• Tweets

    Please check your Twitter settings!
  • Archive

    Οι εθνικές εορτές στην Ελλάδα.

    Μας αρέσει να γιορτάζουµε τις εξεγέρσεις, όχι το τέλος των πολέμων»

    Ολη η Ευρώπη γιορτάζει την απελευθέρωση από τους Ναζί στις 9 Μαΐου, ηµεροµηνία που το ελληνικό κράτος συστηµατικά αγνοεί, αρκούµενο στον εορτασµό της 28ης Οκτωβρίου. Το γιατί συζητήθηκε από γνωστούς ιστορικούς στη Στέγη Γραµµάτων και Τεχνών του Ωνασείου Ιδρύµατος
    «Η Ελλάδα είναι η µόνη χώρα που έχεικαθιερώσει ως εθνική εορτή την εµπλοκή της στον πόλεµο, ενώ σχεδόν αγνοεί τη λήξη του, την κατατρόπωση της ναζιστικής Γερµανίας», έλεγε ο ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ σε εκδήλωση της Στέγης Γραµµάτων και Τεχνών, στο πλαίσιο της σειράς «Λέξεις και Σκέψεις». Το αξιοπρόσεκτο γεγονός έγινε αντικείµενο ανάλυσης στην εκδήλωση που είχε για τίτλο ακριβώς αυτό: «Γιατί γιορτάζουµε την είσοδο της χώρας στον πόλεµο και όχι το τέλος του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου;» Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες έχει καθιερωθεί ως ηµέρα εορτασµού η 8η Μαΐου, που θεωρείται γενικά – αν και όχι καθολικά – ως Ηµέρα της Απελευθέρωσης. Και ενώ στην Ελλάδα η µέρα αυτή – την προηγούµενη Κυριακή – πέρασε και πάλι απαρατήρητη, στο εξωτερικό νέες µελέτες κατέκλυζαν την αγορά και εκατοντάδες επιστηµονικά συνέδρια είχαν οργανωθεί στο πλαίσιο της επετείου. Στις δε «στρογγυλές» επετείους του 1995 (50 χρόνια), 2005 (60 χρόνια), 2010 (65 χρόνια) φρενήρεις επιµνηµόσυνοι εορτασµοί πραγµατοποιούνταν παντού στον κόσµο – η Ελλάδα πάντοτε ήταν εξαίρεση.
    «Πρέπει να εξετάσουµε την ιστορικότητα της επετείου και πώς αυτή εγκαθιδρύθηκε», λέει ο ιστορικός (καθηγητής στο Πανεπιστήµιο Αθηνών) Αντώνης Λιάκος, που επίσης συµµετείχε στην εκδήλωση. «Βασικό, κατά τη γνώµη µου, στοιχείο είναι ότι η 28η Οκτωβρίου άρχισε να γιορτάζεται πριν ακόµη τελειώσει ο πόλεµος. Ο πρώτος εορτασµός πραγµατοποιήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1941 στο Πανεπιστήµιο Αθηνών. Στο Κεντρικό Κτίριο και στον προαύλιο χώρο. Οι φοιτητές έβγαζαν λόγους, ενώ λόγο πατριωτικό έβγαλε και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος που αρνήθηκε να κάνει µάθηµα εκείνη τη µέρα και απολύθηκε από το Πανεπιστήµιο. Την επόµενη χρονιά πραγµατοποιήθηκε εορτασµός στην Πλατεία Συντάγµατος από τις οργανώσεις ΠΕΑΝ και ΕΠΟΝ». Οι διαδηλωτές φοβήθηκαν την αντίδραση των Ιταλών, οι οποίοι εν τέλει απέφυγαν να συγκρουστούν. Την ίδια µέρα έγιναν διαδηλώσεις και σε άλλες πόλεις. Στον Πειραιά µικρές µικρές οµάδες συγκεντρώνονταν, όπου κάποιοι ανέβαιναν σε µια καρέκλα, µιλούσαν δύο – τρία λεπτά και µετά διαλύονταν για τον φόβο των καραµπινιέρων.
    Για το 1943 οι πληροφορίες είναι λίγες, λέει ο Αντώνης Λιάκος. Ο Ηλίας Βενέζης αναφέρει µόνο – ήταν υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα – ότι έγινε εορτασµός στο κτίριο της Εθνικής στην Πλατεία Κοτζιά, το οποίο όµως περικυκλώθηκε από τους Γερµανούς που είχαν πλέον αναλάβει την αστυνόµευση. Οι τελευταίοι υποχρέωσαν τους συµµετέχοντες στην εκδήλωση να µείνουν µε τα χέρια ψηλά µέχρι το βράδυ, ενώ έστειλαν είκοσι περίπου από αυτούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. ∆εν γύρισαν όλοι πίσω. Το 1944 πραγµατοποιήθηκε ο πρώτος επίσηµος εορτασµός µε παρέλαση παρόντος του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου. «Η Πολιτεία επικύρωσε έναν εορτασµό που είχε καθιερωθεί από τα κάτω και είχε πραγµατοποιηθεί ήδη ανεπίσηµα τα προηγούµενα χρόνια», λέει ο κ. Λιάκος. Ηταν όµως αυτή η µοναδική αιτία τούτης της καθιέρωσης; «Ολες οι µεγάλες εθνικές επέτειοι στην Ελλάδα συνδέονται µε την έναρξη και όχι µε το αποτέλεσµα ενός αγώνα, µε την ικανότητα δηλαδή του έθνους να εξεγείρεται απέναντι στη σκλαβιά (25η Μαρτίου) ή τον φασισµό (28η Οκτωβρίου)», είπε η Χριστίνα Κουλούρη, καθηγήτρια Νεώτερης Ιστορίας στο Πανεπιστήµιο Πελοποννήσου. «Και η ξεχασµένη επέτειος της 3ης Σεπτεµβρίου, που γιορταζόταν από το 1844 µέχρι το 1862, συνδεόταν µε την εξέγερση για το Σύνταγµα και όχι µε την ψήφισή του. Ακόµη και η 17η Νοέµβρη παραπέµπει σε αντίσταση και εξέγερση και όχι στην πτώση της χούντας», είπε.
    Η γιορτή της «απόλυτης σύµπνοιας» Ολοι συµφώνησαν ότι το τέλος του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου βρίσκει την Ελλάδα στο µέσο µιας τραγωδίας (Εµφύλιος) και όχι µιας γιορτής. Αντανακλαστικά, η επιλογή της 28ης Οκτωβρίου – που είναι τριπλή γιορτή για τη Θεσσαλονίκη – «συµβολίζει τη σχεδόν απόλυτη σύµπνοια των Ελλήνων, συµπεριλαµβανοµένου ακόµη και του Μεταξά», όπως λέει ο καθηγητής Νεώτερης Ιστορίας στο Πανεπιστήµιο Αθηνών Χάγκεν Φλάισερ.

    Περισσότερα

    ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

    Παιδική εργασία ορίζεται η εργασία που παρέχεται από παιδιά κάτω των 18 ετών (σε μερικές αναπτυσσόμενες χώρες κάτω των 15) η οποία επιβαρύνει ή βλάπτει τη σωματική, συναισθηματική, διανοητική, κοινωνική ή και πνευματική ανάπτυξη τους. Η παιδική εργασία είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που αφορά όχι μόνο τις χώρες του Τρίτου Κόσμου άλλα και τις αναπτυγμένες χώρες.

    Ο Συνήγορος για τα δικαιώματα του Παιδιού ενημέρωσε την επιτροπή της Βουλής το έτος 2008 σχετικά με το πρόβλημα της παιδικής εργασίας η οποία υπολογίζεται ότι ανέρχεται σε 100.000 εργαζόμενα παιδιά στην Ελλάδα.

    • Δουλεμπόριο παιδιών.
    Δυστυχώς στις μέρες μας το δουλεμπόριο είναι ένα πολύ διαδεδομένο φαινόμενο που έχει αποκτήσει ανησυχητικές διαστάσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη και κυρίως στην Αφρική. Παιδιά από την Αφρική προωθούνται στις Ευρωπαϊκές χώρες προκειμένου να εργαστούν σε σπίτια. Το επιχείρημα που χρησιμοποιούν προκειμένου να πείσουν τα παιδιά να εργαστούν, είναι το ότι θα έχουν την  δυνατότητα να μορφωθούν και να έχουν μια καλύτερη ζωή. Οι σπείρες που στρατολογούν τα παιδιά συνήθως παραπλανούν τους γονείς, λέγοντας  τους ότι τα παιδιά τους θα ζουν υπό καλές συνθήκες. Το μόνο αντάλλαγμα των  παιδιών όμως, είναι η κακομεταχείριση και ένα μικρό κομμάτι ψωμί ίσα ίσα για να επιβιώσουν. Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω άρθρο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία 28 Ιουνίου 2003:
    Το σύγχρονο δουλεμπόριο
    Παιδιά από την Αφρική, την Κίνα και τις Ινδίες, με παγίδα τη μόρφωση έρχονται στην Βρετανία όπου τα χρησιμοποιούν ως δούλους.
    <<Η ανθρώπινη εκμετάλλευση έχει πολλές μορφές… Βρετανικές εφημερίδες αποκάλυψαν προσφάτως τις ανησυχητικές διαστάσεις του δουλεμπορίου παιδιών από αφρικανικές χώρες τα οποία προωθούνται, κυριολεκτικά ως σκλάβοι, σε πλούσια σπίτια. Τα θύματα είναι κυρίως κορίτσια από χώρες της Δυτικής Αφρικής, που ξεκινούν με την ελπίδα μια καλής μόρφωσης στην Ευρώπη, για να καταλήξουν να υπηρετούν πλούσιες οικογένειες χωρίς αμοιβή. Πιστεύετε ότι ένα σημαντικό ποσοστό των περίπου δέκα χιλιάδων παιδιών (10.000) από την Δυτική Αφρική που φτάνουν στην Βρετανία, για να ζήσουν υποτίθεται με θετές οικογένειες, προορίζονται στην πραγματικότητα για λαθραία οικιακή εργασία… Οι σπείρες που τα στρατολογούν λένε συνήθως στους γονείς ότι θα τα πάνε στην Ευρώπη για να μορφωθούν με αντάλλαγμα μια μικρή βοήθεια στο σπίτι όπου θα ζουν. Κατά τον ίδιο τρόπο φτάνουν και παιδία από την Κίνα και το Βιετνάμ, που καταλήγουν δούλοι σε παράνομες βιοτεχνίες και εστιατόρια. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ορισμένων ανθρωπιστικών οργανώσεων, η προώθηση για οικιακή υπηρεσία λαμβάνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις από την παιδική πορνεία. Θορυβημένοι απ’ την έκταση του φαινομένου οι αρμόδιοι υπουργοί ετοιμάζονται, κατόπιν υποδείξεως την UNISEF, να κλείσουν ένα παραθυράκι του νόμου που αξιοποιούν οι σύγχρονοι δουλέμποροι. Όπως προειδοποιεί η οργάνωση σε  έκθεση της για την διακίνηση παιδιών… ενώ η βρετανική κυβέρνηση ανάγει την παράνομη εισαγωγή των παιδιών στην χώρα με σκοπό την πορνεία σε αδίκημα, που επισείει ποινή 14ετους κάθειρξης, δεν έχουν κάποιο όπλο εναντίων των συμμοριών που εμπορεύονται παιδία για καταναγκαστική εργασία μη σεξουαλικής φύσεως…>>

     

    Τα  κύρια αιτία της παράνομης διακίνησης παιδιών παραμένουν: η αυξανόμενη οικονομική  διαφορά  μεταξύ κοινωνικών ομάδων και ανθρώπων. Επίσης η φτώχεια, η ανεργία, η βία, ο πόλεμος και οι γενικότερες συνθήκες κοινωνικής εξαθλίωσης των χωρών καταγωγής των θυμάτων, αποτελούν τους κύριους λόγους που τα θύματα ή οι ίδιοι οι γονείς τους αποφασίζουν να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη στις οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες. Ένας άλλος παράγοντας που συμβάλλει στην αύξηση του φαινομένου του δουλεμπορίου είναι το γεγονός ότι η νομοθεσία αφήνει «παραθυράκια» που διευκολύνουν την κατάσταση.

