• Tweets

    Please check your Twitter settings!
  • Archive

    Γιατί δε χρειάζεται να πιέζουμε το παιδί προσχολικής ηλικίας να μοιράζεται

    ΒOLYMPUS DIGITAL CAMERAρισκόμαστε στην παιδική χαρά. Ένα χαρούμενο αγοράκι παίζει με τα παιχνίδια του και το κοριτσάκι σας εμφανίζεται με τα καινούργια του αυτοκινητάκια. Το αγοράκι πλησιάζει και αρπάζει τα αυτοκινητάκια και παίζει. Το κοριτσάκι σας κλαίει με παράπονο και φωνάζει «Είναι δικά μου! Είναι δικά μου».

    Φανταζόμαστε ότι η κατάσταση σας είναι γνώριμη, ότι έχετε βρεθεί συχνά σε αυτή τη θέση και ότι έχετε αισθανθεί αμήχανα και άβολα. «Τι πρέπει να κάνω;» αναρωτιέστε. Συχνά, έχετε αποφασίσει ότι πρέπει το παιδί σας να προσφέρει τα παιχνίδια του και να κατανοήσει την έννοια του μοιράσματος και της προσφοράς με αυτόν τον τρόπο. Θεωρείτε ότι έτσι το μαθαίνετε να είναι ευγενικό και γενναιόδωρο και ότι δείχνετε και στους υπόλοιπους γονείς ότι είστε κι εσείς οι ίδιοι ευγενείς και μεγαλώνετε «σωστά» το παιδάκι σας.

    Τι συμβαίνει, όμως, στην πραγματικότητα σε αυτή την ηλικία; Πότε το παιδί κατανοεί την έννοια του μοιράσματος; Πρέπει να παρεμβαίνετε και πότε;

    -Τα παιδιά δεν αναπτύσσουν την ικανότητα για ενσυναίσθηση πριν τα 6 τους χρόνια.

    -Τα παιδιά 2-3 ετών δημιουργούν για πρώτη φορά μια αυτοεικόνα ξεχωριστή από της μητέρας τους. Σε αυτήν την ηλικία λένε φράσεις όπως «θα το κάνω μόνη-ος μου» ή «είναι δικό μου».

    -Ταυτοχρόνως, τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες έχουν μια εγωκεντρική αντίληψη του κόσμου και ανακαλύπτουν την έννοια της ιδιοκτησίας. Κατανοούν ότι κάποια πράγματα τους ανήκουν και πολλές φορές θεωρούν ότι τους ανήκουν και άλλα που στην πραγματικότητα δεν είναι δικά τους. Αυτές οι τάσεις κτητικότητας είναι φυσιολογικές, αποτελούν μια φάση της εξέλιξής τους και στην πορεία ξεπερνιούνται φυσικά. Αν το παιδί σας φέρεται κτητικά με τα παιχνίδια του δε σημαίνει ότι φέρεται εγωιστικά ή ότι είναι άπληστο ή κακομαθημένο. Απλώς, βιώνει την έννοια της κτήσης και πειραματίζεται με αυτήν. Στην πραγματικότητα, αυτή η φάση, η φάση του «εγωισμού» είναι ένα στάδιο πριν το μοίρασμα.

    -Ένα παιδί που είναι μικρότερο από 2,5 ετών δύσκολα θα πειστεί να μοιραστεί. Και αυτό έχει να κάνει με τα στάδια ψυχοσυναισθηματικής εξέλιξης των παιδιών. Στην ηλικία αυτή τα παιδιά παίζουν παράλληλα και όχι μαζί.

    -Για τα παιδιά αυτής της ηλικίας τα παιχνίδια δεν είναι απλά αντικείμενα, αλλά, κάτι πολύτιμο. Συχνά, κάποια παιχνίδια, αποτελούν για αυτά μεταβατικά αντικείμενα προσκόλλησης, συνεπώς τα έχουν ανάγκη για να νιώθουν συναισθηματικά ασφαλή.

    -Περίπου στα 3 και περισσότερο στα 4 έτη το παιδί αρχίζει να κατανοεί την έννοια της μοιρασιάς και της προσφοράς. Και πάλι είναι λογικό να περιμένουμε επιλεκτικό μοίρασμα.

    -Αυτό για να συμβεί προϋποθέτει ότι εμείς οι ίδιοι ως γονείς του δίνουμε με το παράδειγμά μας τη δυνατότητα να δει, να βιώσει και να αντιληφθεί την έννοια της προσφοράς και τα οφέλη της. Γι αυτό καλό είναι να μοιραζόμαστε πράγματα με τα παιδιά μας και μάλιστα να ονομάζουμε την πράξη μας. Να λέμε, για παράδειγμα: «Η συνάδελφός μου μας κέρασε ένα υπέροχο κέηκ και το έφερα μαζί μου εδώ για να το μοιραστούμε». Επίσης, αν έχουμε πάνω από ένα παιδί, θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και δίκαιοι στο πώς μοιράζουμε τα πάντα, τον χρόνο μας, τα παιχνίδια, τους εαυτούς μας.

    -Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι αν εμείς δίνουμε, το παιδί θα δώσει, όταν έρθει η στιγμή. Αν οι ανάγκες του ικανοποιούνται, αν νιώθει συναισθηματικά ασφαλές και συνεπώς αναπτύσσεται υγιώς και με αυτοπεποίθηση, τότε έχει λιγότερο ανάγκη τα αντικείμενα.

    Τι να κάνουμε, λοιπόν;86147253

    -Είναι απαραίτητο να υπάρχει συχνά η εξής υπενθύμιση : «Όταν διαφωνούμε και μαλώνουμε με τα άλλα παιδιά δε χτυπάμε, δεν κλωτσάμε, δεν σπρώχνουμε».

    -Να μην παρεμβαίνετε όσο είναι δυνατόν. Όλοι οι γονείς επιθυμούμε να βλέπουμε τα παιδιά μας να επιλύουν μόνα τους τα προβλήματά τους, τις διαφορές τους. Επιθυμούμε να γίνουν ανεξάρτητα και αυτόνομα. Όταν, όμως, προκύπτει μια διαμάχη σπεύδουμε να παρέμβουμε και να λύσουμε τα προβλήματα. Ίσως για να τα προστατεύσουμε, ίσως για να τα υποστηρίξουμε, ίσως και για να ξεμπερδεύουμε και να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο γιατί ένας παιδικός τσακωμός είναι πολύ ενοχλητικός.

    - Να παρατηρείτε και να παρεμβαίνετε μόνο αν η κατάσταση είναι ακραία.

    -Αν το παιδί σας αρπάζει τα πράγματα των άλλων και είναι επιθετικό να εκφράσετε τη διαφωνία σας με τη πράξη του χωρίς να το στιγματίσετε. ( Να θυμάστε ότι η πράξη του δεν είναι σωστή ή δεν είναι «καλή», όχι το ίδιο.)

    -Να μην επιβραβεύετε το μοίρασμα διαρκώς γιατί αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να μοιράζεται τα πράγματά του μπροστά σας για να εισπράξει τον έπαινο και όχι αυθόρμητα.

    -Να μην αναγκάζετε το παιδί σας να μοιραστεί κάτι γιατί αυτό το οδηγεί να εστιάζει πιο πολύ στο παιχνίδι και όχι στην συνύπαρξη και στη συνεργασία με τα άλλα παιδιά (αυτό ισχύει σε ηλικίες άνω των 2,5, όταν αρχίζουν να αλληλεπιδρούν και να συνυπάρχουν τα παιδιά).

    -Να στρέφετε την προσοχή του παιδιού σας στο παιδί που δέχεται την προσφορά: «Δες τι χαρούμενος που είναι ο Νίκος που του έδωσες για λίγο το παιχνίδι σου». Έτσι μαθαίνει σιγά σιγά να παρατηρεί και να προσέχει τα συναισθήματα των άλλων και να τα αναγνωρίζει σταδιακά. Το ίδιο και στην αντίθετη περίπτωση : «Λες η Ελένη να στενοχωρήθηκε που της πήρες το παιχνίδι της;»

    -Να ενθαρρύνετε το παιδί σας να πει στα άλλα παιδιά πώς νιώθει. Αν είναι θυμωμένο να το παροτρύνετε να το πει ξεκάθαρα. Να του πείτε: «Εισαι εκνευρισμένος που σου πήραν τα παιχνίδια σου ; Να το πεις στους φίλους σου.»

    -Αν είστε μπροστά και προκύψει μια έντονη διαμάχη να το συζητήσετε ήρεμα με το παιδί σας αναγνωρίζοντας τα συναισθήματά του και ρωτώντας το τι θέλει να κάνετε. Έτσι το παιδί θα νιώθει ήρεμο και ασφαλές.

    -Όταν καλείτε κάποιο άλλο παιδί σπίτι σας να προετοιμαστείτε. Να ζητήσετε να φέρει και το άλλο παιδί τα παιχνίδια του. Έτσι το παιδί σας θα κατανοήσει ότι για να παίξει με τα παιχνίδια του άλλου παιδιού θα πρέπει να του δώσει και τα δικά του. Επίσης, να προετοιμάσετε το παιδί σας γιατί κάποιες φορές μπορεί να νιώσει ότι τα άλλα παιδιά εισβάλλουν στον χώρο του.

    -Αν το παιδί σας έχει προτίμηση σε κάποια παιχνίδια, μπορείτε να τα κρύψετε ώστε όταν έρθουν άλλα παιδάκια να μη δημιουργηθεί πρόβλημα.

    -Να αφήσετε το παιδί σας να κοινωνικοποιηθεί όσο γίνεται μόνο του (όταν βρίσκεται στην ηλικία που παίζει με τα άλλα παιδιά και όχι παράλληλα). Να μαλώσει, να διαφωνήσει. Έτσι θα μάθει πώς να επιλύει τα προβλήματά του. Άλλωστε μέσω της κοινωνικοποίησης θα προσαρμόσει τη συμπεριφορά του. Αν αρπάζει τα παιχνίδια των άλλων συνέχεια θα δει ότι θα αρχίσουν να μην το παίζουν. Αν προσφέρει συνέχεια τα δικά του θα νιώθει δυσαρεστημένο. Σε αυτήν την περίπτωση, καλό θα είναι να παρέμβετε και να του πείτε «Σου πήραν το παιχνίδι σου ε; Δεν είσαι ευχαριστημένος-η με αυτό. Μπορείς να πεις όχι αν θες».

