η σωστή επιλογή είναι η πρώτη. Σημασία έχει το παιδί σας να παρουσιάζει τη δική του δουλειά, να προσπαθεί και μέσα από τα λάθη να μαθαίνει. Σε κάποια άλλη στιγμή μπορείτε να κάνετε μια παρόμοια άσκηση μαζί για να βελτιωθεί.

    * Διόρθωση λαθών

    Το παιδί ολοκληρώνει μια άσκηση, η μαμά βλέπει ότι έχει κάνει ορθογραφικά λάθη. Τι κάνει; Συνήθως του τα διορθώνει! Είναι σωστό; όχι βέβαια! Ζητάμε από το παιδί πάντα να κάνει έναν έλεγχο αφού ολοκληρώσει την άσκηση. Αν δεν εντοπίσει τα λάθη, τότε τα συζητάμε μαζί, εξηγούμε το κάθε τι και το προτρέπουμε να διορθώσει. Τα λάθη μάλιστα αποτελούν ευκαιρία για μια γρήγορη επανάληψη σε κάποιο γραμματικό φαινόμενο.

    * Τα παιδιά έχουν την ευθύνη

    Κάποια παιδιά δεν σημειώνουν τις ασκήσεις τους, ξεχνούν να κάνουν τις φωτοτυπίες τους, μάλιστα πολλές φορές και επίτηδες. Τότε η μαμά συνήθως παίρνει τηλέφωνο κάποιο συμμαθητή και μαθαίνει τις υποχρεώσεις του παιδιού. Αυτό μπορεί να συμβεί μία φορά, αλλά αν γίνεται επανειλημμένα το παιδί δεν θα μάθει να σημειώνει από μόνο του. Τι κάνουμε λοιπόν; Βάζουμε το παιδί να παίρνει τηλέφωνο το συμμαθητή του – γρήγορα θα νοιώσει άσχημα αν πρέπει να το κάνει αυτό κάθε μέρα και θα αρχίσει να σημειώνει. Προτρέπουμε για χρήση μπλοκ ή τετραδίου για σημειώσεις των ασκήσεων. Επίσης βοηθούν οι συνδετήρες ή οι σελιδοδείκτες για να ξέρει σε ποια σελίδα βρίσκεται. Βρείτε δηλαδή εσείς τον καλύτερο τρόπο για να βοηθήσετε το παιδί σας να κρατά σημειώσεις για τις εργασίες του.

    * Δεν είστε δάσκαλος

    Το παιδί σας βαριέται να διαβάσει ένα κείμενο π.χ. στην Ιστορία, οπότε εσείς το διαβάζετε, κάνετε και κανονική παράδοση του μαθήματος και το παιδί απλά ακούει και μαθαίνει. Λάθος! Το παιδί πρέπει να μάθει να διαβάζει ένα κείμενο και να το κατανοεί. Επίσης πρέπει να προσέχει στην παράδοση του μαθήματος στο σχολείο. Αν όμως ξέρει ότι η μαμά θα κάνει τη δασκάλα στο σπίτι, τότε πολύ πιθανό να χαζεύει στην τάξη.

    * Αφήστε τα παιδιά να σκεφτούν

    “Μαμά πώς γράφεται η λέξη χαρίζω;” Η σωστή απάντηση δεν είναι με “ι”, αλλά να αφήσετε το παιδί σας να σκεφτεί το πως και το γιατί. Μπορείτε δηλαδή να επισημάνετε απλά την κατάληξη του ρήματος ώστε το παιδί να θυμηθεί, κάνοντας έτσι και μια μικρή επανάληψη στα ρήματα σε -ιζω επισημαίνοντας και τις εξαιρέσεις τους.