    Ένα στα έξι παιδιά παγκοσμίως βρίσκονται στα σκλαβοπάζαρα. Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά και παρουσιάζουν ένα δραματικό παγκόσμιο πρόβλημα: 186 εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο είναι θύματα παιδικής εργασίας, απάνθρωπης μεταχείρισης και οικονομικής και σεξουαλικής εκμετάλλευσης.
    Αυτό σημαίνει ότι 1 στα 6 παιδιά παγκοσμίως αποχωρίζεται από την οικογένειά του, στερείται της προστασίας και των πιο στοιχειωδών φροντίδων που του είναι αναγκαίες για την ανάπτυξή του, αποκλείεται από την εκπαίδευση και ρίχνεται στο σκλαβοπάζαρο της παιδικής εργασίας. Αυτό σημαίνει επίσης ότι 1 στα 8 παιδιά που εργάζονται παράνομα είναι θύμα των χειρότερων μορφών οικονομικής εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
    Τα στοιχεία αυτά παρατίθενται μεταξύ άλλων σε μια σημαντική και λεπτομερώς τεκμηριωμένη μελέτη της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας με τίτλο «Ένα μέλλον χωρίς παιδική εργασία», που κυκλοφορεί τώρα και στη γλώσσα μας από τις εκδόσεις «Οδυσσέας» (μετάφραση: Τούλα Σιέτη, χορηγός της έκδοσης: η Εμπορική Τράπεζα).
    • H ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΚΥΚΛΟ

    Στις μέρες μας, ένα άλλο φαινόμενο που απασχολεί όχι μόνο την Ελλάδα είναι η παιδική εκμετάλλευση από τους γονείς τους. Ο βασικός παράγοντας εξαιτίας του οποίου πολλά παιδία προωθούνται στην εργασία και κάθε είδους εκμετάλλευση από το οικογενειακό τους περιβάλλον είναι κυρίως η οικονομική ενίσχυση της οικογένειας.

    Αν κάποιος αναζητήσει τις ρίζες του προβλήματος, δηλαδή, τους λόγους εμφάνισης εκμετάλλευσης των παιδιών σε μια οικογένεια, θα αντιληφθεί ότι δεν είναι ένα απλό πρόβλημα. Παρατηρείται επίσης στις μέρες μας, μια αποδοχή της βίας, ως τρόπου συμπεριφοράς, η οποία, σε συνδυασμό και με άλλους παράγοντες (όπως λόγου χάρη ψυχοπαθολογικές αιτίες ή εξωτερικοί κοινωνικοί παράγοντες), οδηγεί στην εμφάνιση και, δυστυχώς, στην εξάπλωση του φαινομένου. Τα της εκμετάλλευσης περιστατικά που έρχονται στο φως της δημοσιότητας είναι πολύ λίγα, σε σχέση με εκείνα που αντιστοιχούν στην πραγματικότητα.
    Το 30,5% του Ελληνικού πληθυσμού θεωρεί ότι η παιδική εκμετάλλευση στην Ελλάδα είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Η παιδική ηλικία δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις συνώνυμη με την ανεμελιά, το παιχνίδι και τα ξένοιαστα μαθητικά χρόνια. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας, 100 εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο, αυτή τη χρονιά δεν είχαν την ευκαιρία να πάνε σχολείο λόγω του οικογενειακού τους περιβάλλοντος τους που δεν τους παρείχε αυτή την ευκαιρία και επειδή εργάζονται.

    ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ:
    • Χαμηλό  μορφωτικό επίπεδο των γονέων.
    • Χαμηλό βιοτικό επίπεδο των οικογενειών που εκμεταλλεύονται τα παιδιά τους.
    • Έλλειψη  σωστής νομοθεσίας και προνοιακών δομών.
    • Έλλειψη εκπαιδευτικής πολιτικής για την επιστροφή στο σχολείο των παιδιών που για οικονομικούς λόγους έχουν σταματήσει την παρακολούθηση μαθημάτων.
    • Μη ύπαρξη πρόνοιας για την τεχνική εκπαίδευση των παιδιών που γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις οικογένειες τους.

    ΕΥΑΛΩΤΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ:

    • Ως πιο ευάλωτα στην παιδική εκμετάλλευση θεωρούνται τα παιδιά των μεταναστών/προσφύγων, ακολουθούν τα παιδιά διαλυμένων οικογενειών και τέλος αναφέρονται παιδιά των τσιγγάνων σε μεγάλο  ποσοστό. Ειδικότερα στο χώρο της σεξουαλικής εκμετάλλευσης των ανηλίκων, μεγάλη προτίμηση  υπάρχει στο «εμπόρευμα» ηλικίας 12-15 ετών, το οποίο διακινείται μέσω προαγωγών. Συνήθως αγόρια και κορίτσια αυτής της  τα προμηθεύονται από την Αλβανία και άλλες χώρες των Βαλκανίων και τα κατευθύνουν σε οίκους ανοχής της Αθήνας.
    ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΗΛΙΚΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
    •  Τα ανήλικα εργάζονται σε δραστηριότητες που ποικίλλουν, είναι μικροπωλητές, γυαλίζουν παπούτσια, καθαρίζουν παρμπρίζ, είναι ρακοσυλλέκτες ή πουλάνε χαρτομάντιλα.
    • Τα παιδιά των τσιγγάνων απασχολούνται στην δουλειά του πατέρα τους ή κάποιου συγγενή τους.
    • Πολλά παιδιά γίνονται αντικείμενο σεξουαλικής εκμετάλλευσης δουλεύοντας σε παράνομα πορνεία ή ικανοποιώντας τις ορέξεις ανώμαλων παιδόφιλων.
    • Τέλος, ειδική κατηγορία δραστηριότητας είναι τα παιδιά που εργάζονται στο χώρο του θεάματος (κινηματογράφος, τηλεόραση, θέατρο, χώρος της μόδας)

    ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ:

    • Κίνδυνος ατυχημάτων με σοβαρούς τραυματισμούς  ή με θανατηφόρα έκβαση.
    • Απομάκρυνσή τους από το σχολικό περιβάλλον.
    • Απομόνωση από άτομα ίδιας ηλικίας.
    • Σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα.
    • Έλλειψη των απαραίτητων βιοτικών αγαθών αναγκαίων για την επιβίωση τους.
    • Έλλειψη ευκαιριών για επαγγελματική αποκατάσταση.
    •  Αδυναμία εξέλιξης τους σε ολοκληρωμένους ενήλικες.
    • Περιθωριοποίηση τους και αδυναμία ένταξης τους σε κοινωνικές ομάδες.

    ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ:

    • Καταπολέμηση της φτώχειας και εξασφάλιση στις ευάλωτες οικογένειες οικονομικής βοήθειας.
    • Παροχή ευκαιριών στα ανήλικα παιδιά που εξαναγκάζονται σε εργασία να επιστρέψουν στο σχολείο και να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους.
    • Δημιουργία κέντρων για την τεχνική εκπαίδευση των παιδιών που έχουν ανάγκη.
    • Σωστή νομοθεσία και άσκηση ελέγχου από την πολιτεία.
    • Επιβολή σημαντικών ποινών σε όσους γονείς εκμεταλλεύονται τα παιδιά τους σε δραστηριότητες παράνομες.

    Περισσότερα

    ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.

     

     

    Παιδί και παιχνίδι

     

     

     

     

     

    * Θέματα ψυχολογίας

    Το παιχνίδι αποτελεί τη «φυσική» γλώσσα των παιδιών, το πιο ισχυρό μέσο έκφρασής τους και αναπόσπαστη δραστηριότητα της καθημερινότητάς τους. Μέσω του παιχνιδιού, το παιδί εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, μαθαίνει, πειραματίζεται, ευχαριστιέται, απογοητεύεται και ανακαλύπτει σιγά-σιγά τον εαυτό του και τον κόσμο που το περιβάλλει. Το παιχνίδι πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό καθώς το ίδιο το παιδί το θεωρεί πολύ σημαντικό, κάτι που φαίνεται και από το πόσο πολύ απορροφάται από αυτό που κάνει.

    Ο ρόλος του παιχνιδιού στην ανάπτυξη

    Στη βρεφική ηλικία, το παιχνίδι βοηθάει το παιδί να αποκτήσει τον έλεγχο του σώματός του. Αρχικά κινεί μόνο τα άκρα του, ενώ μεγαλώνοντας υποβάλλει τον εαυτό του σε προοδευτικά πιο δύσκολες δραστηριότητες. Αργότερα, τα παιδιά παίζουν με τους ήχους, τις λέξεις και τα αντικείμενα, με σκοπό την ανάπτυξη καινούργιων ικανοτήτων, την απόκτηση γνώσεων, αλλά και την ευχαρίστηση που αντλούν μέσα από το παιχνίδι. Το παιχνίδι βοηθά το παιδί να αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως ένα οργανωμένο σύνολο. Οι παρεμβάσεις και η αξιοποίηση του τρόπου με τον οποίο το παιδί επιλέγει να παίξει είναι καθοριστικής σημασίας. Το παιχνίδι είναι ενδεικτικό της ικανότητας του παιδιού να επικοινωνεί και να ανακαλύπτει τη σχέση του με τους ενήλικες, οι οποίοι θα πρέπει να φροντίζουν να βρίσκεται το παιδί σε ένα περιβάλλον που να καλλιεργεί, να ενισχύει και να ενθαρρύνει την ενασχόλησή του με το παιχνίδι. Παράλληλα, ο ενήλικας πρέπει να αποτελεί υπόδειγμα για το παιδί, καθώς παρέχει στο παιδί πιθανούς κανόνες συμπεριφοράς. Το παιδί χρειάζεται επίσης να βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που θα του επιτρέπει να εκφράζεται ελεύθερα και να νιώθει ασφάλεια, ώστε να μπορεί να εξερευνά και να αναπτύσσεται σε καθημερινή βάση.

    Μέσω του παιχνιδιού, το παιδί ωριμάζει και γίνεται υπεύθυνο. Επιπλέον, το παιχνίδι αποτελεί ένα συμβολικό μέσο, με το οποίο οι ενήλικες μεταδίδουν στο παιδί βασικές αλήθειες που αφορούν τόσο αυτό όσο και τις εμπειρίες του. Το παιχνίδι θεωρείται ότι είναι μια συγκεκριμένη και ιδιαίτερη γλώσσα του παιδιού, συνιστώντας τη μόνη ίσως γλώσσα που κατέχει από πολύ μικρή ηλικία που το βοηθά να εκφράζει τι πραγματικά εννοεί και αισθάνεται.

    Οι γονείς πρέπει να παροτρύνουν το παιδί να εξερευνά τις σκέψεις και τα συναισθήματά του μέσω του παιχνιδιού, φροντίζοντας να δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ζεστασιάς, κατανόησης και εμπιστοσύνης στις ικανότητες του παιδιού, ώστε να κάνουν το παιδί να νιώσει σημαντικό, να μάθει να εκτιμά τις προσωπικές του εμπειρίες και να αποκτήσει σιγά-σιγά αυτοεκτίμηση.