    -Τέλος, είναι πολύ σημαντικό να εκφράζουμε εμείς συχνά τα συναισθήματά μας ώστε το παιδί μας να συνηθίζει και να μπορεί σταδιακά να τα αναγνωρίζει.

    Η αλήθεια είναι ότι οι γονείς έχουμε μια εμμονή με την προσφορά και τη γενναιοδωρία. Ξεχνάμε, όμως, πως τα παιδιά προσχολικής ηλικίας δεν είναι από τη φύση τους έτοιμα για αλτρουισμό και αυτοθυσία. Άλλωστε, αν το καλοσκεφτούμε ούτε εμείς οι ίδιοι δίνουμε εύκολα, δυστυχώς, τα πράγματά μας και θα μας φαινόταν παράλογο κάποιος να μας πει «Πρέπει να μοιραστείς το καινούργιο σου βιβλίο, δεν έχει σημασία αν μόλις τώρα άρχισες να το διαβάζεις και σε έχει συνεπάρει, το σωστό είναι να μοιράζεσαι τα πράγματά σου. Δώσε τώρα στη φίλη σου το βιβλίο σου. Μπράβο σου». Το να κατανοήσει ένα παιδί προσχολικής ηλικίας τι έχει ανάγκη ένα συνομήλικο παιδί και μάλιστα από μόνο του είναι ανέφικτο και λάθος από την πλευρά μας να το περιμένουμε. Το παιδί αυτής της ηλικίας μπορεί πολύ περισσότερο να αντιληφθεί την έννοια της πρακτικής βοήθειας και της συνεργασίας. Γι αυτό καλό θα είναι να το παροτρύνουμε να μας βοηθάει σε πρακτικά ζητήματα. Όσον αφορά στις ανάγκες και στις επιθυμίες των άλλων, τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να τις αντιληφθούν περισσότερο μετά τους 30 μήνες.

    Καλό θα ήταν, συνεπώς, να ηρεμήσουμε, να προσφέρουμε στα παιδιά μας ένα γενναιόδωρο περιβάλλον που ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους και να μην τα πιέζουμε να υιοθετήσουν συμπεριφορές που δεν είναι ακόμα σε θέση να κατανοήσουν. Η γενναιοδωρία, η προσφορά και η ευγένεια καλλιεργούνται από εμάς, από το παράδειγμά μας και όχι από κενές εντολές και συμβουλές που δίνουμε στα παιδιά. Αν είμαστε γενναιόδωροι και ευγενείς, αν μοιραζόμαστε και προσφέρουμε, τα παιδιά μας, όταν έρθει η στιγμή θα προσφέρουν απλόχερα και αυτά και αν χρειαστεί, επίσης, θα διεκδικήσουν με αυτοπεποίθηση αν νιώθουν ότι αδικούνται.

    πηγή: Better Parents

    Περισσότερα

    Η επιθετική συμπεριφορά στα παιδιά – “Χτυπάει, δαγκώνει, μιλάει άσχημα…”

    Ο Φρόιντ θεωρούσε ότι όλοι μας γεννιόμαστε με επιθετικές τάσεις, η επιθετικότητα πίστευε πως είναι ένα εγγενές ένστικτο. Από την άλλη πλευρά, οι κοινωνικές θεωρίες της μάθησης έχουν λίγο πιο διαφορετική άποψη. Είτε γεννιόμαστε με επιθετικές τάσεις είτε όχι, η επιθετική συμπεριφορά διαφέρει πολύ από άτομο σε άτομο. Όπως οι θετικές συμπεριφορές επηρεάζονται από τη μάθηση, έτσι και οι αρνητικές συμπεριφορές δε θα μείνουν ανεπηρέαστες από την κοινωνική αλληλεπίδραση των παιδιών με τους γονείς, τους φίλους και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Για τα μικρά παιδιά η επιθετικότητα είναι κοινή αντίδραση του θυμού, της ντροπής ή της ενοχής που μπορεί να νιώθουν. Όποια και αν είναι η αιτία που προκαλεί την επιθετική συμπεριφορά, έρευνες δείχνουν ότι η επιθετικότητα αυξάνει συνήθως στην πρώιμη παιδική ηλικία, και μειώνεται όταν αρχίζει το παιδί να χρησιμοποιεί λέξεις για να εκφράσει τις ανάγκες του. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, αναπτύσσουν την ικανότητα να λύνουν τις όποιες διαφορές τους με μη επιθετικούς τρόπους όπως με το διάλογο για παράδειγμα, και βελτιώνουν τον τρόπο του αλληλεπιδρούν και παίζουν με τα άλλα παιδιά. Στην ηλικία των 6 με 7 χρόνων, τα παιδιά είναι λιγότερο εγωκεντρικά και μπορούν με περισσότερη ευκολία να κατανοήσουν την προοπτική του άλλου παιδιού. Εξαιτίας όλων αυτών, σε αυτές τις ηλικίες αναμένεται μείωση της επιθετικής συμπεριφοράς. Τι προκαλεί την επιθετική συμπεριφορά στα παιδιά; Υπάρχουν πολλές θεωρίες και έρευνες που έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν την επιθετική συμπεριφορά στην παιδική ηλικία. Η απογοήτευση και ο θυμός για παράδειγμα, είναι δύο συναισθήματα που έχουν συνδεθεί κατά καιρούς με την επιθετική συμπεριφορά. Και πάλι όμως, δεν αντιδρούν όλα τα παιδιά το ίδιο όταν βιώνουν ένα ανάλογο συναίσθημα. Η αυστηρή και συχνή τιμωρία έχει επίσης συνδεθεί με την επιθετική συμπεριφορά. Αυτό που έχει βρεθεί είναι ότι όταν το παιδί τιμωρείται για επιθετικές συμπεριφορές, μπορεί να μειώσει την επιθετικότητα στο σπίτι, αλλά γίνεται πιο επιθετικό σε χώρους εκτός σπιτιού (πχ. στο σχολείο). Οι γονείς που χρησιμοποιούν τη σωματική τιμωρία αυξάνουν σε σημαντικό βαθμό την επιθετικότητα του παιδιού. Οι γονείς αποτελούν τα πιο ισχυρά πρότυπα συμπεριφοράς για τα παιδιά. Όταν τα παιδιά παρατηρούν επιθετική συμπεριφορά στο σπίτι, το πιθανότερο είναι ότι θα τη μιμηθούν. Η αρνητική ή θετική αλληλεπίδραση των μελών της οικογένειας επηρεάζει τη μάθηση της επιθετικότητας. Τα παιδιά μιμούνται τη συμπεριφορά των ενηλίκων και τον τρόπο που χειρίζονται το θυμό και την απογοήτευσή τους. Αν και οι γονείς και το κοντινό περιβάλλον των παιδιών είναι τα πιο ισχυρά πρότυπα και μοντέλα συμπεριφοράς, φαίνεται ότι δεν είναι τα μόνα. Τα πρότυπα της τηλεόρασης, τα βίαια τηλεοπτικά προγράμματα και τα βίαια ηλεκτρονικά παιχνίδια, έχουν βρεθεί να συνδέονται με την επιθετικότητα των παιδιών. Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς; Τα παιδιά όπως μαθαίνουν οποιαδήποτε άλλη δεξιότητα, πρέπει να μάθουν να ελέγχουν τις επιθετικές τους τάσεις και να τις αντικαθιστούν με θετικές συμπεριφορές. Επειδή τα παιδιά δε γεννιούνται με κοινωνικές δεξιότητες και δεν έχουν πάντοτε τον έλεγχο της συμπεριφοράς τους, θα πρέπει να μάθουν αποδεκτούς τρόπους για να διεκδικούν αυτά που θέλουν και να εκφράζουν αυτά που αισθάνονται. Οι γονείς αρχικά πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά να μιλούν για τα συναισθήματά τους, να τα κατανοούν και να τα προσδιορίζουν. Όταν τα παιδιά δεν μπορούν να βρουν τις λέξεις για να περιγράψουν τα αρνητικά τους συναισθήματα ή όταν δεν ενθαρρύνονται για να τα εκφράσουν, απογοητεύονται και θυμώνουν. Η έκφραση των αρνητικών συναισθημάτων και η κατανόησή τους όμως, μπορεί να μειώσει αισθητά την εσωτερική ένταση που νιώθει το παιδί. Οι λογικές συνέπειες, μπορούν επίσης να βοηθήσουν το παιδί να σκέφτεται πριν αντιδράσει και να ελέγχει τη συμπεριφορά του. Αν για παράδειγμα είστε στο πάρκο και το παιδί αρχίσει να πετάει πέτρες στα άλλα παιδιά, απομακρύνετέ το από το χώρο. Καθίστε μαζί του, παρακολουθήστε τα άλλα παιδιά και εξηγήστε του με ποιους τρόπους μπορεί να ενταχθεί στο παιχνίδι χωρίς να προκαλεί κακό στους άλλους. Βοηθήστε το παιδί να μάθει να μπαίνει στη θέση των άλλων και να κατανοεί τα συναισθήματά τους. Οι φωνές, το ξύλο και οι χαρακτηρισμοί δε θα περιορίσουν την επιθετική συμπεριφορά του παιδιού. Αντίθετα τέτοιες συμπεριφορές θα ενισχύσουν την επιθετικότητα μιας και τα παιδιά όπως είπαμε, συμπεριφέρονται κατά κύριο λόγο μέσω της μίμησης. Η ψυχραιμία και η ήρεμη στάση των γονιών απέναντι στην επιθετικότητα, είναι το πρώτο βήμα για να μάθει το παιδί να ελέγχει τον εαυτό του. Τα όρια ωστόσο, πρέπει να είναι σαφή, ξεκάθαρα και να εφαρμόζονται με συνέπεια. Ανταποκριθείτε άμεσα στην επιθετική συμπεριφορά του παιδιού χωρίς να περιμένετε να επαναλάβει την αρνητική συμπεριφορά. Τα παιδιά πρέπει να αντιλαμβάνονται αμέσως τι είναι αυτό που έχουν κάνει λάθος. Ξεκαθαρίστε από την αρχή ποιες συμπεριφορές επιτρέπετε και ποιες όχι, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στην επιθετικότητα και στη βία. Αν το παιδί συμπεριφερθεί επιθετικά, απομακρύνετέ το από την κατάσταση για λίγο διάστημα για να έχει τη δυνατότητα να ηρεμήσει, και συνδέστε τη συμπεριφορά του με τη συνέπεια. Έτσι, το παιδί θα αρχίσει να προβλέπει το αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του και θα ξέρει τι πρέπει να περιμένει όταν γίνεται επιθετικό. Τα παιδιά είναι πολύ σημαντικό να διδαχτούν εναλλακτικές λύσεις για να διαχειρίζονται τα αρνητικά τους συναισθήματα. Όταν τα πράγματα έχουν πλέον ηρεμήσει, καθίστε ήρεμα και συζητήστε με το παιδί το περιστατικό που συνέβη. Δώστε την ευκαιρία στο παιδί να εξηγήσει τι προκάλεσε το ξέσπασμά του και πώς αισθάνεται τώρα για αυτό. Με τη σειρά σας εξηγήστε στο παιδί ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθουμε θυμωμένοι με κάτι ή κάποιον, αλλά σε καμία περίπτωση δε χρησιμοποιούμε σωματική ή λεκτική βία για να εκφράσουμε αυτά που νιώθουμε. Εξηγήστε τις επιπτώσεις και τις συνέπειες που μπορεί να έχει η βία σε όποια μορφή και αν εκφράζεται. Διδάξτε στο παιδί τη συζήτηση, το διάλογο και άλλους αποτελεσματικούς τρόπους για να λύνει τις διαφορές του και να ηρεμεί τον εαυτό του (ασκήσεις αναπνοής και χαλάρωσης). Βεβαιωθείτε ότι το παιδί έχει καταλάβει τη λάθος πράξη και ότι χρειάζεται να ζητήσει συγνώμη για τη συμπεριφορά του. Δώστε προσοχή και επιβραβεύστε την καλή συμπεριφορά του παιδιού. Αν για παράδειγμα ζήτησε από ένα παιδί να του δώσει τη σειρά του στη τσουλήθρα αντί να το σπρώξει, επιβραβεύστε τη λεκτική του επικοινωνία και προσπάθεια για να διεκδικήσει αυτό που θέλει. Τέλος, ελέγξτε τα προγράμματα της τηλεόρασης που παρακολουθεί το παιδί και τα παιχνίδια που παίζει. Όταν δείτε μια βίαιη σκηνή στην τηλεόραση ή μια επιθετική συμπεριφορά, συζητήστε με το παιδί τις επιπτώσεις και τις εναλλακτικές λύσεις. Οι συμπεριφορές διδάσκονται και μαθαίνονται, και η επιθετικότητα είναι μια μαθημένη συμπεριφορά. Ακόμα και αν υπάρχει μια έμφυτη τάση, τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος είναι αυτά που θα διαμορφώσουν το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του παιδιού. Οι γονείς που δίνουν το καλό παράδειγμα, χρησιμοποιούν υπομονή, σταθερότητα, συνέπεια και στοργική καθοδήγηση, μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να αντιμετωπίζει και να διαχειρίζεται το θυμό και την επιθετικότητά του με αποτελεσματικό και δημιουργικό τρόπο! Parentshelp.gr