    * Μαζί στο γραφείο;

    Όχι φυσικά! Δεν πρέπει να κάθεστε μαζί με το παιδί όταν διαβάζει. Είναι μια λάθος τακτική που γρήγορα θα σας κουράσει εσάς και θα δημιουργήσει στο παιδί την ανάγκη να διαβάζει πάντα παρέα με κάποιον. Μπορεί να σας φαίνεται χαριτωμένο στην πρώτη δημοτικού, αλλά αργότερα θα γίνει κουραστικό! Δείξτε από την αρχή στα παιδιά σας πως πρέπει να οργανώνουν την μελέτη τους, να είστε διαθέσιμοι για τυχόν βοήθεια αλλά και για έναν έλεγχο ότι το παιδί σας όντως διαβάζει.

    www.infokids.gr

    Περισσότερα

    Τα πιο… συχνά άγχη των μαμάδων!

    Ο ερχομός του νέου μέλους της οικογένειας φέρνει τα… πάνω κάτω, ειδικά μάλιστα αν είναι το πρώτο παιδί. Όλα αλλάζουν για τους νέους γονείς! Πιο πολύ όμως για τη γυναίκα, που τώρα πια είναι και μητέρα.

    Και τώρα τι γίνεται; Θα είναι γερό; Θα τα καταφέρω; Θα… θα… μήπως…;
    Με το μυαλό της κάνει χίλιες δυο σκέψεις, αγχώνεται, φοβάται, προσπαθεί να καταλάβει, προσπαθεί να εξερευνήσει τον… άγνωστο πλανήτη της μητρότητας. Συνήθως η ευθύνη που συνεπάγεται η γέννηση ενός παιδιού προκαλεί στη μαμά έντονο άγχος, φόβο και μια σειρά από αμφιβολίες και βασανιστικές σκέψεις. Ωστόσο η χαρά αντικαθιστά αυτές του τύπου τις ανησυχίες, οι οποίες είναι ανθρώπινο να υπάρχουν. Το σημαντικότερο για μια νέα μαμά είναι να δημιουργήσει μια όμορφη και δυνατή σχέση με το παιδί της, να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της και να πιστέψει ότι πραγματικά μπορεί να δώσει το καλύτερο στο παιδί της με το να είναι ψυχικά παρούσα. Τα υπόλοιπα θα τα μάθει με την εμπειρία, μια που κανείς δεν γεννήθηκε να τα ξέρει όλα, αλλά τα έμαθε στην πορεία!

    Είναι γερό το μωρό μου;
    «Ειδικά στο πρώτο μου παιδί, όση ώρα κοιμόταν, πάντα πήγαινα να δω τι κάνει. Αλλά όταν αργούσε να ξυπνήσει, εκεί με κυρίευε ανησυχία. Θυμάμαι ότι η πρώτη σκέψη που μου ερχόταν στον νου ήταν αυτό: αν αναπνέει…».
    Πρόκειται για μια φυσιολογική ανησυχία, αφού, ήδη από την εγκυμοσύνη της, η μέλλουσα μητέρα ξέρει πολύ καλά το δικό της ρόλο στην υγεία του εμβρύου. Όταν το μωράκι έρχεται στη ζωή, είναι ένα νέο τόσο δα πλασματάκι, που δεν έχει άλλον τρόπο επικοινωνίας πέρα από το κλάμα. Δείχνει τόσο εύθραυστο, αδύναμο και ανίκανο να επιβιώσει χωρίς την μητέρα του, που φυσικό είναι για τη νέα και άπειρη μαμά ν’ ανησυχεί. Το να θέλει να τσεκάρει το μωρό, ειδικά στην αρχή, είναι απολύτως κατανοητό, γιατί έτσι το μαθαίνει καλύτερα, αναγνωρίζει και «διαβάζει» τα σήματα και τις ενδείξεις που της δίνει και, αποκτώντας εμπειρία, εφησυχάζεται και η ίδια. Το πρόβλημα εντοπίζεται όταν η μητέρα χάνει το μέτρο και αρχίζει να ανησυχεί σε βαθμό υπερβολής, σε σημείο που όλη της η ζωή περιστρέφεται γύρω από την παραμικρή κίνηση του μωρού και οι αντιδράσεις της γίνονται ακραίες ακόμη και όταν τα πράγματα είναι πλήρως φυσιολογικά και δεν τρέχει κανένας λόγος ανησυχίας. Ως αποτέλεσμα μετατρέπεται σε μία υπερπροστατευτική, υπερβολική μητέρα που χάνει την πραγματική επαφή με το μωρό της και παγιδεύεται στις εμμονές της, χάνοντας την πραγματική ευχαρίστηση της ουσίας της μητρότητας.