    Κατηγορίες παιχνιδιών

    * Παιχνίδια που βοηθούν τη σωματική ανάπτυξη και τη μυϊκή άσκηση, όπως τα παιχνίδια που απαιτούν έλξη ή ώθηση (π.χ. ποδήλατα, πατίνια, σκέιτμπορντ).
    * Παιχνίδια που βοηθούν στην ανάπτυξη της αντίληψης, καθώς και του συντονισμού χεριού και ματιού, όπως παζλ, κύβοι και κατασκευές.
    * Παιχνίδια που βοηθούν στην ανάπτυξη των αισθήσεων (αφή, όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση), όπως μουσικά όργανα, πλαστελίνη, κασετόφωνο, τηλεσκόπιο, καθώς και παιχνίδια που παράγουν ήχο ή εικόνες.
    * Παιχνίδια για την ανάπτυξη των κοινωνικών ικανοτήτων και της φαντασίας, όπως κούκλες, κουκλόσπιτα, ζωάκια, τρένα, αεροπλάνα, αυτοκίνητα, επιτραπέζια παιχνίδια και βιβλία.
    * Παιχνίδια για την ανάπτυξη των καλλιτεχνικών και δημιουργικών τάσεων, καθώς και παιχνίδια παρατήρησης και λογικής, όπως σετ ζωγραφικής, σετ κατασκευής διαφόρων αντικειμένων, σετ χημείας, σετ για πειράματα.
    * Παιχνίδια για την ανάπτυξη των ικανοτήτων που βοηθούν στην ανάγνωση και την αριθμητική, όπως κύβοι και μαγνητικοί πίνακες με γράμματα και αριθμούς, βιβλία, κασέτες και CD με τραγούδια και παραμύθια.

    Τα κατάλληλα για κάθε ηλικία παιχνίδια

    Ο κατάλογος που ακολουθεί περιέχει τα παιχνίδια που προτείνει η Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία για κάθε ηλικία. Έχετε κατά νου τις συστάσεις αυτές όταν αγοράζετε παιχνίδια, αλλά να θυμάστε ότι δεν είναι παρά μόνο γενικές οδηγίες. Όλα τα παιχνίδια μπορούν να γίνουν επικίνδυνα όταν δεν χρησιμοποιούνται σωστά ή όταν είναι σε κακή κατάσταση. Οι γονείς θα πρέπει να προσέχουν να μην δίνουν στα παιδιά τους μη εγκεκριμένα παιχνίδια και να τα έχουν πάντα υπό την επίβλεψή τους.

    Νεογέννητα έως βρέφη 1 έτους

    Επιλέξτε ελαφρά παιχνίδια με ζωντανά χρώματα που έλκουν το βλέμμα, την ακοή και την αφή του παιδιού.

    1. Βιβλία με μεγάλες εικόνες, από ύφασμα, πλαστικό ή πεπιεσμένο χαρτί
    2. Μεγάλα ξύλινα ή πλαστικά κομμάτια
    3. Δοχεία και κύπελλα
    4. Κουδουνίστρες
    5. Μαλακά ζωάκια, κούκλες ή μπάλες, που να πλένονται
    6. Φωτεινά, κινούμενα αντικείμενα, τα οποία δεν φτάνει όμως το μωρό
    7. Πίνακες δραστηριοτήτων
    8. Παιχνίδια που επιπλέουν στο μπάνιο
    9. Παιχνίδια που όταν το μωρό τα πιέζει βγάζουν ήχο

    Νήπια 1 έως 2 ετών

    Τα παιχνίδια γι’ αυτή την ηλικιακή ομάδα θα πρέπει να είναι ασφαλή και ικανά να αντέξουν την περιέργεια του νηπίου χωρίς να διαλυθούν.

    1. Βιβλία με μεγάλες εικόνες, από ύφασμα, πλαστικό ή πεπιεσμένο χαρτί
    2. Κούκλες γερής κατασκευής
    3. Παιδικά αυτοκίνητα
    4. Μουσικές πλατφόρμες
    5. Κομμάτια που μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο
    6. Παιχνίδια που τα παιδιά σπρώχνουν και τραβούν (όχι με μακριά κορδόνια)
    7. Παιχνίδια που σχηματίζουν στοίβες
    8. Παιχνίδια – τηλέφωνα (χωρίς καλώδια)

    Παιδιά 2 έως 5 ετών, προσχολικής ηλικίας

    Τα παιχνίδια γι’ αυτή την ηλικιακή ομάδα μπορούν να είναι δημιουργικά ή να μιμούνται τις δραστηριότητες των γονιών και των μεγαλύτερων παιδιών.

    1. Βιβλία (σύντομες ιστορίες ή ιστορίες δράσης)
    2. Μαυροπίνακας και κιμωλία
    3. Τουβλάκια
    4. Μπογιές, μη τοξικές δαχτυλομπογιές, πηλός
    5. Παιχνίδια που αποτελούνται από ένα σφυρί και μια επιφάνεια όπου το παιδί εφαρμόζει κομμάτια
    6. Παιχνίδια οικοκυρικών
    7. Παιχνίδια εξωτερικού χώρου: κουτί με άμμο (με καπάκι), τσουλήθρα, κούνια, σπιτάκι
    8. Παιχνίδια – μεταφορικά μέσα
    9. Κασετόφωνο ή μαγνητόφωνο
    10. Απλά παζλ με μεγάλα κομμάτια
    11. Ρούχα μεταμφίεσης
    12. Παιχνίδια – σκεύη κουζίνας

    Παιδιά 5 έως 9 ετών

    Τα παιχνίδια για τα παιδιά αυτής της ηλικίας θα πρέπει να βοηθούν το παιδί να αναπτύξει νέες επιδεξιότητες και τη δημιουργικότητά του.

    1. Ψαλίδια με αμβλυμμένες άκρες, σετ ραπτικής
    2. Παιχνίδια με κάρτες
    3. Βαλιτσάκια γιατρού και νοσοκόμας
    4. Μαριονέτες
    5. Μπάλες
    6. Ποδήλατο με κράνος
    7. Αεροπλάνα
    8. Ηλεκτρικά τρένα
    9. Κούκλες από χαρτί
    10. Σχοινάκι
    11. Πατίνια με προστατευτικό εξοπλισμό
    12. Αθλητικός εξοπλισμός
    13. Επιτραπέζια παιχνίδια

    Αγόρια και κορίτσια 10 έως 14 ετών

    Ιδανικά γι’ αυτές τις ηλικίες είναι τα διάφορα χόμπυ και οι επιστημονικές ενασχολήσεις.

    1. Παιχνίδια στους υπολογιστές
    2. Ραπτική, πλέξιμο, κέντημα
    3. Μικροσκόπια / τηλεσκόπια
    4. Επιτραπέζια παιχνίδια
    5. Αθλητικός εξοπλισμός
    6. Συλλογές
    Ένδειξη ηλικίας για την οποία είναι κατάλληλο το παιχνίδι

    Η ένδειξη της ηλικίας για την οποία είναι κατάλληλο το παιχνίδι στη συσκευασία του είναι πολύ σημαντική, καθώς αντανακλά το πόσο ασφαλές είναι τελικά, με βάση τέσσερις παραμέτρους:

    * Το βαθμό ασφαλείας του παιχνιδιού και τους πιθανούς κινδύνους πνιγμού.
    * Την ικανότητα του παιδιού να παίξει με το παιχνίδι.
    * Την ικανότητα του παιδιού να κατανοήσει τον τρόπο χρήσης του παιχνιδιού.
    * Τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των διαφόρων σταδίων ανάπτυξης του παιδιού.

    Οι ενδείξεις αυτές βασίζονται στα γενικά αναπτυξιακά στάδια κάθε ηλικίας. Παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε παιδί διαφέρει από τα άλλα και αυτό που είναι καλό για ένα παιδί μπορεί να μην είναι κατάλληλο για τις ικανότητες και τις ανάγκες ενός άλλου. Καλό είναι να αγοράζετε παιχνίδια που ταιριάζουν στις ικανότητες του παιδιού σας, καθώς, αν του πάρετε ένα παιχνίδι που είναι πολύ περίπλοκο ή πολύ απλό, αντιμετωπίζετε τον κίνδυνο της κακής χρήσης του, που μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμό.
    Χρήσιμες συμβουλές

    * Παίξτε μαζί με το παιδί σας, δείξτε ενδιαφέρον και μην ξεχνάτε να το επιβραβεύετε κάθε φορά που πετυχαίνει κάτι.
    * Ο καλύτερος τρόπος για να μαθαίνει καινούργια πράγματα, είναι να του μιλάτε συνέχεια όταν παίζετε μαζί του.
    * Τα ακριβά παιχνίδια δεν είναι απαραίτητα και τα καλύτερα. Τα παιδιά χαίρονται τα απλά παιχνίδια που τους επιτρέπουν να αφήνουν τη φαντασία τους ελεύθερη και να δημιουργούν ιστορίες.
    * Τα συνήθη αντικείμενα του σπιτιού, όπως το τηλέφωνο ή το τηλεκοντρόλ, ενθουσιάζουν τα μωρά. Καθώς η εξερεύνηση τα διασκεδάζει, ψάχνουν τα πάντα, θέλοντας να δουν τι κρύβεται μέσα στα ντουλάπια, στις τσάντες, στο καλάθι με τα φρούτα. Φροντίστε για την καθαριότητα και την αποφυγή τραυματισμών, κλείνοντας τα ντουλάπια με τα ειδικά stop και τοποθετώντας απορρυπαντικά και άλλα επικίνδυνα αντικείμενα σε σημεία που δεν έχουν πρόσβαση.

    Τηλεόραση και ηλεκτρονικά παιχνίδια

    Τα νήπια που βλέπουν πολλές ώρες τηλεόραση είναι πιθανότερο να υποφέρουν αργότερα από προβλήματα συμπεριφοράς. Εδώ και αρκετά χρόνια έχει προκύψει μια διαμάχη για την επίδραση της τηλεόρασης στα μικρά παιδιά, με όλο και περισσότερα στοιχεία να δείχνουν ότι η αυξημένη παρακολούθηση τηλεόρασης επηρεάζει τη συμπεριφορά.

    Γενικά, συνιστάται τα παιδιά κάτω των δύο ετών να μην βλέπουν καθόλου τηλεόραση και τα μεγαλύτερα να μην υπερβαίνουν τις δύο ώρες την ημέρα, ενώ δεν θα πρέπει ποτέ να έχουμε τηλεόραση στο παιδικό δωμάτιο, καθώς σχετίζεται με κακή ποιότητα ύπνου.

    Πολλά έχουν ακουστεί για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και για το πώς τα παιδιά μπορούν να εθιστούν στη χρήση τους. Παν μέτρο άριστον είναι ο κανόνας που ισχύει και εδώ, καθώς υπάρχουν και αρκετά εκπαιδευτικά παιχνίδια, μέσω των οποίων τα παιδιά μπορούν να αποκτήσουν γνώσεις με απλό και διασκεδαστικό τρόπο. Ασφαλώς θα πρέπει πάντα να ελέγχετε τα παιχνίδια που παίζουν τα παιδιά σας, φροντίζοντας να είναι ασφαλή και κατάλληλα για την ηλικία του.

    Είναι σημαντικό να τοποθετήσετε τον υπολογιστή ή την κονσόλα παιχνιδιού σε σημείο που να μπορείτε να την παρακολουθείτε εύκολα και να θέσετε εξαρχής κανόνες, όπως περιορισμό του χρόνου παιχνιδιού και παιχνίδι με φίλους μόνο εκτός Διαδικτύου.

    ΠΗΓΗ: Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία

     

     

     

     

     

     

     

     

     
    Το παιχνίδι αποτελεί τη «φυσική» γλώσσα των παιδιών, το πιο ισχυρό μέσο έκφρασής τους και αναπόσπαστη δραστηριότητα της καθημερινότητάς τους. Μέσω του παιχνιδιού, το παιδί εξωτερικεύει τα συναισθήματά του, μαθαίνει, πειραματίζεται, ευχαριστιέται, απογοητεύεται και ανακαλύπτει σιγά-σιγά τον εαυτό του και τον κόσμο που το περιβάλλει. Το παιχνίδι πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό καθώς το ίδιο το παιδί το θεωρεί πολύ σημαντικό, κάτι που φαίνεται και από το πόσο πολύ απορροφάται από αυτό που κάνει.