    Πηγή : www.parentshelp.gr

    Περισσότερα

    Παιδί και γκρίνια.

    Γκρινιάζει για τα πάντα, ακατάπαυστα και όλες τις ώρες της ημέρας. Πού οφείλεται, όμως, η συνεχής του γκρίνια και πώς μπορείτε να τη διαχειριστείτε;

    Τα παιδιά γκρινιάζουν για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Κι αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε ένα γκρινιάρικο παιδί, θα πρέπει πρώτα να καταλάβουμε τους λόγους για τους οποίους γκρινιάζει, καθώς και τις διαβαθμίσεις στη συμπεριφορά του. Υπάρχουν παιδιά που κάποια περίοδο γίνονται αφόρητα γκρινιάρικα, και άλλα που απλά γεννήθηκαν έτσι. Το πρώτο, λοιπόν, που πρέπει να κάνετε είναι να παρατηρήσετε καλά τη συμπεριφορά του. Γκρινιάζει όταν θέλει να πάρει κάτι από εσάς, όταν νευριάζει, όταν δεν μπορεί να καταφέρει κάτι, όταν είναι κουρασμένο, όταν φεύγετε από το οπτικό του πεδίο ή καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας; Επίσης, σκεφτείτε πότε άρχισε να γκρινιάζει. Το τελευταίο διάστημα ή από το τότε που το θυμάστε μωρό; Όλα αυτά θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε για ποιο λόγο μπορεί το παιδί σας να συμπεριφέρεται και να αντιδρά έτσι. Πολλές φορές, ένα παιδί που ήταν χαρούμενο και ήρεμο, ξαφνικά γεμίζει ιδιοτροπίες και παράπονα. Αυτή η αλλαγή, όμως, κάπου οφείλεται. Ίσως σε μια δύσκολη περίοδο, σε μια αναπτυξιακή κρίση, σε μια μεταβατική φάση ή σε μια σημαντική αλλαγή στη ζωή του παιδιού που το έχει αναστατώσει. Επειδή, λοιπόν, αυτή η φάση είναι έντονη αλλά και πολύ καθοριστική γι’ αυτό, προσπαθεί να τραβήξει όσο πιο πολύ μπορεί την προσοχή σας, αλλά και να κερδίσει τη συμπόνια σας.

    Είναι θέμα χαρακτήρα;
    Σίγουρα θα σας έχει τύχει να γνωρίσετε ανθρώπους γκρινιάρηδες, οι οποίοι όταν μιλάνε για τον εαυτό τους λένε «έτσι είμαι εγώ, γκρινιάρης και ιδιότροπος!». Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει και στη δική σας περίπτωση. Μπορεί δηλαδή το παιδί σας απλά να γεννήθηκε έτσι. Κάποια παιδιά αγχώνονται περισσότερο από άλλα ή, ακόμη χειρότερα, αγχώνονται με το παραμικρό. Υπάρχουν, για παράδειγμα, μωρά που διαμαρτύρονται γκρινιάζοντας για την παραμικρή αλλαγή που μπορεί να προκύψει στο πρόγραμμα ή στο περιβάλλον τους, όπως είναι μια μικρή καθυστέρηση στην ώρα του φαγητού, μια καινούργια τροφή ή μια επίσκεψη σε άλλο σπίτι! Ακόμα και μικρές αλλαγές στο χώρο του σπιτιού μπορεί να το αναστατώσουν τρομερά! Αυτό που έχει ανάγκη ένα τέτοιο παιδί είναι να υπάρχει στο περιβάλλον και στην καθημερινότητά του σταθερότητα για να μπορεί να νιώθει ασφάλεια.

    Η γκρίνια ως μίμηση
    Η αγαπημένη συνήθεια των παιδιών είναι να μιμούνται τους άλλους. Προτού λοιπόν αρχίσετε να σκέφτεστε γιατί το παιδί έχει γίνει γκρινιάρικο, προσπαθήστε να σκεφτείτε καθαρά και αντικειμενικά αν υπάρχει στο σπίτι σας κάποιος με παρόμοια συμπεριφορά. Αφού τα παιδιά κάνουν ό,τι βλέπουν, είναι πολύ πιθανό η γκρινιάρικη συμπεριφορά τους να είναι μίμηση μιας ενήλικης γκρινιάρικης συμπεριφοράς. Κυρίως επειδή τα πιο ισχυρά πρότυπα για ένα παιδί είναι αυτά των γονιών του και της υπόλοιπης οικογένειάς του.

    «Πρόσεξέ με!»
    Το πιο αποτελεσματικό μέσο για να τραβήξει ένα παιδί την προσοχή των άλλων, πέρα από το κλάμα, είναι η γκρίνια. Ποιος ενήλικος μπορεί να αντισταθεί σ’ ένα παιδί που γκρινιάζει; Και ακόμα κι αν στην αρχή δείχνει δυνατός, αργά ή γρήγορα έρχεται η στιγμή που υποκύπτει! Κάθε φορά, λοιπόν, που το παιδί δεν έχει την προσοχή που θα ήθελε, βάζει τα μεγάλα μέσα. Οπότε είτε του λείπετε και θέλει να κερδίσει την προσοχή σας είτε είναι υπερβολικά προσκολλημένο πάνω σας και δεν μπορεί χωρίς την προσοχή σας ούτε στιγμή.