    Φοβάμαι μήπως μου το πάρουν!
    « Όταν άρχισα να κάνω βόλτες με το μικρό μου, ιδιαίτερα σε μεγάλους χώρους, σε μεγάλες παιδικές χαρές, δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Δεν μπορούσα να χαλαρώσω. Λίγο να τον έχανα από τα μάτια μου και με… έζωναν τα φίδια. Δεν ξέρω, για μένα δεν υπήρχε χειρότερος εφιάλτης στο μυαλό μου απ’ αυτόν. Η σκηνή τού να ψάχνω το παιδί και να μην το βλέπω».
    Το γεγονός ότι κατά καιρούς περνάει από το μυαλό της νέας μαμάς το ενδεχόμενο μήπως χάσει ή μήπως της πάρουν το παιδί της, δεν θα πρέπει να την ξενίζει. Πρόκειται για ένα μικρό τεστ που υποβάλλει η ίδια στον εαυτό της, για να διαπιστώσει για μια ακόμη φορά πόσο πολύ αγαπά το παιδί της και πόσο πολύτιμο είναι γι’ αυτήν. Από την άλλη, αυτού του είδους η δοκιμασία σχετίζεται και με το φόβο της μήπως η ίδια δεν έχει αρκετές ικανότητες και δεν είναι άξια να κρατήσει το παιδί της. Καθώς αποκτά εμπιστοσύνη στον εαυτό της, η νέα μαμά αποδιώχνει τέτοιου είδους σκέψεις κι αισθάνεται σίγουρη για τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται τα πράγματα και προστατεύει το παιδί της.

    Είμαι καλή μαμά;
    «Τον πρώτο μήνα μετά τον τοκετό αισθανόμουν πολύ κουρασμένη και μου είχε καρφωθεί η ιδέα ότι το μωρό, όταν έκλαιγε, δεν το έκανε για κάποιο λόγο φυσιολογικό, π.χ. επειδή πεινούσε ή επειδή το ενοχλούσε κάτι, αλλά αισθανόμουν ότι ίσως δεν ήταν ευχαριστημένο. Άρχισα να αισθάνομαι ότι κάπου δεν το καλύπτω, ότι δεν είναι ευτυχισμένο. Αισθάνθηκα ανεπαρκής».
    Όταν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προβάλλουν την εικόνα της μόνιμα ευδιάθετης, λεπτής, περιποιημένης μαμάς που φροντίζει ένα τσούρμο παιδιά και όλη την οικογένεια πάντα με το χαμόγελο στα χείλη και έχει έτοιμη τη λύση για κάθε πρόβλημα, ουσιαστικά δίνει ένα πρότυπο που υπάρχει μόνο στις διαφημίσεις και τα έργα. Στην πραγματικότητα, η αλήθεια απέχει πολύ από αυτό, αφού και η μητρότητα, όπως και κάθε άλλη περίοδος της ζωής του ανθρώπου, έχει το ανθρώπινο στοιχείο, δηλαδή τα πάνω και τα κάτω της, τις στιγμές της κούρασης, των νεύρων, της άσχημης αντίδρασης, της άγνοιας για το ποια είναι η πιο σωστή λύση σε κάποιο μικρό ή μεγάλο πρόβλημα και των αναπόφευκτων λαθών. Όλα αυτά δεν κάνουν μια μαμά ανεπαρκή απλώς την κάνουν καθημερινή και ανθρώπινη. Το σημαντικότερο είναι να αισθάνεται η ίδια καλά με τον εαυτό της και τον τρόπο που μεγαλώνει το παιδί της, και να δεχτεί ότι δεν μπορεί να είναι τέλεια, αλλά πάντα μπορεί να προσφέρει απεριόριστη αγάπη στο παιδί και να φροντίζει να μαθαίνει και να βελτιώνεται. Το παιδί είναι ευτυχισμένο όταν αισθάνεται τη ζεστή αγκαλιά της μαμάς, το χαμόγελο και την αγάπη της.