    Ο ρόλος του παιχνιδιού στην ανάπτυξη

    Στη βρεφική ηλικία, το παιχνίδι βοηθάει το παιδί να αποκτήσει τον έλεγχο του σώματός του. Αρχικά κινεί μόνο τα άκρα του, ενώ μεγαλώνοντας υποβάλλει τον εαυτό του σε προοδευτικά πιο δύσκολες δραστηριότητες. Αργότερα, τα παιδιά παίζουν με τους ήχους, τις λέξεις και τα αντικείμενα, με σκοπό την ανάπτυξη καινούργιων ικανοτήτων, την απόκτηση γνώσεων, αλλά και την ευχαρίστηση που αντλούν μέσα από το παιχνίδι. Το παιχνίδι βοηθά το παιδί να αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως ένα οργανωμένο σύνολο. Οι παρεμβάσεις και η αξιοποίηση του τρόπου με τον οποίο το παιδί επιλέγει να παίξει είναι καθοριστικής σημασίας. Το παιχνίδι είναι ενδεικτικό της ικανότητας του παιδιού να επικοινωνεί και να ανακαλύπτει τη σχέση του με τους ενήλικες, οι οποίοι θα πρέπει να φροντίζουν να βρίσκεται το παιδί σε ένα περιβάλλον που να καλλιεργεί, να ενισχύει και να ενθαρρύνει την ενασχόλησή του με το παιχνίδι. Παράλληλα, ο ενήλικας πρέπει να αποτελεί υπόδειγμα για το παιδί, καθώς παρέχει στο παιδί πιθανούς κανόνες συμπεριφοράς. Το παιδί χρειάζεται επίσης να βρίσκεται σε ένα περιβάλλον που θα του επιτρέπει να εκφράζεται ελεύθερα και να νιώθει ασφάλεια, ώστε να μπορεί να εξερευνά και να αναπτύσσεται σε καθημερινή βάση.

    Μέσω του παιχνιδιού, το παιδί ωριμάζει και γίνεται υπεύθυνο. Επιπλέον, το παιχνίδι αποτελεί ένα συμβολικό μέσο, με το οποίο οι ενήλικες μεταδίδουν στο παιδί βασικές αλήθειες που αφορούν τόσο αυτό όσο και τις εμπειρίες του. Το παιχνίδι θεωρείται ότι είναι μια συγκεκριμένη και ιδιαίτερη γλώσσα του παιδιού, συνιστώντας τη μόνη ίσως γλώσσα που κατέχει από πολύ μικρή ηλικία που το βοηθά να εκφράζει τι πραγματικά εννοεί και αισθάνεται.

    Οι γονείς πρέπει να παροτρύνουν το παιδί να εξερευνά τις σκέψεις και τα συναισθήματά του μέσω του παιχνιδιού, φροντίζοντας να δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ζεστασιάς, κατανόησης και εμπιστοσύνης στις ικανότητες του παιδιού, ώστε να κάνουν το παιδί να νιώσει σημαντικό, να μάθει να εκτιμά τις προσωπικές του εμπειρίες και να αποκτήσει σιγά-σιγά αυτοεκτίμηση.

    Κατηγορίες παιχνιδιών

    * Παιχνίδια που βοηθούν τη σωματική ανάπτυξη και τη μυϊκή άσκηση, όπως τα παιχνίδια που απαιτούν έλξη ή ώθηση (π.χ. ποδήλατα, πατίνια, σκέιτμπορντ).
    * Παιχνίδια που βοηθούν στην ανάπτυξη της αντίληψης, καθώς και του συντονισμού χεριού και ματιού, όπως παζλ, κύβοι και κατασκευές.
    * Παιχνίδια που βοηθούν στην ανάπτυξη των αισθήσεων (αφή, όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση), όπως μουσικά όργανα, πλαστελίνη, κασετόφωνο, τηλεσκόπιο, καθώς και παιχνίδια που παράγουν ήχο ή εικόνες.
    * Παιχνίδια για την ανάπτυξη των κοινωνικών ικανοτήτων και της φαντασίας, όπως κούκλες, κουκλόσπιτα, ζωάκια, τρένα, αεροπλάνα, αυτοκίνητα, επιτραπέζια παιχνίδια και βιβλία.
    * Παιχνίδια για την ανάπτυξη των καλλιτεχνικών και δημιουργικών τάσεων, καθώς και παιχνίδια παρατήρησης και λογικής, όπως σετ ζωγραφικής, σετ κατασκευής διαφόρων αντικειμένων, σετ χημείας, σετ για πειράματα.
    * Παιχνίδια για την ανάπτυξη των ικανοτήτων που βοηθούν στην ανάγνωση και την αριθμητική, όπως κύβοι και μαγνητικοί πίνακες με γράμματα και αριθμούς, βιβλία, κασέτες και CD με τραγούδια και παραμύθια.

    Τα κατάλληλα για κάθε ηλικία παιχνίδια

    Ο κατάλογος που ακολουθεί περιέχει τα παιχνίδια που προτείνει η Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία για κάθε ηλικία. Έχετε κατά νου τις συστάσεις αυτές όταν αγοράζετε παιχνίδια, αλλά να θυμάστε ότι δεν είναι παρά μόνο γενικές οδηγίες. Όλα τα παιχνίδια μπορούν να γίνουν επικίνδυνα όταν δεν χρησιμοποιούνται σωστά ή όταν είναι σε κακή κατάσταση. Οι γονείς θα πρέπει να προσέχουν να μην δίνουν στα παιδιά τους μη εγκεκριμένα παιχνίδια και να τα έχουν πάντα υπό την επίβλεψή τους.

    Νεογέννητα έως βρέφη 1 έτους

    Επιλέξτε ελαφρά παιχνίδια με ζωντανά χρώματα που έλκουν το βλέμμα, την ακοή και την αφή του παιδιού.

    1. Βιβλία με μεγάλες εικόνες, από ύφασμα, πλαστικό ή πεπιεσμένο χαρτί
    2. Μεγάλα ξύλινα ή πλαστικά κομμάτια
    3. Δοχεία και κύπελλα
    4. Κουδουνίστρες
    5. Μαλακά ζωάκια, κούκλες ή μπάλες, που να πλένονται
    6. Φωτεινά, κινούμενα αντικείμενα, τα οποία δεν φτάνει όμως το μωρό
    7. Πίνακες δραστηριοτήτων
    8. Παιχνίδια που επιπλέουν στο μπάνιο
    9. Παιχνίδια που όταν το μωρό τα πιέζει βγάζουν ήχο

    Νήπια 1 έως 2 ετών

    Τα παιχνίδια γι’ αυτή την ηλικιακή ομάδα θα πρέπει να είναι ασφαλή και ικανά να αντέξουν την περιέργεια του νηπίου χωρίς να διαλυθούν.

    1. Βιβλία με μεγάλες εικόνες, από ύφασμα, πλαστικό ή πεπιεσμένο χαρτί
    2. Κούκλες γερής κατασκευής
    3. Παιδικά αυτοκίνητα
    4. Μουσικές πλατφόρμες
    5. Κομμάτια που μπαίνουν το ένα μέσα στο άλλο
    6. Παιχνίδια που τα παιδιά σπρώχνουν και τραβούν (όχι με μακριά κορδόνια)
    7. Παιχνίδια που σχηματίζουν στοίβες
    8. Παιχνίδια – τηλέφωνα (χωρίς καλώδια)

    Παιδιά 2 έως 5 ετών, προσχολικής ηλικίας

    Τα παιχνίδια γι’ αυτή την ηλικιακή ομάδα μπορούν να είναι δημιουργικά ή να μιμούνται τις δραστηριότητες των γονιών και των μεγαλύτερων παιδιών.

    1. Βιβλία (σύντομες ιστορίες ή ιστορίες δράσης)
    2. Μαυροπίνακας και κιμωλία
    3. Τουβλάκια
    4. Μπογιές, μη τοξικές δαχτυλομπογιές, πηλός
    5. Παιχνίδια που αποτελούνται από ένα σφυρί και μια επιφάνεια όπου το παιδί εφαρμόζει κομμάτια
    6. Παιχνίδια οικοκυρικών
    7. Παιχνίδια εξωτερικού χώρου: κουτί με άμμο (με καπάκι), τσουλήθρα, κούνια, σπιτάκι
    8. Παιχνίδια – μεταφορικά μέσα
    9. Κασετόφωνο ή μαγνητόφωνο
    10. Απλά παζλ με μεγάλα κομμάτια
    11. Ρούχα μεταμφίεσης
    12. Παιχνίδια – σκεύη κουζίνας

    Παιδιά 5 έως 9 ετών

    Τα παιχνίδια για τα παιδιά αυτής της ηλικίας θα πρέπει να βοηθούν το παιδί να αναπτύξει νέες επιδεξιότητες και τη δημιουργικότητά του.

    1. Ψαλίδια με αμβλυμμένες άκρες, σετ ραπτικής
    2. Παιχνίδια με κάρτες
    3. Βαλιτσάκια γιατρού και νοσοκόμας
    4. Μαριονέτες
    5. Μπάλες
    6. Ποδήλατο με κράνος
    7. Αεροπλάνα
    8. Ηλεκτρικά τρένα
    9. Κούκλες από χαρτί
    10. Σχοινάκι
    11. Πατίνια με προστατευτικό εξοπλισμό
    12. Αθλητικός εξοπλισμός
    13. Επιτραπέζια παιχνίδια

    Αγόρια και κορίτσια 10 έως 14 ετών

    Ιδανικά γι’ αυτές τις ηλικίες είναι τα διάφορα χόμπυ και οι επιστημονικές ενασχολήσεις.

    1. Παιχνίδια στους υπολογιστές
    2. Ραπτική, πλέξιμο, κέντημα
    3. Μικροσκόπια / τηλεσκόπια
    4. Επιτραπέζια παιχνίδια
    5. Αθλητικός εξοπλισμός
    6. Συλλογές
    Ένδειξη ηλικίας για την οποία είναι κατάλληλο το παιχνίδι

    Η ένδειξη της ηλικίας για την οποία είναι κατάλληλο το παιχνίδι στη συσκευασία του είναι πολύ σημαντική, καθώς αντανακλά το πόσο ασφαλές είναι τελικά, με βάση τέσσερις παραμέτρους:

    * Το βαθμό ασφαλείας του παιχνιδιού και τους πιθανούς κινδύνους πνιγμού.
    * Την ικανότητα του παιδιού να παίξει με το παιχνίδι.
    * Την ικανότητα του παιδιού να κατανοήσει τον τρόπο χρήσης του παιχνιδιού.
    * Τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των διαφόρων σταδίων ανάπτυξης του παιδιού.