    Πώς αντιμετωπίζουμε το μικρό γκρινιάρη;
    Πολλοί γονείς αναρωτιούνται τι πρέπει να κάνουν όταν το παιδί τους δεν σταματάει να κλαίει και να γκρινιάζει. Σκέφτονται πως αν το μαλώσουν μπορεί να ενισχύσουν την αρνητική του συμπεριφορά, αν το αγνοήσουν μπορεί να το κάνουν να νιώσει πάρα πολύ άσχημα πληγώνοντάς το, ενώ αν του κάνουν το χατίρι μπορεί να το ωθήσουν να επαναλάβει τη συμπεριφορά αυτή την επόμενη φορά που θα θέλει να πετύχει κάτι. Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν;

    Μήπως του λείπει η σταθερότητα; Ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνει ένα παιδί, καθώς και το περιβάλλον στο οποίο ζει παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη και στην εξέλιξη της προσωπικότητάς του. Ένα παιδί που από τη φύση του αναστατώνεται με τις αλλαγές πρέπει να ξέρει τι πρόκειται να συμβεί ανά πάσα στιγμή. Δημιουργήστε απλούς και βασικούς κανόνες για όλα, τους οποίους όμως θα τηρείτε. Φτιάξτε ένα σταθερό πρόγραμμα, έτσι ώστε να μη βγαίνει από τα νερά του. Προσπαθήστε να το προετοιμάζετε για τυχόν απρόσμενες καταστάσεις, όπως, για παράδειγμα, κάποια αλλαγή στο χώρο ή κάποια επίσκεψη. Έτσι θα μπορεί να νιώθει όσο γίνεται πιο ασφαλές.
    Αποφύγετε τους χαρακτηρισμούς. Εκφράσεις και χαρακτηρισμοί, όπως «είσαι πολύ γκρινιάρης» ή «είσαι ανυπόφορος» δεν θα βοηθήσουν καθόλου την κατάσταση. Αν θέλετε να του μιλήσετε για το πόσο σας ενοχλεί αυτό που συμβαίνει, αναφερθείτε στην πράξη του και όχι στο ίδιο. Μπορείτε να του πείτε, π.χ., «με το να γκρινιάζεις δεν θα σε αφήσω να παίξεις άλλο», αντί να του πείτε «σταμάτα πια να είσαι γκρινιάρης». Με τον τρόπο αυτό δείχνετε στο παιδί πως δεν χαρακτηρίζετε το ίδιο, αλλά τον τρόπο και τη συμπεριφορά που χρησιμοποιεί για να πετύχει το στόχο του.
    Μη διακωμωδείτε τη συμπεριφορά του. Ένα παιδί γκρινιάρικο δεν είναι σε καμιά περίπτωση αστεία υπόθεση. Γελώντας με αυτή τη συμπεριφορά του, αυτόματα του δημιουργείτε την τάση να την επαναλάβει, γιατί νιώθει πως σας διασκεδάζει και σας ευχαριστεί. Υπάρχει όμως περίπτωση να έχετε και πιο άσχημα αποτελέσματα. Μπορεί να νιώσει πως γελάτε μαζί του για να το κοροϊδέψετε, πως το υποτιμάτε, πως δεν υπολογίζετε καθόλου αυτό που σας λέει εκείνη τη στιγμή. Έτσι η γκρίνια θα συνοδευτεί από συναισθήματα απόρριψης και απογοήτευσης.
    Μην το κοροϊδεύετε μπροστά στους άλλους. Πώς θα νιώθατε εσείς αν κάποιος σας κορόιδευε; Έτσι και πολύ χειρότερα θα νιώσει ένα παιδί, αφού ακόμα δεν έχει τη δική σας ωριμότητα για να σκεφτεί ποιος μπορεί να είναι ο απώτερος στόχος σας. Σε καμιά περίπτωση λοιπόν μην το κοροϊδέψετε μπροστά σε άλλους κάνοντάς το να νιώσει πως δεν το σέβεστε και δεν το αγαπάτε.
    Ακούστε τι σας λέει. Δώστε του χρόνο για να σας μιλήσει, να σας πει τι θέλει. Μιλήστε διεξοδικά μαζί του γι’ αυτά που το απασχολούν, το ανησυχούν, το δυσαρεστούν και το κάνουν να γκρινιάζει. Συζητώντας μαζί του και γνωρίζοντάς το καλύτερα, θα βρείτε τον τρόπο να μειώσετε τα καθημερινά του παράπονα.
    Αγνοήστε την γκρίνια. Δεν είναι ανάγκη να τρέχετε κάθε φορά που σας ζητάει επίμονα κάτι. Σταματήστε να ασχολείστε τόσο πολύ με όλες του τις απαιτήσεις. Μην υποκύπτετε κάθε φορά που γκρινιάζει δίνοντάς του αυτό που θέλει. Βοηθήστε το να καταλάβει πως με το να γκρινιάζει δεν θα καταφέρει όλα όσα φαντάζεται. Αν πάλι κουράζεστε από την ασταμάτητη γκρίνια και τα τσιριχτά κλάματα, πάρτε το χρόνο σας και προσπαθήστε να ηρεμήσετε, χωρίς να νιώθετε ενοχές. Εξηγήστε του πως αυτό δεν είναι τιμωρία. Όπως όμως το παιδί σας έχει το δικαίωμα να γκρινιάζει, έτσι κι εσείς δικαιούστε να έχετε λίγο χρόνο για να ηρεμήσετε.

    Περισσότερα

    Ο ρόλος της οικογένειας στην ανάπτυξη του παιδιού

    Η διαμόρφωση και η διαπαιδαγώγηση του χαρακτήρα – και συγκεκριμένα ενός παιδιού – είναι αρκετά σοβαρή αλλά και δύσκολη υπόθεση. Κυρίως είναι κάτι για το οποίο δεν υπάρχουν πρότυπα ν’ ακολουθήσουν οι γονείς ούτε κάποιες ρητές συμβουλές να εφαρμόσουν. Για τον κάθε γονιό η στάση που θα ακολουθήσει για να διαπαιδαγωγήσει όσο το δυνατόν καλύτερα τα παιδιά του, εξαρτάται από τις ηθικές αρχές με τις όποιες έχει μεγαλώσει και από τις ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα του και η στάση αυτή πρέπει να ελίσσεται και να εναλλάσσεται ανάλογα με την προσωπικότητα του κάθε παιδιού καθώς και με τις ανάγκες της ηλικίας του

    Οι γονείς πρέπει να συνειδητοποιήσουν από τη στιγμή της γέννησης των παιδιών τους ότι ο ρόλος τους στην αγωγή τους είναι πολύ σημαντικός για την μετέπειτα νοητική, συναισθηματική, ηθική και ψυχολογική ανάπτυξη των παιδιών.

    Αυτό σημαίνει ότι οι γονείς πρέπει με υπευθυνότητα και σύνεση να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα αγωγής που παρουσιάζονται στις διάφορες περιόδους ανάπτυξης του παιδιού, εφαρμόζοντας κοινή πορεία διαπαιδαγώγησης μετά από ουσιαστικό διάλογο.

    Αυτή η κοινή πορεία διαπαιδαγώγησης θα ‘ρθει όταν ανάμεσα στους γονείς υπάρχει ισοτιμία και ισοδυναμία ρόλων, όταν και οι δύο γονείς θεωρούν ισάξιους του εαυτούς τους ως προς την ανατροφή των παιδιών τους, όταν τα καθήκοντα μοιράζονται εξίσου στον πατέρα αλλά και στην μητέρα, χωρίς να υπάρχουν στερεότυπα ότι η μητέρα π.χ. είναι υπεύθυνη για την αγωγή των παιδιών ή ότι ο πατέρας είναι αυτός που θα φροντίσει την παροχή υλικών αγαθών στην οικογένεια.

    Και οι δύο γονείς πρέπει να είναι παρόντες σ’ όλες τις φάσεις ανάπτυξης των παιδιών τους, προσφέροντας σημαντική καθοδήγηση και αγωγή, η οποία διέπεται από δημοκρατισμό, φιλελευθερισμό και διάλογο, χωρίς να υπάρχει αυταρχισμός και έλλειψη ελευθερίας στην έκφραση του παιδιού.

    Από όλα αυτά βγαίνει το συμπέρασμα ότι οι σημερινοί γονείς έχουν πολλές υποχρεώσεις κι ευθύνες έναντι των παιδιών τους. Η όσο γίνεται σωστή ανατροφή τους είναι πολύ δύσκολη και απαιτεί σωστούς χειρισμούς και ιδιαίτερη στάση απέναντι στα προβλήματα των παιδιών.

    Ο γονιός παρέχει φροντίδα και αγάπη αλλά το παιδί χρειάζεται πολύ περισσότερα από αυτά. Χρειάζεται μια καλή βάση για την ανάπτυξή του, και ένα καλό στήριγμα για τα όσα προβλήματά του και την ομαλή ένταξή του στην κοινωνία.

    Περισσότερα

    Παιδί και διαζύγιο.

    Διαζύγιο. Επιπτώσεις στο παιδί και τρόποι χειρισμού

    Καταρχήν ας δούμε τι είναι το διαζύγιο. Με αυτόν τον όρο, εννοούμε πρώτα-πρώτα

     Το φυσικό χωρισμό μεταξύ του ζευγαριού, την αναχώρηση δηλαδή του ενός από το σπίτι. Όταν υπάρχουν παιδιά, αυτός που φεύγει είναι φυσιολογικά ο πατέρας. Σίγουρο πάντως είναι ότι τα παιδιά καλό είναι να μην μετακινούνται.

     Μετά εννοούμε βεβαίως το νομικό διαζύγιο. Εδώ οι οικογένειες στον τόπο μας είναι στην ιδιαίτερη θέση να περνούν δυο φορές από αυτή την επίπονη διαδικασία, μιας που αναγκάζουμε τα ζευγάρια να παίρνουν πιστοποιητικό διαζυγίου και από την πολιτεία, αλλά και από την εκκλησία.

     Τέλος, έχουμε το συναισθηματικό διαζύγιο. Αυτό επιτυγχάνεται πιο δύσκολα από όλα τα προηγούμενα, ιδιαιτέρα εάν υπάρχουν παιδιά. Βλέπουμε περιπτώσεις όπου οι δύο ασχολούνται ο ένας με την ζωή του άλλου, και συχνά τσακώνονται, για πολλά χρόνια ακόμα μετά το νομικό διαζύγιο. Κάποια ζευγάρια δε χωρίζουν ποτέ συναισθηματικά. Για τα παιδιά, αυτή η κατάσταση συνεπάγεται επιπρόσθετη αναστάτωση: έχουν δηλαδή τα μειονεκτήματα ενός χωρισμού χωρίς τα πλεονεκτήματα.

    Δυσκολίες / Επιπτώσεις από ένα διαζύγιο:

    Οικονομικές: Μια από τις πιο λυπηρές στατιστικές για το διαζύγιο περιγράφει πόσο αδικούνται και οι μητέρες, αλλά δυστυχώς και τα παιδιά από αυτή την άποψη, ενώ το εισόδημα του πατέρα αυξάνεται ως επί το πλείστον.