    Είμαι δίπλα στο παιδί μου όταν και όσο πρέπει;
    «Όταν ξεκίνησα να πηγαίνω στη δουλειά μου, στην αρχή δεν ένιωσα τόσο άσχημα, γιατί ήξερα ότι δεν είχα και καμιά εναλλακτική λύση. Όσο όμως περνούσε ο καιρός και άρχισαν οι αργοπορίες στο γραφείο ή οι γκρίνιες της μητέρας μου, και ήταν φανερό ότι το παιδί είχε άλλες ανάγκες όσο μεγάλωνε, άρχισαν οι σκέψεις και οι ενοχές. Πήραμε την απόφαση να πάει σε παιδικό σταθμό, αλλά έτσι έλυσα μερικώς το πρόβλημά μου. Γυρνούσα στο σπίτι και κουβαλούσα επάνω μου ένα… ολόκληρο περίπτερο. Το ήξερα ότι δεν μπορούσα να εξαγοράσω το χρόνο που ήμουν μακριά της με δωράκια, αλλά το έκανα».
    Είναι σωστό να συνεχίσω τη δουλειά αφού γεννήσω, ή να μείνω στο σπίτι; Στο ερώτημα αυτό η σωστή απάντηση είναι εντελώς εξατομικευμένη – ανάλογα δηλαδή με το τι επιθυμεί η νέα μητέρα για να είναι καλά και η ίδια με τον εαυτό της και φυσικά με το τι επιτρέπουν οι συνθήκες της ζωή της. Με την πάροδο του χρόνου, και μετά από πειραματισμούς, η μαμά βρίσκει την ισορροπία της και θέτει τις προτεραιότητές της. Πάντως, δεν θα πρέπει να ξεχνά ότι στο ζήτημα του χρόνου που περνά με το παιδί μετράει περισσότερο η ποιότητα και όχι απαραίτητα η ποσότητα.

    Έχει τη σωστή ανάπτυξη σε σχέση με τα άλλα παιδιά της ηλικίας του;
    «Αυτό που με έτρωγε τα πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών μου ήταν η ανάπτυξή τους. Θυμάμαι, βρισκόμασταν με τους φίλους μας και παρατηρούσα τα παιδιά τους που ήταν στην ίδια περίπου ηλικία με τα δικά μας. Τι έκαναν, πότε περπάτησαν, πότε ξεκίνησαν να μιλάνε, αν τα λόγια τους ήταν καθαρά, αν ήταν ψηλότερα από τα δικά μου παιδιά…»
    Η σύγκριση δεν είναι καλός σύμβουλος, με την έννοια ότι συνήθως αγχώνει τις μητέρες περισσότερο παρά τις καθησυχάζει. Το κάθε παιδί αναπτύσσεται με τους δικούς του ρυθμούς και δεν υπάρχουν καλούπια. Η μοναδικότητα και η ατομικότητα του κάθε παιδιού είναι παράμετροι που θα πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Οι επισκέψεις στον παιδίατρο, η ανάγνωση σχετικών βιβλίων, περιοδικών ή site και η επίγνωση ότι τα παιδιά μπορεί ν’ αναπτύξουν την ίδια ικανότητα -αργότερα ή συντομότερα-, βοηθά τη μητέρα να ξεφύγει από την παγίδα των συγκρίσεων.