    Οι ενδείξεις αυτές βασίζονται στα γενικά αναπτυξιακά στάδια κάθε ηλικίας. Παρ’ όλα αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε παιδί διαφέρει από τα άλλα και αυτό που είναι καλό για ένα παιδί μπορεί να μην είναι κατάλληλο για τις ικανότητες και τις ανάγκες ενός άλλου. Καλό είναι να αγοράζετε παιχνίδια που ταιριάζουν στις ικανότητες του παιδιού σας, καθώς, αν του πάρετε ένα παιχνίδι που είναι πολύ περίπλοκο ή πολύ απλό, αντιμετωπίζετε τον κίνδυνο της κακής χρήσης του, που μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμό.
    Χρήσιμες συμβουλές

    * Παίξτε μαζί με το παιδί σας, δείξτε ενδιαφέρον και μην ξεχνάτε να το επιβραβεύετε κάθε φορά που πετυχαίνει κάτι.
    * Ο καλύτερος τρόπος για να μαθαίνει καινούργια πράγματα, είναι να του μιλάτε συνέχεια όταν παίζετε μαζί του.
    * Τα ακριβά παιχνίδια δεν είναι απαραίτητα και τα καλύτερα. Τα παιδιά χαίρονται τα απλά παιχνίδια που τους επιτρέπουν να αφήνουν τη φαντασία τους ελεύθερη και να δημιουργούν ιστορίες.
    * Τα συνήθη αντικείμενα του σπιτιού, όπως το τηλέφωνο ή το τηλεκοντρόλ, ενθουσιάζουν τα μωρά. Καθώς η εξερεύνηση τα διασκεδάζει, ψάχνουν τα πάντα, θέλοντας να δουν τι κρύβεται μέσα στα ντουλάπια, στις τσάντες, στο καλάθι με τα φρούτα. Φροντίστε για την καθαριότητα και την αποφυγή τραυματισμών, κλείνοντας τα ντουλάπια με τα ειδικά stop και τοποθετώντας απορρυπαντικά και άλλα επικίνδυνα αντικείμενα σε σημεία που δεν έχουν πρόσβαση.

    Τηλεόραση και ηλεκτρονικά παιχνίδια

    Τα νήπια που βλέπουν πολλές ώρες τηλεόραση είναι πιθανότερο να υποφέρουν αργότερα από προβλήματα συμπεριφοράς. Εδώ και αρκετά χρόνια έχει προκύψει μια διαμάχη για την επίδραση της τηλεόρασης στα μικρά παιδιά, με όλο και περισσότερα στοιχεία να δείχνουν ότι η αυξημένη παρακολούθηση τηλεόρασης επηρεάζει τη συμπεριφορά.

    Γενικά, συνιστάται τα παιδιά κάτω των δύο ετών να μην βλέπουν καθόλου τηλεόραση και τα μεγαλύτερα να μην υπερβαίνουν τις δύο ώρες την ημέρα, ενώ δεν θα πρέπει ποτέ να έχουμε τηλεόραση στο παιδικό δωμάτιο, καθώς σχετίζεται με κακή ποιότητα ύπνου.

    Πολλά έχουν ακουστεί για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και για το πώς τα παιδιά μπορούν να εθιστούν στη χρήση τους. Παν μέτρο άριστον είναι ο κανόνας που ισχύει και εδώ, καθώς υπάρχουν και αρκετά εκπαιδευτικά παιχνίδια, μέσω των οποίων τα παιδιά μπορούν να αποκτήσουν γνώσεις με απλό και διασκεδαστικό τρόπο. Ασφαλώς θα πρέπει πάντα να ελέγχετε τα παιχνίδια που παίζουν τα παιδιά σας, φροντίζοντας να είναι ασφαλή και κατάλληλα για την ηλικία του.

    Είναι σημαντικό να τοποθετήσετε τον υπολογιστή ή την κονσόλα παιχνιδιού σε σημείο που να μπορείτε να την παρακολουθείτε εύκολα και να θέσετε εξαρχής κανόνες, όπως περιορισμό του χρόνου παιχνιδιού και παιχνίδι με φίλους μόνο εκτός Διαδικτύου.

    ΠΗΓΗ: Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία

     

    Περισσότερα

    ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΝΕΟΙ ΓΟΝΕΙΣ.

     

    Το να είσαι γονιός σαφώς και αποτελεί την πιο δύσκολη δουλειά και βέβαια το αρχικό της στάδιο είναι και το δυσκολότερο. Ωστόσο επειδή γονιός δε γεννιέσαι αλλά γίνεσαι, πρακτικά όλοι στην αρχή την καριέρας τους πέφτουν σε κάποια λάθη. Σας παρουσιάζουμε μερικά από τα πιο συνηθισμένα, ώστε να τα αποφύγετε.
    1. Δεν κοιμόμαστε

    Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες τα μωρά «κλέβουν» δύο μήνες ύπνου από τους γονείς τους στη διάρκεια του πρώτου χρόνου ζωής τους. Ένα μωρό θα ξυπνήσει κατά μέσον όρο τρεις φορές μέσα στη νύχτα και θα χρειαστεί 33 λεπτά για να ξαναηρεμήσει. Και σχεδόν οι μισοί από τους νέους γονείς θα τσακωθούν στη συνέχεια για το ποιος έχει κοιμηθεί περισσότερη ώρα, με τις μητέρες να δηλώνουν ότι εκείνες μένουν άυπνες περισσότερο. Αυτό το «σύνδρομο στέρησης ύπνου» και «ανταγωνιστικό σύνδρομο» μαζί, προκαλεί σοβαρά προβλήματα στα ζευγάρια. Σχεδόν οι μισοί από τους νέους γονείς λένε πως η βασική αιτία για τις διαφωνίες τους είναι ποιος ξεκουράζεται λιγότερο. Το 42% των μητέρων υποστηρίζουν ότι αν το μωρό τους κλάψει μέσα στη νύχτα, θα ανταποκριθούν στο κάλεσμά του μέσα σε 30 δευτερόλεπτα, ενώ το 68% τονίζει ότι ο σύντροφός τους θα χρειαστεί πέντε λεπτά, αν όχι παραπάνω, να σηκωθεί –αν σηκωθεί ποτέ– από το κρεβάτι του. Οι ειδικοί λένε πως εκείνο που βοηθάει πολύ σε αυτή τη φάση είναι η συνεργασία των δύο γονέων σαν ομάδα. Μαζί και η διαμόρφωση μιας ρουτίνας για το μωρό, όπως η ώρα του μπάνιου για χαλάρωση και η αφήγηση μιας ιστορίας την ίδια ώρα κάθε μέρα.

     

    2. Εκτιμάμε λάθος τον χρόνο μας.

    Πολλοί νέοι γονείς  πιστεύουν πως θα έχουν άπειρο χρόνο να κάνουν τα πάντα ενώ το μωρό θα κοιμάται. Λάθος, λάθος και λάθος. Γιατί ενώ το μωρό κοιμάται, εσείς θα πρέπει να ζεστάνετε το γάλα να φροντίσετε το ζεστό νερό, να πλύνετε τα ρούχα του, να απολυμάνετε τα μπιμπερό, να μιλήσετε με τον παιδίατρο για εκείνα τα εξανθήματα που έβγαλε και να μαγειρέψετε για εσάς και για εκείνον τον επίσης ταλαιπωρημένο και άυπνο άνθρωπο που λέγεται σύντροφός σας Εντάξει μην τρομάζετε! Απλά οι έξοδοι, οι συναντήσεις με φίλους και το μαγείρεμα για δείπνο μπορεί να μην ταιριάζει με το πρόγραμμα του μωρού σας. Προγραμματίστε μια εργασία ή δραστηριότητα για κάθε ημέρα που να είναι ρεαλιστική και εφικτή. Στο τέλος της ημέρας θα δείτε πως θα είστε ικανοποιημένη που προλάβατε να κάνετε έστω και κάποια από τα πράγματα από αυτά που είχατε προγραμματίσει

    3. Πιστεύουμε οποιαδήποτε συμβουλή μας δίνουν

    Φίλοι, γονείς, πεθεροί, παιδοψυχολόγοι, γνωστοί και συγγενείς, όλοι έχουν μια γνώμη και ακόμη χειρότερα μια συμβουλή για το νέο σας γονεικό ρόλο. Και εσείς όπως κάθε νεοσύλλεκτος την ακούτε. Ακόμη κι αν δεν την ζητήσατε. Ζυγίστε αυτά που ακούτε, μην σας τρομάζουν και ειδικά μην πανικοβάλλεστε. Όλοι αυτοί που αυτοονομάζονται ειδικοί σε θέματα μητρότητας ή πατρότητας δεν έχουν πάντα δίκιο. Πολλές μάλιστα φορές δεν έχουν καν πτυχίο. Γι’ αυτό περιοριστείτε στο να ακούτε μόνον τις συμβουλές του παιδίατρου σας που σαφώς και εμπιστεύεστε.

    4. Παραμελούμε τον σύντροφό μας

    Ναι, η αλήθεια είναι πως το μωρό ειδικά τον πρώτο καιρό αποτελεί το κέντρο του κόσμου, ειδικά για τη μανούλα του. Θυμηθείτε όμως. Ο σύντροφός σας όση κατανόηση κι αν δείχνει σίγουρα νιώθει παραμελημένος. Εντάξει το μωρό είναι προτεραιότητα αλλά και μια ρομαντική έξοδος μαζί του είναι απαραίτητη για να νιώσετε και πάλι ερωτευμένοι!

     

    5. Ανησυχούμε υπερβολικά

    Τι μπορεί να πάει στραβά με τη νέα  νταντά; Μήπως το μωρό πνιγεί από λόξιγκα; Μήπως το καζανάκι το ξυπνήσει και δεν ξανακοιμηθεί; Ναι πολλές φορές η γέννηση ενός μωρού σου βάζει σκέψεις που σχεδόν αγγίζουν τα όρια της παράνοια; Χαλαρώστε! Κάθε μέρα στον κόσμο γεννιούνται εκατομμύρια μωρά και κάτω μάλιστα από δύσκολες συνθήκες, μεγαλώνουν και αναπτύσσονται απόλυτα φυσιολογικά. Χαλαρώστε λοιπόν, αλλιώς απλώς θα τρελαθείτε!

     

    6. Ξοδεύουμε πολλά

    Το μωρό σας αλλάζει τη ζωή μας αλλά φέρνει και μεγάλες αλλαγές στο πορτοφόλι μας μια που οι περισσότεροι γονείς πέφτουν στην παγίδα και αγοράζουν δεκάδες εκατοντάδες μικρο-πράγματα που θα το προστατεύσουν, θα το κάνουν να νιώσει πιο όμορφα και θα το ομορφύνουν! Ε τώρα που γίνατε γονείς θα πρέπει πλέον να συνειδητοποιήσατε πως «τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα».

    7. Η ζωή μπορεί να έχει αλλάξει για εμάς αλλά ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει

    Ναι το μωρό αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα της ζωής σας, αλλά  προσπαθήστε να θυμάστε ότι η ζωή είναι και πολλά άλλα πράγματα!

    πηγή Κ.Χαιδαράκου.

    Περισσότερα

    Φόβοι και φοβίες σε παιδιά προσχολικής ηλικίας

    Η Άννα ηλικίας τεσσάρων ετών περπατάει με τη μητέρα της στο δρόμο. Ξαφνικά, βλέπει ένα μεγαλόσωμο σκύλο να έρχεται τρέχοντας καταπάνω τους. Η Άννα τρομάζει, βάζει τα κλάματα και κρύβεται στην αγκαλιά της μητέρας της. Η μητέρα της διώχνει το σκύλο και προσπαθεί να ησυχάσει το κοριτσάκι εξηγώντας ότι ο σκύλος ήθελε απλώς να παίξει. Σύντομα το κοριτσάκι σταματά τα κλάματα, σκουπίζει το πρόσωπό του και συνεχίζει τη βόλτα με τη μητέρα του. Μετά από λίγη ώρα, το γεγονός έχει ήδη ξεχαστεί για την Άννα.