    Ψυχολογικές: Τα παιδιά βιώνουν μια τρομακτική ανασφάλεια, νιώθουν
    –χαμένα και εγκαταλελειμμένα, δεν ξέρουν τι να περιμένουν, φοβούνται ότι θα χάσουν για πάντα τον γονέα που φεύγει, συνήθως τον πατέρα δηλαδή.
    –υπεύθυνα για το διαζύγιο. Πολύ συχνά τα παιδιά νιώθουν ότι η πηγή των προβλημάτων των γονιών τους είναι εκείνα τα ίδια και συνεπώς διακατέχονται από έντονες ενοχές και βασανίζονται με σκέψεις όπως:
    «Ίσως αν είμαι τέλειος στη συμπεριφορά μου από τώρα και στο εξής, αν φέρω τέλειους βαθμούς, αν δεν τους ζητήσω τίποτα για τον εαυτό μου ξανά ποτέ, ίσως τότε να ξανασμίξουν.»
    –υπεύθυνα για τους γονείς τους. Κάποτε συμβαίνει να νιώθουν ότι πρέπει τα ίδια τα παιδιά να φροντίσουν το σπίτι, τα αδέρφια τους η ακόμα και τους γονείς τους, όταν βλέπουν ότι οι ίδιοι δεν μπορούν να χειριστούν την κατάσταση. Συχνά δηλαδή αναλαμβάνουν ευθύνες πολύ πέραν και της ηλικίας τους και των δυνατοτήτων τους.
    –ένα αίσθημα όχι μόνο απώλειας για την οικογένεια που διαλύεται, αλλά και συναισθήματα πένθους πραγματικά. Πένθος για το παρελθόν που έζησαν, που τώρα τους μοιάζει ψεύτικο. Σίγουρα επίσης πένθος για το μέλλον, που έπαιρναν σαν δεδομένο, για τα σχέδια που έφτιαχναν στο μυαλό τους, τα όνειρα που δε θα πραγματοποιηθούν.
    –ανάμεικτα λύπη, στενοχώρια και βεβαίως θυμό επίσης, για όλα αυτά που συμβαίνουν, για το ότι οι γονείς τους δεν κατάφεραν να τους προστατεύσουν, ότι δεν κατάφεραν να κρατήσουν την οικογένεια μαζί, παρόλα τα προβλήματα που είχαν.
    –Η μεγαλύτερη τους έγνοια όμως, είναι αν θα μπορέσουν να προφυλάξουν την αγάπη που νιώθουν και για τους δυο τους γονείς, αν θα τους επιτραπεί δηλαδή, να συνεχίσουν να αγαπούν και τους δύο, όπως έκαναν μέχρι τώρα. Αυτό είναι γεγονός ότι συνιστά ένα από τα χειροτέρα προβλήματα για τα παιδιά διαζευγμένων οικογενειών. Είναι απαίσιο συναίσθημα να νιώθουν ότι πρέπει να αποκρύψουν ότι πεθύμησαν τον πατέρα παραδείγματος χάριν και να υποδύονται τους αδιάφορους επειδή νιώθουν ότι η μητέρα δε θα άντεχε αν το διαισθανόταν, ότι θα το βίωνε σαν προδοσία περίπου. Σε πολλές περιπτώσεις το ίδιο ισχύει και με τις ευρύτερες οικογένειες. Το παιδί δηλαδή μαθαίνει ότι όταν βρίσκεται με μέλη της μιας πλευράς της οικογένειας του, θα πρέπει να συμπεριφέρεται σαν η άλλη να μην υπάρχει καθόλου. Σε κάποιες περιπτώσεις, ευτυχώς λιγότερες τώρα πια απ’ ότι στο παρελθόν, κάθε φορά που επισκέπτεται τη μια οικογένεια αναγκάζεται να ακούει άσχημα λόγια, βρισιές, κατηγορίες κλπ εναντίον του άλλου «στρατοπέδου» γενικά. Είναι αβάσταχτη η θέση αυτή για ένα παιδί, νιώθει ότι πρέπει να μοιράζει τον εαυτό του στα δύο, ότι αναγκάζεται να προσποιείται και να υποκρίνεται για να προστατεύσει τους γονείς του.

    Όλες αυτές οι δυσκολίες δημιουργούν συχνά συγκεκριμένα προβλήματα στο παιδί, συμπτώματα δηλαδή, που εύκολα μπορούμε να παρατηρήσουμε, είτε στο σπίτι είτε στο σχολείο. Πιθανό να γίνει ατίθασο και ανυπάκουο, να εκφράζει θυμό και επιθετικότητα. ΄Η είναι δυνατόν να κλειστεί στον εαυτό του, να απομονωθεί, να παρουσιάζει εικόνα κατάθλιψης, να αναιρείται και να δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί, να πέσουν οι βαθμοί του κλπ. Ή μπορεί ενδεχομένως να παρουσιάζει σωματικά συμπτώματα, σωματοποιώντας δηλαδή μ’ αυτό τον τρόπο τον ψυχικό του πόνο.

    Τα προβλήματα γίνονται πιο έντονα όταν αλλάζει και η καθημερινότητα του παιδιού, αν αναγκαστεί λόγου χάριν να μετακομίσει από τη γειτονιά και το σπίτι του. Η συνηθέστερη αλλαγή που καλείται να αντιμετωπίσει αφορά το θέμα της πειθαρχίας στο σπίτι. Τα όρια δεν είναι πια τα ίδια, όχι επειδή οι γονείς τα προσαρμόζουν στις νέες συνθήκες, αλλά επειδή οι γονείς είναι τόσο απορροφημένοι με τα δικά τους, που δυστυχώς δεν ασχολούνται αρκετά και στο τέλος παραμελούν το παιδί, άθελα τους, βέβαια. Αυτή η ξαφνική ελευθερία και χαλαρότητα, όπου οι μεγάλοι ξεχνούν να το βάλουν για ύπνο στη συνηθισμένη ώρα, ξεχνούν να βοηθήσουν με τα διαγωνίσματα, ενώ πριν το έκαναν ανελλιπώς, αμελούν να πειθαρχήσουν για πράγματα, μικρά η μεγάλα, που απαρτίζουν την καθημερινότητα του παιδιού, αυτή λοιπόν η υποτιθέμενη ελευθερία, κάθε άλλο παρά σαν ελευθερία βιώνεται από το παιδί. Αντίθετα το παιδί βιώνει τεράστια ανασφάλεια και φόβο, μια που νιώθει την αδυναμία των γονιών του να του επιβληθούν, ή και την ολοκληρωτική τους απουσία συναισθηματικά, ακόμη και όταν μιλούμε για τον γονιό/κηδεμόνα, που μπορεί και να κάθεται απέναντι τους.

    Το αίσθημα μοναξιάς είναι μεγάλο—δεν μπορεί πια με την ίδια άνεση να παραπονεθεί στον ένα γονιό για τον άλλο, για παράδειγμα, συνειδητοποιεί απότομα ότι υπάρχουν πια δυο στρατόπεδα.

    Ενδιαφέρον είναι ότι για τα παιδιά που έζησαν τον συγκρουσιακό γάμο των γονιών του με έντονες εξάρσεις τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Αφενός αυτή η αντιπαλότητα είναι πολύ γνώριμη ήδη κι έτσι είναι πιο εξοπλισμένοι για να την αντιμετωπίσουν. Αφετέρου, κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, τα παιδιά με αυτές τις άσχημες εμπειρίες νιώθουν και τα ίδια μεγάλη ανακούφιση με το χωρισμό: «επιτέλους η ατμόσφαιρα στο σπίτι είναι πιο ήρεμη, επιτέλους ησυχάσαμε όλοι και τουλάχιστον έτσι έχουμε πρόσβαση στον ένα γονιό, ενώ πριν δεν είχαμε σε κανένα».

    Συνεπώς, εδώ βλέπουμε ότι η εμπειρία ενός διαζυγίου δεν είναι και δεν μπορεί να είναι η ίδια για όλα τα παιδιά. Κάνουμε βέβαια κάποιες γενικεύσεις αλλά καλό είναι να έχουμε υπόψη μας ότι το κάθε παιδί και το κάθε διαζύγιο είναι διαφορετικό. Αυτό που μετρά για το ίδιο το παιδί είναι η κατάσταση σε σύγκριση με την προηγουμένη φάση πριν το χωρισμό. Συνήθως τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα, όπως συχνά και των μεγάλων και καλό είναι να το σεβόμαστε αυτό.

    Από έρευνες μαθαίνουμε ότι υπάρχουν διαφορές στην εμπειρία του διαζυγίου σε σχέση και με το φύλο και με την ηλικία. Πολλές έρευνες βρίσκουν ότι τα αγόρια δυσκολεύονται περισσότερο με τον αρχικό χωρισμό, ενώ τα κορίτσια φαίνονται να τον αντιμετωπίζουν καλύτερα. Αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι συνήθως είναι ο πατέρας που φεύγει και αυτό πιθανόν να αποπροσανατολίζει περισσότερο τα αγόρια σε αυτό το πρώτο στάδιο. Οι έρευνες όμως βρίσκουν ότι μετά, στα επόμενα στάδια είναι τα κορίτσια που δυσκολεύονται περισσότερο. Άρα όλα τα παιδιά περνούν από μια δύσκολη ή και τραυματική διαδικασία, είτε στην αρχή είτε σε κατοπινό στάδιο.

    Όσον αφορά τις ηλικίες, πολλές έρευνες έχουν καταλήξει ότι ιδιαιτέρα δύσκολη είναι η φάση της εφηβείας. Ο λόγος έγκειται στο γεγονός ότι σε αυτό το στάδιο της ζωης, το άτομο αρχίζει να πειραματίζεται με τις σχέσεις του, να αναπτύσσει καινούργιες πτυχές της ταυτότητας του κλπ. Για να δύναται ο έφηβος να εκπληρώσει τον στόχο του αυτό, χρειάζεται σταθερότητα στις υπόλοιπες πτυχές της ζωής του και δη, συγκεκριμένα, μέσα στην οικογένεια του. Όταν αυτή η σταθερότητα και η προβλεψιμότητα λείπουν, τότε δεν νιώθει αρκετά δυνατό να αναπτύξει την προσωπικότητα του και να πειραματιστεί, αντίθετα περιορίζει τον εαυτό του και κλείνεται. Επίσης επικρατεί στο μυαλό του μια σύγχυση όσον αφορά στο μοντέλο της σχέσης, που είχε στο μυαλό του προηγουμένως και πώς θα επηρεαστούν οι δικές του επιλογές συντρόφου, σαν αποτέλεσμα του χωρισμού των δικών του. Συνοπτικά, ένα διαζύγιο σ’ αυτό το στάδιο εξέλιξης του παιδιού, το σπρώχνει προς τα μέσα, προς την οικογένεια, ενώ η φυσιολογική τάση θα τον έσπρωχνε προς τα έξω, προς τους φίλους και προς άλλες σχέσεις.