    Του προσφέρω αρκετά ερεθίσματα για νέες γνώσεις;
    «Δεν μετάνιωσα ποτέ που πήγε το παιδί μου στον παιδικό σταθμό, παρά την ταλαιπωρία με τις ιώσεις τον πρώτο καιρό. Και αυτό γιατί τα παιδιά μαθαίνουν πολλά πράγματα που εσύ ως γονιός δεν πρόκειται να κάνεις ή δεν έχεις τόσο χρόνο να δώσεις. Πάντα με απασχολούσε το αν θα ανταποκρινόμουν στις ανάγκες του και στις ικανότητές του. Δηλαδή το πότε ήταν έτοιμο να παρακολουθήσει θέατρο ή κινηματογράφο ή κουκλοθέατρο, πότε θα μπορούσε να ξεκινήσει να ασχολείται με τον αθλητισμό ή οτιδήποτε άλλο που θα βοηθούσε στην υγιή ανάπτυξη του».
    Πράγματι, πολλές μαμάδες αναρωτιούνται αν δίνουν στο παιδί τους πολλά ερεθίσματα και εμπειρίες. Το θέμα δεν είναι αν το βομβαρδίζουν με πολλές εμπειρίες, αλλά αν του δίνουν το χρόνο και το βοηθούν να επεξεργαστεί τις εμπειρίες αυτές ώστε να τις αφομοιώσει. Το κάθε παιδί έχει διαφορετική προσωπικότητα, στυλ και ανάγκη για πολλές ή λίγες, παρόμοιες ή διαφορετικές εμπειρίες. Άρα, σωστό είναι να παρατηρήσουν οι γονείς τι επιθυμεί το παιδί τους και να ακολουθήσουν το δικό του ρυθμό.

    Από: Νινέττα Φαφούτη

    Περισσότερα

    Γιατί τα παιδιά χρειάζονται τόσο πολύ μια «φωλίτσα»;

    Η ανάγκη ενός χώρου αποκλειστικά δικού τους αναπτύσσεται πολύ νωρίς στα παιδιά. Και θα πρέπει να τη σεβόμαστε, κυρίως όταν τα παιδιά θέλουν να απομονωθούν, συντροφιά με τη φαντασία και τα όνειρά τους.

    Μερικές φορές επιστρέφετε από τη δουλειά, κοιτάζετε το εσωτερικό του σπιτιού σας, όπου το κάθε πράγμα έχει τη θέση του και μένετε εμβρόντητη. Κάτι έχει αλλάξει… το περιβάλλον του σπιτιού σας φαίνεται σαν να έχει ανανεωθεί από κάποιο καινούριο στοιχείο. Ναι, αλλά ποιο ακριβώς; Η παιδική φωνή που ακούγεται μέσα από μια παράξενη κατασκευή έρχεται να ξεκαθαρίσει κάπως τα πράγματα. Να που ανακαλύψατε τη μικρή του φωλιά. Πρόκειται για μια από αυτές τις απίστευτες, παράξενες κατασκευές που κάποια στιγμή εμφανίζονται ξαφνικά σε μια απόμερη συνήθως γωνίτσα του σπιτιού. Βέβαια, τις περισσότερες φορές αφορούν το σαλόνι. Μέσα σε αυτές τα μικρά καταφεύγουν για να συζητήσουν μυστικά, να προετοιμάσουν τις σκανταλιές τους, να ονειρευτούν με τα μάτια ανοιχτά, να ζήσουν φανταστικές -αλλά τόσο πραγματικές γι’ αυτά- εξωτικές περιπέτειες.
    Και μπορεί το δωμάτιό τους να είναι γεμάτο μέχρι το ταβάνι από παιχνίδια όλων των ειδών, ωστόσο τα παιδιά πάντα αναζητούν το αποκλειστικό τους καταφύγιο, τη φωλιά τους. Όπως κάναμε και εμείς όταν ήμασταν στην ηλικία τους. Αυτή η τάση των παιδιών να απομονωθούν σε μια φωλίτσα, να κατασκευάσουν με τα δικά τους μέσα ένα σπιτάκι, χρησιμοποιώντας τα πιο απίθανα και ετερόκλητα υλικά είναι ένα ένστικτο που βρίσκεται βαθιά ριζωμένο σε όλα σχεδόν τα παιδιά. Γιατί συμβαίνει αυτό; Τι κρύβει; Ποιο μυστικό κάλεσμα παρουσιάζεται ξαφνικά σε κάποια στιγμή της παιδικής ηλικίας;