     

    Ένα άλλο τετράχρονο παιδάκι, ο Γιώργος, πηγαίνει με τον πατέρα του στον παιδικό σταθμό. Στο απέναντι πεζοδρόμιο, μια κυρία έχει βγάλει βόλτα το σκυλάκι της, το οποίο κουνά χαρούμενα την ουρά του στους περαστικούς. Μόλις ο Γιώργος αντιλαμβάνεται το σκυλάκι, σφίγγει δυνατά το χέρι του πατέρα του, χλωμιάζει και κοκαλώνει στη θέση του. Ανοίγει διάπλατα τα μάτια του ενώ η καρδιά του αρχίζει να χτυπά δυνατά. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο Γιώργος έχει γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα ενώ προσπαθεί να ψελλίσει λίγες λέξεις με τρεμάμενη φωνή: «Μπαμπά, ένας σκύλος….Φοβάμαι». Ο πατέρας του τον παίρνει αγκαλιά ενώ η κυρία με το σκυλάκι έχει ήδη χαθεί από το οπτικό τους πεδίο. Το παιδί δυσκολεύεται να συνέλθει, παραπονιέται ότι άρχισε να το πονάει η κοιλιά του και αρνείται να συνεχίσει το δρόμο προς το σχολείο. Είναι φανερό ότι ο Γιώργος έχει αποδιοργανωθεί.

     

    Στην πρώτη περίπτωση, οι αντιδράσεις της Άννας αποτελούν εκδηλώσεις φυσιολογικού φόβου μπροστά σε μια πραγματική απειλή, οι οποίες μάλιστα είναι πολύ συνηθισμένες για παιδιά αυτής της ηλικίας. Στη δεύτερη περίπτωση, οι αντιδράσεις του Γιώργου αποτελούν ενδείξεις φοβίας απέναντι σε μια υποτιθέμενη απειλή, οι οποίες ξεφεύγουν από τα όρια του φυσιολογικού και χρήζουν ειδικής αντιμετώπισης. Πώς όμως μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους φυσιολογικούς φόβους των μικρών παιδιών από τις φοβίες και πότε πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε;

     

     

    Οι παιδικοί φόβοι

    Ο φόβος είναι μια φυσιολογική αντίδραση σε γεγονότα που φαίνεται να απειλούν την προσωπική ασφάλεια του ατόμου. Στην ουσία είναι μια προσαρμοστική αντίδραση καθώς εξασφαλίζει στο άτομο την ετοιμότητα να αντιμετωπίζει καταστάσεις ανάγκης και να αποφεύγει τους κινδύνους. Χωρίς το συναίσθημα του φόβου, το άτομο θα έμενε ανυπεράσπιστο και απαθές απέναντι σε πραγματικούς κινδύνους με πιθανό αποτέλεσμα την απειλή της σωματικής του –και όχι μόνο- ακεραιότητας.

     

    Στην περίπτωση των παιδιών προσχολικής ηλικίας, οι φόβοι συνδέονται κυρίως με καταστάσεις που προκαλούν το συναίσθημα της ανασφάλειας και της ανησυχίας μπροστά στο άγνωστο, στο απρόβλεπτο και στο ξαφνικό. Πολλοί παιδικοί φόβοι είναι φυσιολογικές συνέπειες της διαδικασίας ανάπτυξης των παιδιών. Οι τυπικές πηγές φόβου για τα παιδιά αυτής της ηλικίας είναι το σκοτάδι, οι ασυνήθιστοι θόρυβοι, οι καταιγίδες, τα μεγαλόσωμα ζώα καθώς και τα άγνωστα πρόσωπα. Οι συνήθεις εκδηλώσεις φόβου σε αυτά τα ερεθίσματα είναι η έντονη ανησυχία και νευρικότητα, το κλάμα, καθώς και η αναζήτηση προστασίας και παρηγοριάς από τους ενήλικες. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα του νηπίου που κρύβεται στην αγκαλιά της μαμάς του όταν φοβάται κάποιο άγνωστο πρόσωπο καθώς και εικόνα του μικρού παιδιού που κλείνει τα αυτιά του και κλαίει όταν ακούει αστραπές και βροντές. Επίσης, συχνά τα παιδιά αυτής της ηλικίας μπορεί να ζητούν από τους γονείς τους να αφήνουν κάποιο φως αναμμένο και την πόρτα του δωματίου τους ανοιχτή τη νύχτα ή να ζητούν να κοιμηθούν αγκαλιά με το αγαπημένο τους παιχνίδι.

     

    Οι φόβοι αυτοί δεν πρέπει να αποτελούν αντικείμενο ανησυχίας για τους ενήλικες καθώς υποχωρούν συνήθως με το πέρασμα του χρόνου. Πρόκειται για παροδικά φαινόμενα, τα οποία μπορεί να αναστατώνουν για ορισμένο χρονικό διάστημα το παιδί και τους γονείς του αλλά συνήθως παρέρχονται, εάν αντιμετωπιστούν σωστά χωρίς να παρακωλύουν την ομαλή συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.

     

    Πολλές φορές, οι φόβοι των παιδιών προσχολικής ηλικίας μπορεί να αποτελούν περιστασιακές αντιδράσεις σε συγκεκριμένα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της ημέρας. Για παράδειγμα, το παιδί μπορεί να εκδηλώσει φόβο για τους κλέφτες ή για τα φαντάσματα μετά από ένα τρομαχτικό έργο που είδε στην τηλεόραση ή μετά από ένα παραμύθι που περιείχε έντονα φανταστικά στοιχεία. Ο φόβος αυτός μπορεί να εκδηλωθεί είτε λεκτικά, κατά τη διάρκεια της ημέρας, είτε μέσω εφιαλτικών ονείρων κατά τη διάρκεια της νύχτας. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η διαβεβαίωσή του για την ασφάλειά του από τους ενήλικες μπορεί να αποτελέσει επαρκή τρόπο αντιμετώπισης των φόβων αυτών.

     

    Παρά το γεγονός όμως ότι οι φόβοι σαν αυτούς που περιγράψαμε αποτελούν συνήθως φυσιολογικές αντιδράσεις των παιδιών κατά την προσχολική ηλικία, αυτό δεν σημαίνει ότι οι ενήλικες πρέπει να τους παραβλέπουν εντελώς και να αφήνουν το παιδί αβοήθητο να μετατραπούν οι φόβοι αυτοί σε φοβίες οι οποίες αποτελούν πλέον μια παθολογική κατάσταση και μπορούν να αντιμετωπιστούν κυρίως με την παρέμβαση κάποιου ειδικού.

     

     

    Η αντιμετώπιση των παιδικών φόβων
    Προκειμένου να διευκολύνουν την ομαλή υποχώρηση των φυσιολογικών φόβων της προσχολικής ηλικίας, οι γονείς και οι παιδαγωγοί πρέπει να έχουν υπόψη τους ή να κάνουν τα εξής:

     


    Να μη μεταδίδουν στο παιδί τους δικούς τους φόβους.


    Να μην πανικοβάλλονται και μεγαλοποιούν τους φόβους του παιδιού δίνοντας υπερβολική προσοχή στην παραμικρή εκδήλωση φόβου


    Να μην ειρωνεύονται τους φόβους του παιδιού, οι οποίοι μπορεί να μοιάζουν παράλογοι ή και αστείοι στα μάτια τους αλλά να είναι πρόθυμοι να ακούσουν το παιδί και να του συμπαρασταθούν με κατανόηση και ψυχραιμία.


    Να μην εξαναγκάζουν βίαια και χωρίς καμιά προετοιμασία το παιδί να πλησιάζει το αντικείμενο του φόβου του.


    Να μην εξαναγκάζουν βίαια και χωρίς καμιά προετοιμασία το παιδί να πλησιάζει το αντικείμενο του φόβου του.


    Να διερευνούν την πιθανή πηγή του φόβου προκειμένου να παράσχουν στο παιδί τις απαραίτητες λογικές εξηγήσεις και έμπρακτες αποδείξεις ως προς την απουσία πραγματικού κινδύνου.


    Να μη φοβίζουν σκόπιμα το παιδί λέγοντάς του ότι «αν δεν είναι καλό παιδί θα το πάρει ο «μπαμπούλας» ή η «αστυνομία». Αν οι ενήλικες προσπαθούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά των παιδιών με τη χρήση του φόβου, δεν θα πρέπει στη συνέχεια να απορούν γιατί τα παιδιά φοβούνται!


    Να χρησιμοποιήσουν εικονογραφημένα παιδικά βιβλία με παιδιά που φοβούνται αλλά τελικά ξεπερνάνε τους φόβους τους, τα οποία κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία. Το παιδί μπορεί να ταυτιστεί με τον ήρωα του βιβλίου και να ξεπεράσει ευκολότερα το φόβο του.


    Γενικά, έργο των ενηλίκων είναι να ενθαρρύνουν με κάθε τρόπο τα παιδιά ώστε να αναπτύξουν πρωτοβουλίες, αυτοπεποίθηση, θάρρος, αυτάρκεια και αυτονομία. Η υπερπροστατευτική συμπεριφορά των ενηλίκων διευκολύνει την εκδήλωση φόβων από την πλευρά του παιδιού. Θαρραλέος είναι όποιος νοιώθει ότι μπορεί να ασκήσει έλεγχο σε αυτά που του συμβαίνουν και ένα παιδί στο οποίο οι ενήλικες μεταδίδουν μηνύματα ανικανότητας, είναι λογικό να αισθάνεται αδύναμο και να φοβάται ευκολότερα.
    Οι παιδικές φοβίες
    Η φοβία είναι ένας έκδηλος και επίμονος φόβος, ο οποίος είναι υπερβολικός και παράλογος και εκλύεται από την παρουσία ειδικού αντικειμένου ή ειδικής κατάστασης (π.χ. χρήση ασανσέρ, ζώα, ύψος κλπ). Η έκθεση στο φοβικό ερέθισμα προκαλεί σχεδόν πάντα μια άμεση αντίδραση άγχους, όπως εφίδρωση, ταχυκαρδία, τρόμο, έντονη αναστάτωση και ακολουθείται συνήθως από μια συνεχή προσπάθεια αποφυγής αυτού του ερεθίσματος. Για παράδειγμα, ο τετράχρονος Γιώργος, ο οποίος φαίνεται να έχει φοβία με τα σκυλιά, είναι πιθανό να αρνείται να πάει στο σχολείο ή να παραπονιέται για ζαλάδες και πονοκεφάλους κάθε πρωί, επειδή κατά βάθος φοβάται μήπως συναντήσει πάλι κάποιο σκυλί στο δρόμο για το σχολείο. Επομένως, πολλές φορές η άρνηση του παιδιού να αντιμετωπίσει ορισμένες καταστάσεις, μπορεί να κρύβει την ύπαρξη κάποιας φοβίας.

     

    Οι φοβίες μπορεί να δημιουργηθούν με πολλούς τρόπους. Μια άμεση τραυματική εμπειρία του παιδιού, π.χ. το δάγκωμα ενός σκυλιού, είναι δυνατόν να προκαλέσει φοβίας απέναντι στα σκυλιά. Επιπλέον, πιθανές συνεξαρτήσεις που δημιουργεί το παιδί μεταξύ δύο ερεθισμάτων, μπορεί να οδηγήσουν στην εγκατάσταση μιας φοβίας. Με άλλα λόγια, οι φοβικές αντιδράσεις «μαθαίνονται» από το παιδί καθώς αυτό συνδέει μια δυσάρεστη εμπειρία με μια συγκεκριμένη ουδέτερη κατάσταση. Για παράδειγμα, αν η εκδήλωση σεισμού βρήκε το παιδί μέσα σε ένα ασανσέρ, είναι πιθανόν το παιδί να αναπτύξει κλειστοφοβικές αντιδράσεις.