    Μια μόνο αναφορά θα κάνω στην πολύ μικρή ηλικία. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το παιδί, που δεν έχει προλάβει να γνωρίσει την οικογένεια ή τον πατέρα όταν ήταν στο σπίτι, μπορεί να είναι σε καλύτερη μοίρα. Όμως, κι αυτό είναι πολύ σημαντικό, αυτό συνιστά και μια απώλεια για αυτό το παιδί. Αφενός, ενδεχομένως να δυσκολευτεί στις σχέσεις του στο μέλλον, μη έχοντας μεγαλώσει με ένα μοντέλο ζευγαριού, αν οι γονείς δεν ξαναπαντρευτούν. Αφετέρου, υπάρχει ο κίνδυνος να μην του δοθεί η ευκαιρία να δημιουργήσει σύνδεση με τον γονιό που αποχωρεί, με αρνητικές συνέπειες στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του και στις σχέσεις του γενικά με ανθρώπους του φύλου εκείνου.

    Τρόποι Καλύτερου Χειρισμού ή «Πώς να προσφέρετε ένα όσον το δυνατό λιγότερο τραυματικό διαζύγιο στα παιδιά σας» – Συμβουλές σε γονείς

    Στη δουλειά που κάνω με ζευγάρια που έχουν αποφασίσει να χωρίσουν, δίνω τις ακόλουθες συγκεκριμένες και πρακτικές κατευθυντήριες γραμμές:

    1. Να το ανακοινώσουν στα παιδιά τους μόνο όταν το έχουν αποφασίσει σίγουρα και αμετάκλητα, το έχουν σκεφτεί καλά και έχουν και σχέδιο δράσης για τα πρακτικά, αλλά πριν να έχει αποχωρήσει κανένας.

    2. Να το πουν στα παιδιά όταν αυτά είναι όλα μαζί, ώστε να μπορούν να το μοιραστούν μεταξύ τους και να στηρίξουν το ένα το άλλο.

    3. Οι ίδιοι οι γονείς επίσης να είναι παρόντες και οι δύο.

    4. Να μιλούν με το εμείς, δίνοντας την εικόνα της κοινής απόφασης έστω κι αν δεν ήταν ακριβώς τέτοια.

    5. Να εξηγήσουν με απλά λόγια ότι «η μαμά (ή ο μπαμπάς) και εγώ αποφασίσαμε ότι θα ήταν καλύτερα να ζήσουμε χωριστά σε αυτό το στάδιο. Σίγουρα θα είδατε και εσείς, ότι τα πράγματα μεταξύ μας δεν ήταν καλά για πολύ καιρό τώρα, ξέρουμε ότι κάναμε και σε σας κακό με τις φωνές και τους καυγάδες μας. Γι’αυτό αποφασίσαμε ότι πρέπει να σταματήσει αυτό και έτσι πήραμε αυτή τη δύσκολη απόφαση. Εδώ και πολύ καιρό, κάναμε παρά πολλές προσπάθειες να το αποφύγουμε, αλλά δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Δε φταίει ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος, δε φταίει κανένας.»

    6. Να απολογηθούν γι’αυτήν την απόφαση: «Ξέρουμε ότι σας πονάει πολύ, ότι σας απογοητεύει, ότι σας προκαλεί και θυμό και έχετε απόλυτο δίκιο και απολογούμαστε.» Ταυτόχρονα δίνετε έκφραση στα συναισθήματα τους και τους δίνετε το δικαίωμα να εκφραστούν και κείνα.

    7. Να καθησυχάσουν τα παιδιά σε σχέση με την ευθύνη: «Να είσαστε σίγουροι ότι καμιά απολύτως ευθύνη δε φέρετε εσείς για αυτή μας την απόφαση».

    8. Να εκφράσουν την παντοτινή τους : «Ασφαλώς το ότι εμείς χωρίζουμε, δεν αλλάζει τίποτα στην αγάπη μας για σας. Θα είμαστε πάντα η μαμά και ο μπαμπάς σας και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Πάντα θα σας αγαπούμε και θα είμαστε δίπλα σας».

    9. Να εξηγήσουν πρακτικά τι θα γίνει, ποιος θα φύγει, πότε, που θα μένει και πότε θα τον δουν την επόμενη φορά. Πότε θα τον βλέπουν γενικά, τι ρόλο θα έχει στην ζωή τους. Όσο πιο συχνά μπορούν να βλέπουν τον πατέρα, τόσο το καλύτερο για τα παιδιά, φτάνει να μη δημιουργεί αυτό πρόβλημα στη μητέρα, είτε πρακτικό είτε άλλου είδους. Η συζήτηση αυτή δεν τελειώνει πριν να είναι όλοι σίγουροι ότι τα παιδιά έχουν τα τηλέφωνα του πατέρα ώστε να μπορούν να επικοινωνούν μαζί του όποτε το επιθυμούν, όποτε τον πεθυμήσουν.

    10. Τέλος, να είναι ανοιχτοί σε ερωτήσεις, τις οποίες να απαντούν απλά, με ειλικρίνεια αλλά χωρίς αχρείαστες λεπτομέρειες όσον αφορά τα διάφορα γιατί και σίγουρα χωρίς κατηγορίες. Επίσης να είναι γενναιόδωροι με αγκαλιές και να είναι προετοιμασμένοι ν’ ακούσουν οτιδήποτε, όλα τα συναισθήματα που θέλουν τα παιδιά να εκφράσουν εκείνη τη στιγμή, ή σε οποιαδήποτε άλλη.

    11. Καλύτερα ο πατέρας να αποχωρεί σύντομα μετά, αν όχι την ίδια μέρα. Να μην καθυστερεί και να διαιωνίζεται δηλαδή αυτό το οδυνηρό στάδιο.

    Τυχερά είναι τα παιδιά που έχουν κι άλλους ενήλικες δίπλα τους, με τους οποίους θα μπορούσαν να μιλήσουν, είτε παππούδες, είτε νονούς, είτε όποιον άλλο φίλο των γονιών τους εμπιστεύονται, δάσκαλο κλπ.
    Το σημαντικό είναι οι γονείς να «φτιάξουν» ένα διαζύγιο όπου η προτεραιότητα να είναι η ψυχική ισορροπία των παιδιών τους. Καλό είναι αυτό να ισχύει και για τις ευρύτερες οικογένειες, οι οποίες κάποτε θεωρούν καθήκον τους να εκφράζουν τη στήριξη τους στο δικό τους άνθρωπο, κατηγορώντας τον πρώην ενώπιον των παιδιών. Λίγη επιμόρφωση εδώ σίγουρα θα βοηθήσει.

    Χρήσιμη θα μπορούσε να ήταν επίσης και μια διαδικασία μεσολάβησης σε αυτές τις περιπτώσεις, που θα μπορούσε να βοηθήσει το ζευγάρι να διαχωρίσει τα περιουσιακά του στοιχεία π.χ. χωρίς την κάθετη και συχνά απάνθρωπη παρέμβαση δικαστηρίων, δικηγορών κλπ. Πρέπει να σας πω ότι θεωρώ αυτή τη νομική φάση σαν αρκετά καταστροφική. Είναι απίστευτος ο τρόπος με τον οποίο μια χαρά άνθρωποι, συμπαθέστατοι κατά τα άλλα, μπορούν να μεταλλαχθούν σε τέρατα, από τη στιγμή που μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία. Τους βγάζει τον χειρότερο τους εαυτό, μια κακία και εκδικητικότατα, που σίγουρα δεν υποψιάζονταν ούτε καν οι ίδιοι ότι είχαν.
    Είναι απαραίτητο οι γονείς να έχουν τη στήριξη που χρειάζονται, να τη ζητούν από τη δική τους οικογένεια και τους φίλους τους. Αυτό απελευθερώνει τα ίδια τα παιδιά, που συχνά αναγκάζονται να μετατρέπονται σε συμμάχους των γονιών τους και να γνωρίζουν πράγματα, που δεν αρμόζουν ούτε στην ηλικία τους, ούτε στη θέση τους.

    Πριν ολοκληρώσω, θα ήθελα να πω και λίγα λόγια για την επόμενη φάση. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, και οι δυο γονείς θα ξαναφτιάξουν τη ζωή τους και θα ξαναπαντρευτούν. Ελπίζουμε η επιλογή να γίνει προσεκτικά, χωρίς βιασύνη, αλλά με τη σοφία της εμπειρίας.
    Καλυτέρα είναι η επιλογή να γίνει με γνώμονα τις ανάγκες του γονιού πρωτίστως και όχι των παιδιών. Αν δηλαδή επιλέξουμε κάποιο πρόσωπο για να μεγαλώσει τα παιδιά μας, το πιο πιθανό είναι ο γάμος αυτός να μην αντέξει στο χρόνο. Ο γονιός επιλέγει σύντροφο και συνέταιρο, που να σέβεται βέβαια και τα παιδιά και να έχει τη βούληση να έχει βοηθητικό και υποστηρικτικό ρόλο στη διαπαιδαγώγηση τους – όχι κάποιον που θα μπει με τα τσαρούχια που λέμε, με την πεποίθηση ότι θα τα αναλάβει και θα τα βάλει σε τάξη, θεωρώντας ότι ο γονιός δεν μπορεί να το κάνει.