    Ένας κόσμος στα μέτρα του
    Υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή στην πορεία της ανάπτυξης ενός παιδιού, στην οποία εμφανίζεται η τάση να ελέγχει καλύτερα το περιβάλλον στο οποίο ζει. Δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι το παιδί γεννιέται και αναπτύσσεται στον κόσμο των ενηλίκων, που είναι οργανωμένος από τους ενήλικες και για τους ενήλικες. Είναι βέβαια γεγονός ότι από μια ηλικία και μετά το παιδί αρχίζει να παίρνει αποφάσεις για το δωμάτιό του. Εφόσον οι γονείς ερμήνευσαν σωστά τις επιθυμίες του, εφόσον έδειξαν κάθε καλή διάθεση να ακολουθήσουν τις οδηγίες του, αυτό το δωμάτιο θα το θεωρεί πάντοτε δικό του έργο. Ωστόσο, το παιδί θα έχει πάντοτε ανάγκη από ένα χώρο που έχει σχεδιάσει και έχει κατασκευάσει μόνο του, που θα του ταιριάζει απόλυτα, μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια, έστω και αν στους μεγάλους φαίνεται ακατάλληλο. Να λοιπόν η φωλιά του, το σπιτάκι, η σκηνή, το καταφύγιό του που του χαρίζει ασφάλεια. Ένα κομμάτι του σπιτιού των ενηλίκων, που γίνεται μέσα από τον αυτοσχεδιασμό του παιδιού ένας χώρος ελεύθερος από την παρουσία των μεγάλων, ένα μίνι ανεξάρτητο κρατίδιο, ένας κόσμος όπως τον φαντάζεται και τον επιθυμεί.

    Απαγορεύεται η είσοδος στους γονείς
    Ο χώρος του παιδιού μπορεί να είναι οργανωμένος ή… χαοτικός, ασταθής ή σίγουρος, ανοιχτός ή κλεισμένος ερμητικά. Αυτές είναι λεπτομέρειες που δεν έχουν σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι εκεί μέσα το παιδί μαθαίνει να οργανώνει το περιβάλλον του έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες, στις επιθυμίες και στα όνειρά του. Εκεί μέσα κρύβει τα μυστικά του, κρύβεται και απομονώνεται από τον κόσμο των μεγάλων. Είναι κυρίαρχο στο βασίλειό του. Γιατί αυτό το ανεξάρτητο κρατίδιο είναι στην πραγματικότητα το βασίλειο της φαντασίας, ο χώρος μέσα στον οποίο το παιδί φαντάζεται ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστεί το ίδιο και οι φίλοι του, στις οποίες δεν υπάρχουν μεγάλοι και κυρίως δεν υπάρχουν οι κανόνες τους και ο ρεαλισμός τους. Μέσα στη μικρή του φωλιά κάποιο αντικείμενο μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο γιατί έτσι θέλει να το βλέπει το παιδί. Το μαξιλάρι μεταμορφώνεται σε βουνό, ένα παλιό φόρεμα της μαμάς γίνεται η βαρύτιμη τουαλέτα της πριγκίπισσας, το αρκουδάκι αποκτά τεράστιες διαστάσεις και γίνεται μια φοβερή και δυνατή αρκούδα.

    Μια συμβουλή
    Ένα πράγμα μόνο μπορείτε να κάνετε όταν το παιδάκι σας φτιάξει μέσα στο σπίτι τη μικρή του φωλιά: επιτηρήστε το με διακριτικότητα, αλλά κρατήστε αποστάσεις. Σεβαστείτε το, μη γελάσετε, μην το κοροϊδεύετε. Έτσι θα το βοηθήσετε να σέβεται και το ίδιο τις ιδιαίτερες σας στιγμές, την ανάγκη για απομόνωση και αυτοσυγκέντρωση. Εκεί μέσα το παιδί κάνει τη γενική πρόβα για τη ζωή που θα ζήσει ως ενήλικος.

    Με την συνεργασία της κας Νέλλης Θεοδοσίου (παιδοψυχολόγος)

    imommy

    Περισσότερα