     

    Η σημαντικότερη οδός όμως, μέσω της οποίας αναπτύσσονται και εδραιώνονται οι φοβίες στα παιδιά είναι μέσω της μετάδοσής τους από τους ενήλικες. Η μετάδοση αυτή μπορεί να γίνει τόσο με λεκτικό όσο και με μη λεκτικό τρόπο. Το παιδί πολύ εύκολα αντιλαμβάνεται τις εκδηλώσεις φόβου των ενηλίκων και ασυνείδητα τις υιοθετεί. Ακόμα και τα πιο μικρά σήματα, όπως οι μορφασμοί και οι χειρονομίες που προδίδουν φόβο μπορούν να γίνουν αντιληπτά από τα παιδιά. Αν ο γονιός κλειδαμπαρώνει το σπίτι και ελέγχει κάθε τόσο τις πόρτες, το παιδί είναι πολύ πιθανόν να αρχίσει να φοβάται να μένει μόνο του στο δωμάτιό του. Με άλλα λόγια, τα μικρά παιδιά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στις μεταδοτικές συνέπειες των συναισθημάτων που βιώνουν τα πρόσωπα του στενού τους περιβάλλοντος και –ιδιαίτερα- οι γονείς τους. Είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι η μετάδοση αυτή δεν πραγματοποιείται με κάποιον μυστηριώδη τρόπο μέσω των γονιδίων των γονέων αλλά μέσω της συμπεριφοράς και των αντιδράσεών τους απέναντι σε ορισμένα ερεθίσματα και καταστάσεις.

     

    Είναι δυνατόν λοιπόν ορισμένοι φόβοι να εξελιχθούν σε φοβίες, οι οποίες εκδηλώνονται με έντονο άγχος ακόμα και στην ιδέα του αντικειμένου ή της κατάστασης που φοβάται το παιδί και τα οποία προσπαθεί επίμονα να αποφύγει. Επομένως, οι ενήλικες πρέπει να ανησυχήσουν και να απευθυνθούν το συντομότερο σε κάποιον παιδοψυχολόγο αν υπάρχουν υποψίες ότι οι αντιδράσεις του παιδιού αποτελούν ενδείξεις φοβίας, δηλαδή αν:
    •είναι υπερβολικές και επίμονες
    •παρουσιάζουν μεγάλη διάρκεια και αντοχή στο χρόνο
    •είναι δυσανάλογα έντονες σε σχέση με το ερέθισμα ή την κατάσταση που τις προκάλεσε
    •συνοδεύονται από σωματικά ενοχλήματα
    •φαίνεται να αποδιοργανώνουν το παιδί
    •εμποδίζουν τη συμμετοχή του σε καθημερινές δραστηριότητες
    Η έγκαιρη αντιμετώπιση των φοβιών είναι απαραίτητη διότι οι φοβίες, σε αντίθεση με τους φυσιολογικούς φόβους της προσχολικής ηλικίας, μπορεί να έχουν δυσμενείς συνέπειες τόσο στην καθημερινή λειτουργικότητα όσο και στη συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Σπάνια υποχωρούν από μόνες τους, αντιθέτως, τις περισσότερες φορές μπορεί να πολλαπλασιάζονται, να γενικεύονται και σε άλλους τομείς και να συνεχίζονται και στην ενήλικη ζωή. Πολλές φορές μπορεί το φοβικό αντικείμενο να αλλάζει κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης αλλά τα βασικά συμπτώματα της φοβίας, δηλαδή το αυξημένο και γενικευμένο άγχος, με πιθανές ψυχοσωματικές εκδηλώσεις, και η προσπάθεια αποφυγής ορισμένων καταστάσεων εξακολουθούν να ταλαιπωρούν το άτομο και να δυσκολεύουν την προσαρμογή του. Οι φοβίες είναι ουσιαστικά αγχώδεις διαταραχές και για την αντιμετώπισή τους απαιτείται εξειδικευμένη θεραπεία. Επομένως, δεν ξεπερνιούνται συνήθως απλώς με τη συμπαράσταση της οικογένειας ή του σχολείου με τους τρόπους που αναφέραμε προηγουμένως σχετικά με τους παιδικούς φόβους. Οι ειδικοί ωστόσο διαθέτουν πληθώρα μεθόδων και τεχνικών, οι οποίες είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικές και μπορούν να οδηγήσουν στην πλήρη εξάλειψη των φοβιών στα παιδιά.
    Ολοκληρώνοντας, πρέπει να επισημανθεί ότι δεν είναι όλα τα παιδιά το ίδιο ευάλωτα στην εκδήλωση φοβιών. Παιδιά τα οποία ζουν σε ήρεμο και ζεστό οικογενειακό περιβάλλον, όπου κυριαρχούν τα συναισθήματα της αποδοχής και της ασφάλειας και ενθαρρύνεται η απόκτηση αυτάρκειας και αυτονομίας, φαίνεται να διαθέτουν μια ισχυρή ασπίδα προστασίας έναντι της εκδήλωσης φοβιών.

    πηγή Κ.Μανιαδάκη

    Περισσότερα

    ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΡΙΑ.

     

     

     

     
    Οριοθέτηση: πώς βάζουμε όρια στα παιδιά.

     

    Ποια είναι άραγε η πρώτη σκέψη που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε τη λέξη “όρια”; Αυθόρμητα θα μας έρθει η απαγόρευση,  ο περιορισμός, η άρνηση σε κάτι που επιθυμούμε αλλά δεν μπορούμε να έχουμε. Και γιατί γίνεται αυτό; Γιατί κάποιος ή κάτι έχει βάλει όρια στην επιθυμία μας. Φανταστείτε λοιπόν ότι αν είναι απογοητευτικό για τους ενήλικες να βάζουν όρια στις επιθυμίες τους, πόσο μάλλον για τα παιδιά ειδικά όταν βρίσκονται σε αναπτυξιακή φάση που περικλείεται από έντονο συναισθηματισμό, αυθορμητισμό και παρορμητισμό για ικανοποίηση των επιθυμιών τους. Και μετά σκεφτείτε τους γονείς τους, που καλούνται να εφαρμόσουν και να στηρίξουν αυτά τα όρια στα παιδιά τους. Όχι και ό,τι πιο εύκολο.

     

    Κάθε μέρα, αμέτρητες φορές ο γονιός θα προσπαθήσει να βάλει όρια στο παιδί του. Ενώ παλιότερα η πειθαρχία εμφανίζονταν να έχει πολύ στενή σχέση με την τιμωρία, σήμερα συνδέουμε την οριοθέτηση με την πειθαρχία και την μετάδοση αξιών και γνώσεων στα παιδιά για να έχουν αρμονική σχέση με το κοινωνικό τους περιβάλλον. Όταν οι γονείς θέτουν όρια, δεν επιβάλλουν στα παιδιά τους τι να πουν ή πως να συμπεριφερθούν μόνο, αλλά πως να αναγνωρίζουν τις παρορμήσεις και το άγχος τους. Τα όρια με αυτόν τον τρόπο, εσωτερικεύονται στο παιδί και το κάνουν να νιώθει περισσότερη ασφάλεια. Για αυτό είναι σημαντικό να ξεκινήσει η οριοθέτηση από νωρίς.

     

    Άρα, θέλοντας να αποσαφηνίσουμε την έννοια όρια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι κανόνες και διεργασίες που ορίζονται από τις αξίες της οικογένειας και που επιτελούνται μέσα από ορισμένους ρόλους με τη στάση και τη συμπεριφορά των γονέων.

     

    Θέτοντας τις βασικές αρχές οριοθέτησης, θα μετατρέπαμε παρελθοντικά στερεότυπα και απόλυτους απολιθωμένους κανόνες, σε οικογενειακές αξίες και στάσεις που συμβαδίζουν με τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού. Η τιμωρία, όπως την έχουν γνωρίσει οι περισσότεροι γονείς όταν ήταν παιδιά, δεν έχει θέση στο σήμερα, αν επιθυμούν φυσικά τα παιδιά τους να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες με συναίσθηση του εαυτού τους και αντίληψη της κοινωνικής πραγματικότητας. Επομένως οι βασικές αρχές της οριοθέτησης αναφέρονται στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού στην ολιστική του μορφή, μέσα από εξατομικευμένη αντιμετώπιση και προσαρμοστικότητα στο κάθε αναπτυξιακό στάδιο του παιδιού. Η αποδοχή, η δημοκρατική συμπεριφορά, ο έλεγχος και η εμπιστοσύνη αποτελούν την αφετηρία για την ασφαλή οριοθέτηση του παιδιού.

    Η οριοθέτηση δεν είναι ωφέλιμη και αναγκαία μόνο για τα παιδιά αλλά και για όλο το οικογενειακό σύστημα. Είναι πολύ σημαντική για τη διαμόρφωση της ταυτότητας όλων των μελών του οικογενειακού συστήματος, για την κατανόηση των ρόλων τους και την ανάδειξη της εμπιστοσύνης προς τους ίδιους. Η οριοθέτηση βοηθά τους γονείς να ισχυροποιήσουν την προσωπικότητά και το ρόλο τους, να ενισχύσουν τις αξίες και τις στάσεις τους απέναντι στη ζωή και να μπορέσουν να μεταδώσουν όλα αυτά με ένα τρόπο που να μπορεί με ασφάλεια να τροποποιεί κάθε φορά τα χαρακτηριστικά των μελών της οικογένειας. Τα όρια συντελούν στο να υπάρχει ομαλότητα στην επικοινωνία, στις σχέσεις και στην αλληλεπίδραση, βοηθάνε την οικογένεια να μπορεί να αντιμετωπίζει κάθε δυσκολία που προκύπτει και οι κανόνες να μπαίνουν με ένα τρόπο κατανοητό και άμεσο έτσι ώστε η οριοθέτηση να ωφελεί την οικογένεια να ανατρέχει σε αυτούς με ασφάλεια όταν υπάρξει κάποιο πρόβλημα στις σχέσεις.

    Για την οριοθέτηση δεν υπάρχει ένας και μοναδικός οδηγός. Η συμμετοχή των γονέων στην οριοθέτηση του παιδιού, εξαρτάται από το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκεται. Σε κάθε στάδιο, το παιδί έχει διαφορετικές ανάγκες, με ορισμένα κύρια χαρακτηριστικά να είναι όμως κοινά. Αυτά τα στοιχεία που χρειάζεται να έχουν οι γονείς αναφέρονται στη σταθερότητα και στην συνέπεια που θα επιδείξουν σε κάθε περίπτωση που οριοθετούν το παιδί τους. Η επιμονή τους στις οικογενειακές αρχές και αξίες, η ανάπτυξη του διαλόγου με επιχειρήματα προς τα παιδιά, από σχετικά μικρή ηλικία όπως και η χρήση φυσικών και λογικών συνεπειών αντί για τιμωρία, είναι σημαντικοί και διαχρονικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην ομαλή οριοθέτηση του παιδιού. Ο δημοκρατικός τρόπος διαπαιδαγώγησης των γονέων, οδηγεί τα παιδιά σε συναισθηματική σταθερότητα, κοινωνικότητα, δημιουργικότητα και φιλική διάθεση προς το περιβάλλον τους.

     

    Πόσο εύκολο είναι όμως για τους γονείς να προσπαθούν να μεταδώσουν τα όρια όταν είναι τόσο συναισθηματικά εμπλεκόμενοι στο οικογενειακό σύστημα; Καθόλου εύκολο, για αυτό και η οριοθέτηση δεν είναι εύκολη, ούτε επιτυγχάνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Οι γονείς για να πετύχουν το στόχο τους, χρειάζεται να είναι πλήρως συνειδητοποιημένοι για το ρόλο και την ευθύνη τους. Να ξέρουν για ποιο λόγο έχουν γίνει γονείς. Ανασφαλείς και ενοχικοί γονείς δεν μπορούν να βοηθήσουν το παιδί. Σε αυτή την αγωνία τους να προσφέρουν και να δείξουν ότι είναι καλοί γονείς, μπαίνουν να παγιδευτούν στην υπερπροστασία των παιδιών και να γίνουν υπηρέτες αυτών. Με αυτό τον τρόπο, όμως πετυχαίνουν μόνο να πάρουν την ευθύνη από τα παιδιά, να έχουν τον έλεγχο για ό,τι κάνουν θέλοντας να δείξουν στο περιβάλλον τους ότι πραγματικά έχουν καταφέρει το ρόλο τους ως γονείς. Η πρόθεση είναι φυσικά καλή, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους γονείς για το αντίθετο. Τη στιγμή όμως που επιχειρούν να περάσουν κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που έχουν μάθει, προσπαθούν τόσο πολύ, που το κάνουν με ένα τρόπο άγνωστο σε αυτούς με συνέπεια να έρχονται τα αντίθετα αποτελέσματα. Αυτό γίνεται γιατί δεν έχουν κατακτήσει συναισθηματικά τον τρόπο και απλά τον έχουν υιοθετήσει.