    Σε αυτή την περίπτωση, πιστεύω είναι μόνο θέμα χρόνου πότε θα αποδιοργανωθεί η όλη κατάσταση. Πρώτον, θα αποδυναμώσει τον γονιό με καταστροφικές συνέπειες στις σχέσεις αμφοτέρων με τα παιδιά. Δεύτερον, τα ίδια τα παιδιά δε θα του επιτρέψουν να τους επιβληθεί, μια που δεν έχει κερδίσει πρώτα την εμπιστοσύνη τους—ιδιαίτερα βέβαια τα μεγαλύτερα παιδιά. Τρίτον, με αυτές τις προϋποθέσεις θα διαλυθεί και η σχέση του ζευγαριού αργά η γρήγορα.
    Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι η καλύτερη και πιο αποτελεσματική στάση για το νέο σύζυγο του γονιού είναι να επενδύσει στη σχέση με τα παιδιά σαν φίλος, οπωσδήποτε, στο αρχικό στάδιο και βοηθός του γονιού. Να εφαρμόζει τις αποφάσεις του γονιού, παρά να συν-αποφασίζει, ευθύνη που ανήκει στον άλλο γονιό. Να αφιερώσει χρόνο για καθαρά ψυχαγωγικές δραστηριότητες, ώστε να καλλιεργηθεί μια σύνδεση και μια εμπιστοσύνη, απαραίτητα θεμέλια για το μέλλον.

    Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι στις επανασυσταθείσες οικογένειες, όπως λέγονται, οι σχέσεις πρέπει να λειτουργούν κρατώντας λεπτές ισορροπίες όσον αφορά το ρόλο του καθενός ώστε να μην περιπλέκονται τα πράγματα ακόμη περισσότερο.

    Και μόνο η ανακοίνωση ενός νέου γάμου θα αναστατώσει τα παιδιά—και πιθανότατα και τον πρώην. Ένας σημαντικός λόγος είναι ότι έτσι μόνο πεθαίνει η ελπίδα των παιδιών ότι οι γονείς του θα ξανασμίξουν—είναι απίστευτο πόση επιμονή έχουν πάνω σ’αυτό. Κι αυτό ισχύει σχεδόν πάντοτε, εξαιρούνται μόνο οι ακραίες/βίαιες περιπτώσεις. Άρα ο νέος γάμος στην αρχή πάλι ανάμεικτα συναισθήματα δημιουργεί στα παιδιά και πιθανόν να αναβιώσει το τραύμα του διαζυγίου. Ακόμα και σε οικογένειες όπου το ζευγάρι είναι μαζί για χρόνια πριν αποφασίσουν να επισημοποιήσουν τη σχέση και όλοι είναι αγαπημένοι, πάλι δυνατόν να δημιουργηθεί πρόβλημα. Κι εδώ ισχύει δηλαδή το γνωμικό ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!

    Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι, όσο πιο πολύ συμπαθούν τα παιδιά το νέο σύντροφο, τόσο πιο δύσκολη του κάνουν τη ζωή! Ακούγεται παράδοξο, αλλά είναι κατανοητό: Όσο πιο καλός είναι, τόσο πιο πιθανό είναι να ανατραπούν οι ισορροπίες, επειδή τόσο περισσότερο απειλεί τη σχέση του παιδιού με τον γονιό εκείνου του φύλου. Δηλαδή η καλλιέργεια μιας στενής σχέσης με μια καλή μητριά διακινδυνεύει ενδεχομένως τη σχέση του παιδιού με τη μητέρα του—είτε επειδή αυτό του προκαλεί σύγχυση λόγω της ανατροπής των υφισταμένων «στρατοπέδων», είτε επειδή προκαλεί ζήλεια και αναστάτωση στη μητέρα του. Ή και τα δύο, ασφαλώς.

    Χρειάζεται τεράστια, ιώβειος υπομονή για τους πρωταγωνιστές αυτών των οικογενειών. Τα φαινόμενα αυτά παρατηρούνται στα πρώτα στάδια μιας αλλαγής στο στάτους κβο της ζώνης των παιδιών. Με κατανόηση και συμπόνια τα παιδιά μπορούν να τα ξεπεράσουν όλα αυτά και να δείξουν και κείνα με τη σειρά τους εμπιστοσύνη στα νέα δεδομένα και στο μέλλον το ίδιο, νιώθοντας ίσως και τυχερά που εμπλουτίστηκε η ζωή τους με τέσσερις γονιούς, τέσσερις παππούδες και τέσσερις γιαγιάδες και ποιος ξέρει πόσα αδέρφια!

    Τελειώνοντας, να τονίσουμε ότι τα παιδιά είναι πολύ ανθεκτικά γενικά, αλλά το διαζύγιο είναι συνήθως μια τραυματική εμπειρία για όλους τους εμπλεκομένους. Χρειάζεται υπομονή από όλους, ο χρόνος θα καταπραΰνει τις πληγές. Το πιο σημαντικό, που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι ο πιο κρίσιμος παράγοντας σε ένα χωρισμό είναι η συνεχομένη συνεργασία των γονιών. Μια φιλική και πολιτισμένη σχέση, που να επιτρέπει το συντονισμό πάνω σε όλα τα θέματα που αφορούν τα παιδιά τους. Με λίγα λόγια, το διαζύγιο πρέπει ιδεωδώς να είναι πάντα παιδοκεντρικό.
    πηγή: paidiatros.com

    Περισσότερα

    Παιδοψυχολόγος: Πότε είναι απαραίτητος για το παιδί;

    Ο ψυχολόγος είναι ένας επαγγελματίας ψυχικής υγείας που έχει εκπαιδευτεί να ερευνά και να αξιολογεί την προσωπικότητα, την συμπεριφορά και την ψυχική οργάνωση του ατόμου από τη φυσιολογική μέχρι την παθολογική.

    Σε περίπτωση που ένα παιδί παρουσιάζει κάποιο πρόβλημα ή μπλοκάρισμα το οποίο δεν υποχωρεί, μία επίσκεψη στον ψυχολόγο μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια.

    Απευθυνθείτε σε ψυχολόγο όταν τα παιδιά παρουσιάζουν:
    • Προβλήματα στον ύπνο, όπως αυπνία, εφιάλτες, άρνηση, ή προβλήματα στη διατροφή, όπως ανορεξία, παχυσαρκία ή στις συνήθειες καθαριότητας, όπως ενούρηση, εγκόπριση και δυσκοιλιότητα.
    • Άγχος που περιλαμβάνει ανησυχίες σχετικά με το θάνατο, το χωρισμό, το σχολείο, τις επιδόσεις, ανασφάλεια για την υγεία του ή να κάνει φίλους.
    • Συνεχή παράπονα για κεφαλαλγίες, πόνους στην κοιλιά, ή συχνοουρία.
    • Εναλλαγές στη διάθεση ή επεισόδια θλίψης, κλάματα, κοινωνική απόσυρση, απομόνωση, έλλειψη ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που του άρεσαν.
    • Προβλήματα συμπεριφοράς, όπως φοβίες, δειλία, επιθετικότητα, ψέμα, κλοπή.
    • Διαχείριση σε δύσκολα γεγονότα της ζωής, όπως διαζύγιο ή απομάκρυνση του ενός γονιού ή θάνατος γονιού, ή κάποιου στενού συγγενή ή για διαφωνίες των γονέων σχετικά με θέματα διαπαιδαγώγησης του παιδιού ή μίας χρόνιας ασθένειας ή δυσκολίες στις σχέσεις με τους φίλους.
    • Μαθησιακές δυσκολίες, ή διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητας.
    • Αξιολόγηση νοημοσύνης και σχολικής ετοιμότητας.
    • Αυτισμό, σύνδρομο Άσπεργκερ, τικ, τραυλισμό κτλ.
    • Ενδείξεις ότι είναι θύμα παρενόχλησης ή εκφοβισμού από τα άλλα παιδιά ή και πρωταγωνιστής παρόμοιων περιστατικών.

    Πηγή: Παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου.

    Περισσότερα

    Πως θα κόψουμε την πάνα.

    Γιατρέ το παιδί μου είναι τριών χρόνων και ακόμα δεν έκοψε τις πάνες. Τι να κάνω; Πώς να του τα κόψω; Οι πιο πάνω προτάσεις και ερωτήσεις είναι οι συνηθέστερες που ακούει ένας παιδίατρος από τις μαμάδες. Κανένα παιδί δεν είναι ίδιο με το άλλο.
    Μη συγκρίνετε ποτέ το παιδί σας με το παιδί της φίλης σας ή με το μεγαλύτερο σας παιδί. Άλλο παιδί ελέγχει τους σφικτήρες στα 2.5 χρόνια και άλλο στα 5 χρόνια. Ποτέ μην πιέσετε το παιδί σας να κόψει την πάνα εκτός και αν είστε βέβαιοι ότι το παιδί είναι έτοιμο να το κάνει. Παρακάτω παρατίθενται μερικές χρήσιμες συμβουλές πώς να καταλάβετε ότι το παιδί σας είναι έτοιμο να ξεκινήσετε την εκπαίδευση για την τουαλέτα.

    Πώς να καταλάβω ότι το παιδί μου είναι έτοιμο;

    Όσα περισσότερα από τα πιο κάτω μπορεί να κάνει ή έχει κατακτήσει το δικό σας παιδί τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να πετύχει η εκπαίδευση για την τουαλέτα.

    • Το παιδί μπορεί να ντυθεί και να ξεντυθεί μόνο του.
    • Μπορεί να παίξει μόνο του με ένα παιχνίδι για τουλάχιστον πέντε λεπτά.
    • Αρχίζει να βάζει τα παιχνίδια στη θέση τους.
    • Το παιδί καταλαβαίνει και εκτελεί απλές οδηγίες σας.
    • Δε βρίσκεται στην περίοδο της άρνησης, που ό,τι του λες αυτό λέει όχι.
    • Έχει κενώσεις σε σταθερή περίοδο της ημέρας (πχ κάθε πρωί).
    • Όταν ουρεί αποβάλλει αρκετή ποσότητα ούρων.
    • Μπορεί να μιμηθεί κάποιον άλλο.
    • Αισθάνεται όμορφα όταν τον επιβραβεύεται για κάτι που έκανε.
    • Το παιδί είναι ικανό να παραμείνει στεγνό για τουλάχιστον δυο ώρες.
    • Γνωρίζει τη διαδικασία αφόδευσης.
    • Έχει στο μυαλό του ένα όνομα για την ούρηση (πχ κάνω πιπί μου) και την αφόδευση (πχ κάνω κακά μου).

    Επίσης να είστε σίγουροι ότι το παιδί σας δεν περνά οποιοδήποτε άγχος όπως είναι:

    1. Προσπαθείτε να του κόψετε το μπιμπερό.
    2. Αλλάξατε τη γυναίκα που το προσέχει.
    3. Γεννήσατε καινούριο παιδί.

    Αν υπάρχει οποιοδήποτε άγχος, αφήστε το να περάσει, και προσπαθήστε μετά από ένα δίμηνο.

    Τι να κάνω πριν αποφασίσω την εκπαίδευση του;

    • Δώστε ένα όνομα για την διαδικασία ούρησης και αφόδευσης και μάθετε το στο παιδί.
    • Όταν έχει κένωση στο πανί, την ώρα που το αλλάζετε, απλά πέστε του με λόγια που να καταλαβαίνει τι έκανε πχ. «Έκανες κακά στο πανί σου».
    • Αφήστε το να σας παρακολουθήσει όταν εσείς πηγαίνετε στην τουαλέτα για να δει τι κάνετε. Μπορεί να σας ρωτήσει οτιδήποτε έχει σχέση με τη διαδικασία αυτή, οπότε απαντήστε του με λόγια απλά που να τα καταλάβει.
    • Να αλλάζετε την πάνα του παιδιού το συντομότερο δυνατό μετά από κάθε κένωση για να μη συνηθίσει την ιδέα να κυκλοφορεί με το πανί γεμάτο κόπρανα.
    • Μη βάζετε τις φωνές στο παιδί όταν το αλλάζετε και να το προσβάλλετε που ακόμα δεν έκοψε την πάνα.

    Αρχίζει η εκπαίδευση

    Η εκπαίδευση αρχίζει όταν το παιδί είναι έτοιμο σύμφωνα με αυτά που περιγράφηκαν πιο πάνω.
    • Να ξέρετε πότε συνήθως αφοδεύει το παιδί σας, πρωί, μεσημέρι, απόγευμα.
    • Δείξτε το καθικάκι στο παιδί και πώς να το χρησιμοποιεί. Αφήστε το στην τουαλέτα και καλύτερα περιμένετε να το ζητήσει το ίδιο παρά να τον πιέσετε να το χρησιμοποιήσει.
    • Βάλτε το μωρό πολλές φορές κατά την διάρκεια της ημέρας να καθίσει στο καθικάκι, ακόμα και με ρούχα.
    • Αφού περάσει καμιά βδομάδα αρχίστε να βάζετε το μωρό στο καθικάκι χωρίς ρούχα και χωρίς πανί, για να συνηθίσει το δέρμα του την επαφή με το πλαστικό. Η καλύτερη ώρα είναι αυτή που συνήθως το παιδί αφοδεύει. Αν ουρήσει ή αν ακόμα αφοδεύσει τότε πραγματικά δείξτε του τη χαρά σας.
    • Αρχίστε να αφήνετε το παιδί σας γυμνό χωρίς πάνα για τουλάχιστον 30 λεπτά την ημέρα. Ατυχήματα θα γίνουν αλλά έτσι θα δει και θα συνειδητοποιήσει το παιδί από που βγαίνουν τα ούρα και τα κόπρανα. Αν συμβεί ατύχημα τότε πέστε στο παιδί «Σου έφυγαν αγάπη μου τα κακά σου ή τα πιπί σου. Ας καθαρίσουμε και την επόμενη φορά προσπάθησε να τα κάνεις στο καθικάκι.»
    • Κάθε φορά που αλλάζετε το παιδί να του λέτε ότι τα μεγάλα παιδιά κάνουν «κακά και πισιά» στην τουαλέτα. Να του δείχνετε το καθικάκι και να του λέτε την επόμενη φορά να προσπαθήσει να πηγαίνει στο καθικάκι του.

    Να θυμάστε ότι τα παιδιά ελέγχουν τους σφικτήρες τους με την εξής χρονολογική σειρά.

    1 Πρώτα ελέγχουν τους σφικτήρες του εντέρου το βράδυ.
    2 Μετά ελέγχουν τους σφικτήρες του εντέρου την ημέρα.
    3. Στη συνέχεια ελέγχουν τους σφικτήρες της κύστης την ημέρα και
    4. Τέλος ελέγχουν τους σφικτήρες της κύστης το βράδυ.

    Όταν αρχίσει το παιδί να χρησιμοποιεί την τουαλέτα τότε………………

    • Μάθετε το πώς να κατεβάζει τα ρούχα του.
    • Μάθετε το να χρησιμοποιεί τη σωστή ποσότητα χαρτιού.
    • Μάθετε το πώς να σκουπίζεται σωστά από μπροστά προς τα πίσω.
    • Μάθετε το πού να πετά το χαρτί τουαλέτας.
    • Μάθετε το πώς να ανεβάζει τα ρούχα του στη θέση τους.
    • Μάθετε το πώς να τραβά το καζανάκι.
    • Μάθετε το πώς να πλένει σωστά κάθε φορά τα χέρια του.

    ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

    πηγή paidiatros.gr

    Περισσότερα

    ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΝΟΝΟΣ

     
    Ήρθε η ώρα να αποφασίσετε ποίος θα είναι ο εκλεκτός . Ποιός θέλετε να είναι ο πνευματικός γονέας του παιδιού σας .

    Έχετε αρκετές προτάσεις αλλα εσείς μέσα σας θα θέλατε κάποιον άλλο ο οποίος δεν σας έχει ζητήσει να βαπτίσει το μικρό σας αγγελούδι.

    Και μπαίνετε στο εξής δίλημμα: Να το προτείνω εγώ;
    Η σωστή απάντηση είναι : Ναι. Και θα σας εξηγήσουμε παρακάτω το γιατί.

    Ο νονός ή η νονά  ενος παιδιού δεν ειναι μια απόφαση που παίρνετε τόσο ελαφρά την καρδία . Με την βάπτιση ξεκινάει μια σχέση ζωής αναμεσά τους.
    Γι αυτό θα πρέπει να επιλέξετε πολύ  προσεκτικά και να αναρωτηθείτε
    μερικά πράγματα πριν αποφασισετε.

    •Να είναι συνειδητοποιημένοι οτι δεν γίνεται ούτε για τον τίτλο, ούτε για τα δώρα και σίγουρα όχι για χαβαλέ. Πρέπει να τους δώσετε απο πριν να καταλάβουν τί ευθύνη αναλαμβάνουν ωστε να μην υπάρχουν μελλοντικές παρεξηγήσεις. Δεν θα είναι ενας άνθρωπος που θα πρέπει απλά να θυμάται γιορτες, γεννέθλια και να είναι παρών για 10 λεπτά με ένα δώρο τα Χριστουγεννα και μια λαμπάδα το Πάσχα. Αν πιστέυουν κάτι τέτοιο καλό θα ήταν να το γνωρίζετε απο πρίν.
    •Να είναι άνθρωποι που θαυμάζετε. Οι παλιοί έλεγαν οτι με το λάδι ο νονός ή η νονά περνάει κάποια χαρακτηριστικά του στο παιδί. Κάτι θα ήξεραν.
    •Να είναι πολύ κοντινά σας πρόσωπα ώστε το παιδί να έχει συχνή επαφή μαζί τους ,  να νοιώσει οικεία μαζί τους, να τους γνωρίσει  και έτσι να μπορέσει να τους αγαπήσει και να τους σεβαστεί ως νονούς.
    •Θα πρέπει να είναι άνθρωποι που θα είστε βέβαιοι οτι θα είναι δίπλα στο παιδί όσο κι αν αλλάξει η μεταξύ σας σχέση και θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο εξ αρχής αυτο. Το παιδί είναι το πρώτο σας μέλημα και σίγουρα 2 πληγωμένα ματάκια απο την απουσία του αυτονόητου δεν είναι ότι καλύτερο.
    •Καλό θα ήταν να μένετε στην ίδια πόλη για τον ίδιο λόγο που αναλύσαμε παραπάνω.
    •Είναι ευνόητο οτι θα πρέπει να αποφύγετε συνεργάτες. Αναφερόμαστε σε γνωριμίες που πέρα απο την δουλειά    δεν έχετε καμία επαφη. Μπορεί στον εργασιακό σας χώρο να είναι ενας πολύτιμος φίλος σας αλλα αν πέρα απο εκεί δεν σας δένει κάτι άλλο θα είναι δύσκολο να αναπτυξει το παιδί κάποια σχέση μαζί τους – το οποίο είναι το ζητούμενο. Χωρια που σε περίπτωση που λυθεί η συνεργασία σας, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βρεθεί το παιδί σας χωρίς νονο/α.
    •Το να είναι ο νονός ή η νονά αποδεκτος/η και απο τους δύο γονείς είναι σίγουρα το ιδανικό. Δεν είναι καθόλου βολικό να θέλετε να πάτε στην γιορτή τους και να πηγαίνετε τον/ην σύζυγο τραβόντας τον/ην.
    •Το ίδιο ισχύει και για το έταιρον ήμιση του/ης νονού/ας. Αν είναι ελεύθερος/η θα λέγαμε να το ξανασκεφτέιτε εκτός και εαν είστε απόλυτα σίγουροι οτι το άν “δέσετε” μελλοντικά και με το έταιρον ήμιση σαν παρέα θα τους αφήσει παντελώς ανεπηρέαστους ως προς την σχέση τους με το παιδί .
    Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω που σας παραθέσαμε, είμαστε σίγουροι οτι δεν θα πείτε ναι σε πρόταση κάποιου να σας βαπτίση το παιδί απλα και μόνο πάνω στην κουβέντα. Και ναι αν κάποιος απο όσους σας το προτείνουν δεν πληρεί τις προυποθέσεις γιατι να μην το προτείνετε εσείς σε κάποιον που θεωρείτε άξιο για το ρόλο.

    Ειναι μία σχέση ζωής και πρέπει να χρήζει ανάλογου σεβασμού και ανάλυσης.
    Οχι για εσάς , αλλα για το πολυτιμότερο πλάσμα της ζωής σας.

    Περισσότερα