     

    Όταν τα όρια είναι ξεκάθαρα και εκφράζονται με σταθερότητα, δεν μπορεί παρά να παρέχουν ασφάλεια στο παιδί. Μαθαίνει να γίνεται υπεύθυνο απέναντι στις κοινωνικές απαιτήσεις και να χτίζει εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Διαμορφώνει ταυτότητα και καθαρή εικόνα για το ποιος είναι και τι ζητάει από τον εαυτό του. Ωριμάζει μέσα από συνθήκες αυτονομίας και ανεξαρτησίας που οι ίδιοι οι γονείς του έχουν προσφέρει και έτσι είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τους κανόνες της κοινωνίας στην ενήλικη φάση.

     


    Περισσότερα

    Σχέση παιδιών και ζώων.

    Η σχέση του παιδιού με τα ζώα είναι παλιά, βαθιά και γεμάτη μυστικά.

     

    Μιλούν τελείως διαφορετικές γλώσσες και παρ’ όλα αυτά  επικοινωνούν θαυμάσια . Σίγουρα η παρουσία ενός ζώου στη ζωή του παιδιού μπορεί να συμβάλει θετικά στη σωστή του ανάπτυξη. Το ζώο γίνεται φίλος, σύντροφος και συνένοχός του στις ζαβολιές. Από πολύ νωρίς, το παιδί ενδιαφέρεται για τα ζώα και ανακαλύπτει σ’ αυτό ένα ζωντανό παιχνίδι, μόνιμα διαθέσιμο να τρέξει και να πηδήξει, κάτι που του δίνει μεγάλη χαρά. Ποιος γονιός δεν εκπλήσσεται βλέποντας το μικρό του να τρέχει χαρούμενο πίσω από τα περιστέρια και τα σπουργιτάκια ή όταν προσπαθεί να αγκαλιάσει τρυφερά το σκυλάκι ή τη γατούλα, που συναντά στο δρόμο. Είναι γεγονός ότι, μόλις το παιδί αποκτήσει ένα ζώο, το εντάσσει στο μικρόκοσμό του και γίνεται ο σύντροφός του στο παιχνίδι, που το οδηγεί σε πολλές ανακαλύψεις και συνειδητοποιήσεις. Παρατηρεί ότι, όπως το ίδιο, έτσι και ο καινούργιος του φίλος πεινάει, διψάει, ζεσταίνεται ή κρυώνει. Κοντά του το παιδί μαθαίνει τον κύκλο της ζωής. Παρακολουθεί την ανάπτυξή του, τη συμπεριφορά του, τη διαδικασία της  γονιμοποίησης, τη γέννηση, την αρρώστια αλλά και το πώς φεύγει από τη ζωή. Του δημιουργούνται απορίες και ερωτήματα που οι γονείς καλούνται να απαντήσουν και είναι ανάγκη να το βοηθήσουν, ώστε να κατανοήσει κάποια πράγματα.
    Το ζώο προσφέρει την αίσθηση της ελευθερίας, είναι πιο γρήγορο, πιο ελαφρύ, ακούραστο και το πεδίο δράσης του φαντάζει ατελείωτο. Το παιδί δε βλέπει το ζώο ως υποκατάστατο φίλου ή αδελφού. Το βλέπει ως μια ύπαρξη που καλύπτει ανάγκες του, χωρίς να το κρίνει. Το ζώο είναι ένας συνομιλητής με άκρως ιδιαίτερα προσόντα. Είναι ο υπομονετικός ακροατής που δε βρίσκει καμιά ιστορία ακατανόητη ή ανιαρή, που δεν διακόπτει για να ρωτήσει κάτι ούτε παρεμβαίνει. Ακούει τα πάντα και μ’ ένα γρύλισμα ή ένα κούνημα των αφτιών του φανερώνει ότι η ιστορία του άρεσε. Δείχνει  κατανόηση για τους κακούς βαθμούς αλλά και για την ακεφιά, χωρίς να του ζητά εξηγήσεις. Το ζώο είναι ο προστάτης και δίνει δύναμη στο παιδί με την παρουσία του. Μ’ έναν τέτοιο σύντροφο δεν είναι πια κανείς μόνος του, αντιμέτωπος με τον κόσμο  των μεγάλων. Εξάλλου, πάνω στο ζώο το παιδί μπορεί να εκφορτίσει την επιθετικότητά του και άλλα αρνητικά συναισθήματα και στη συνέχεια να συμφιλιωθεί μαζί του αμέσως. Το ζώο διδάσκει μια μεγάλη αρετή: δεν προδίδει τους φίλους του. Το παιδί χαλαρώνει πάντως τη σχέση του με τα ζώα στην εφηβεία, όταν πια αρχίζουν τα πρώτα ερωτικά  σκιρτήματα. Η επιθυμία των περισσότερων πιτσιρικάδων να αποκτήσουν ένα δικό τους ζώο εκφράζει την ανάγκη τους να αγαπήσουν, να κατέχουν, να διατάζουν και να υπακούνε. Το αντιμετωπίζουν ως σύντροφο  και όχι ως αντικείμενο, που μπορεί να παραβλέψει κάποιος. Και τα ζώα, όμως , από την δική τους πλευρά, αγαπούν και αφοσιώνονται στα παιδιά, ακριβώς επειδή τους φέρονται τόσο αυθόρμητα . Όσο για τους γονείς, αυτοί από τη μεριά τους φοβούνται  μερικές φορές τις αρρώστιες και την ακαταστασία που μπορεί να προκαλέσουν αυτά, κυρίως μέσα στο σπίτι.
    Σε κάθε περίπτωση, προτού αποφασίσετε να αποκτήσετε ένα ζώο, πρέπει να σκεφθείτε τα πρακτικά προβλήματα, όπως τις συνθήκες διαμονής του, τις διακοπές και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αλλά και την ηλικία και την προσωπικότητα του  παιδιού σας. Για παράδειγμα, μια γάτα είναι πιο ανεξάρτητη, θέλει λιγότερη φροντίδα, δε χρειάζεται να τη βγάζετε έξω για τις ανάγκες της ή για βόλτα, δεν κάνει φασαρία και δε  θέλει…πλύσιμο. Από την άλλη, ο σκύλος είναι πιο υπομονετικός και πιο πιστός. Βοηθά το παιδί να κοινωνικοποιηθεί, το κάνει να κατανοήσει την έννοια της φιλίας και του ξυπνά τη στοργή και τη χαρά της προσφοράς. Για ένα παιδί, λοιπόν, από 6 ετών και πάνω, μια γάτα μπορεί να αποτελέσει θαυμάσιο σύντροφο. Για ένα μικρότερο παιδί, όμως, προτιμήστε ένα σκύλο, ο οποίος θα συμπεριφέρεται με μεγαλύτερη υπομονή προς το μικρό, το οποίο σίγουρα ώρες-ώρες θα γίνεται τυραννικό στις εκδηλώσεις στοργής του. Η συμβουλή κάποιου ειδικού κτηνίατρου για τα θέματα υγιεινής και τα εμβόλια είναι, φυσικά, απαραίτητη.

    Προτού φέρετε το ζώο στο σπίτι…..
    -Αρχικά συζητήστε με το παιδί για το είδος του ζώου που θέλει να αποκτήσει.
    -Φροντίστε να αποφασίσετε μαζί με το παιδί
    -Θα ήταν καλό να συζητήσει αυτή την επιθυμία με άλλους, που ήδη έχουν ζώο στο σπίτι τους.
    -Πρέπει να καταλάβει ότι η συμβίωση μ’ ένα ζώο συνεπάγεται, πέρα από τη συντροφιά, τη χαρά και το παιχνίδι, και κάποιες υποχρεώσεις.
    -Εξηγήστε του ότι το ζώο δεν είναι παιχνίδι, όπως ο αρκούδος του,  θέλει κατανόηση και σεβασμό, όπως κάθε άλλος σύντροφος στο παιχνίδι.  Δώστε στο ζώο ένα όνομα από την πρώτη στιγμή που θα αρχίσει να ζει μαζί σας.
    -Θυμηθείτε ότι το παιδί δεν πρέπει να του τραβάει την ουρά ή τα αφτιά ούτε να το γυρίζει ανάποδα για να παίζει.
    -Να αποφεύγετε τις συχνές παρατηρήσεις.

    Καταλήγοντας, θα λέγαμε ότι το παιδί μαθαίνει κοντά στο ζώο τι σημαίνει αγάπη αλλά και τον τρόπο να την εκδηλώνει. Όταν τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά να αγαπούν τα πλάσματα της φύσης, δεν μπορεί παρά να γίνουν φιλόζωοι όταν ενηλικιωθούν. Μην ξεχνάμε ότι η αγάπη για τα ζώα αποτελεί προυπόθεση  για την αληθινή ανθρωπιά, μια αξία που έχουμε ιδιαίτερα ανάγκη στην εποχή μας.

     

    Πηγή Κ.Καππάτου.

    Περισσότερα

    Παπούς, Γιαγιά και παιδιά.

     

     

    “Μπορούσα να κάνω τη γιαγιά μου να εκστασιάζεται από ευτυχία μόνο και μόνο επειδή πεινούσα!” – Jean-Paul Sartre, Γάλλος φιλόσοφος

    Η σχέση των παππούδων με τα εγγόνια τους, είναι αναμφισβήτητα μοναδική! Ο ρόλος που είχαν η γιαγιά και ο παππούς στην οικογένεια ήταν πάντοτε σημαντικός, αλλά τις τελευταίες δεκαετίες που όλο και περισσότεροι γονείς στηρίζονται στη βοήθειά τους για τη φροντίδα των παιδιών τους, ο ρόλος αυτός έχει αποκτήσει μεγαλύτερη αξία και προσοχή. Οι γονείς για πολλά χρόνια είχαν ανεξαρτητοποιηθεί και απολάμβαναν το ότι δε βασίζονταν στους γονείς τους. Ξαφνικά όμως, η παρουσία των παιδιών έρχεται και αλλάζει την κατάσταση επαναφέροντας και κάνοντας τη βοήθεια των γονιών τους (παππούδων πλέον) και πάλι αναγκαία! (more…)

    Περισσότερα

    ΕΣΠΑ 2014

    Οι πίνακες με τα προσωρινά αποτελέσματα των δικαιούχων (ονόματα μητέρας και παιδιού) που πgallery_1_2ληρούν τις προϋποθέσεις για να ενταχθούν στους παιδικούς σταθμούς για την περίοδο 2014-2015 ανακοινώθηκαν την Τρίτη 26-08-2014 από την Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ). Σημειώνεται, ότι η διαδικασία ενστάσεων θα διαρκέσει από τη Τρίτη 26 έως και την Πέμπτη 28 Αυγούστου 2014 και αφορά μητέρες που έμειναν εκτός προγράμματος και αν κρίνουν ότι αδικήθηκαν μπορούν να υποβάλουν ενστάσεις, στέλνοντας τα απαραίτητα δικαιολογητικά  (δείτε στο τέλος του άρθρου τη σχετική αίτηση). Τα τελικά αποτελέσματα με τα ονόματα των παιδιών που θα ενταχθούν στο πρόγραμμα «Εναρμόνιση Επαγγελματικής και Οικογενειακής Ζωής», θα αναρτηθούν στο site www.eetaa.gr, στο τέλος του Αυγούστου.

    Περισσότερα